ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ιχνη παρακμής, αποτυπώματα καταισχύνης. Το τέρας που σκοτώνει

Ιχνη παρακμής, αποτυπώματα καταισχύνης. Το τέρας που σκοτώνει



ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΘ. ΛΑΖΑΡΗ *

Πώς να χωρέσεις τη φρίκη σε λίγες γραμμές; Από ένα αστυνομικό τμήμα και τη σύλληψη μιας ενενηντάχρονης που βιοπορίζεται με τερλίκια (τουρκική λέξη), έως την εκδήλωση του απεχθούς προσώπου του νεοΝαζισμού, με το έγκλημα της Νέας Ζηλανδίας, το τέρας του Φασισμού απλώνεται παντού, όπως η Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ. Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση στην εισαγωγή του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος του Μαρξ, το φάντασμα που πλανάται σήμερα πάνω από την Ευρώπη επέστρεψε για ένα δεύτερο ιστορικό γύρο. Μεταστοιχειώνεται, αναπροσαρμόζεται, μεταλλάσσεται και κινείται διαταξικά και διαχρονικά, από ατομικές οντότητες έως και τη θεσμική εμφάνιση του Φασισμού υπό το μανδύα πολιτικών κομμάτων. Τα δυο γεγονότα δεν είναι συγκρίσιμα ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά, είναι ωστόσο συναρτώμενα και συνδεόμενα στον ιδεολογικό και πολιτικό τους πυρήνα.
Η σφαγή που προκάλεσε ο Αυστραλός ακροδεξιός είναι το Όλον που αποτυπώνει την ένοπλη βία ως μέσον πρακτικής εφαρμογής του νοσηρού «ιδεολογικού» πλαισίου του Φασισμού, γνωστό στα ιδεολογικά και φιλοσοφικά του προτάγματα στο βιβλίο Ο Αγών μου, του Αδόλφου Χίτλερ. Ένας συναισθηματικός και ηθικός κλονισμός και συγκλονισμός παγώνει τη γραφή και τη λογική ανάλυση, όταν η φρίκη και το παράλογο του ανθρώπινου Νου αποτυπώνεται στις εικόνες της Νέας Ζηλανδίας.
Ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά ενέχει σίγουρα το περιστατικό της σύλληψης της Ρωσοπόντιας υπέργηρης γιαγιάς, για παράνομο εμπόριο. Αναφύεται το θεσμικό πρόβλημα (ασχοληθήκαμε σε προηγούμενες επιφυλλίδες μας) της λειτουργίας της Δικαιοσύνης και άλλων θεσμών στην Ελλάδα, προδήλως αναντίστοιχη με τις ανάγκες και απαιτήσεις των πολιτών της και των καιρών. Ίσως τούτος ο διωγμός και οι χειροπέδες να είναι η μαχαιριά που πληγώνει την ίδια την ιστορία των Ποντίων προσφύγων, μοιραία περιφρονητικός και απαξιωτικός για την προσφορά και τους αγώνες τους στο εθνικό ιστορικό και πολιτιστικό μας κεφάλαιο, μετά το διωγμό και τη σφαγή του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Οικονομική και ηθική χρεωκοπία συλλήβδην, ατομική και θεσμική, των καταγγελλόντων την «παράνομη» γιαγιά, αλλά όχι την πενιχρή σύνταξη πείνας του Κράτους, που καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αναγκάζοντας τον πρόσφυγα (ουδόλως τον κακό αλλοεθνή μετανάστη) να αναζητήσει βιοπορισμό μέσα στο κρύο.
Μια νέα προσφυγιά στα σπλάχνα της μάνας πατρίδας, ανθρωποφαγία του ομοεθνή, άρα σιωπή από κάποια κόμματα και τα μιντιακά προπαγανδιστικά δελτία. Το εθνικό αυτοείδωλο και η ανάγνωση της Ιστορίας καταυγάζονται στην καταγραφή στο βίντεο της διαδικασίας δακτυλικών αποτυπωμάτων, μέσα από το αστυνομικό τμήμα. Ανάγλυφη εικόνα ειρωνείας και αυτοειρωνείας, εθνικής, κοινωνικής, πολιτικής και θεσμικής, αποκαθήλωσης του ιδεολογήματος της εθνικής ομοψυχίας και προστασίας των βασανισμένων ελλήνων προσφύγων. Ανάλογη άλλωστε ήταν και η υποδοχή σημαντικού κομματιού του Ελληνισμού των εθνικών συνόρων προς τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Επρόκειτο περί μιασμάτων ξενόφερτων, «τουρκόσποροι» κατά έκφραση προσφιλή της εποχής, που απειλούσαν την ησυχία και την ηρεμία της μητέρας Πατρίδας. Μετέφεραν ασθένειες και προκαλούσαν οικονομική κατάρρευση, αφού έπρεπε να σιτιστούν και να στεγαστούν. Ένας γηγενής και ενδογενής ρατσισμός, ένας ομοεθνικός (εθνοτικός) επιθετικός αντανακλαστικός φοβισμός που αλλοιώνει το εθνικό είδωλο στον ιστορικό καθρέπτη.
Και από την Αρχαία Ελληνική προερχόμενο, η σημασιακή ρητορική αποτύπωση της συνύπαρξης και συνύφανσης των αντιθέτων, η διαλεκτική του γίγνεσθαι, το λέξημα κλαυσίγελως εικονοποιεί την απαίτηση του θεσμού από την ενενηντάχρονη, να μην τρέμει το χέρι της, καθώς πατάει το δάκτυλο στο χαρτί. Παρωδία ή γκροτέσκο, το δάκτυλο που τρέμει, το φοβισμένο δάκτυλο, αποτύπωσε τα πάθη και τους καημούς της Ρωμιοσύνης, στη διαχρονική της πλεύση.
Ένας εξευτελισμός της αξιοπρέπειας του ατόμου, ένας ιστορικός αναλφαβητισμός, μια θεσμική και ιστορική αυτοταπείνωση, που αναδύει με ένταση τα σοβαρά σύνδρομα και συμπλέγματα που κατατρύχουν τη συγκροτημένη νεοελληνική εθνική ταυτότητα και το ιστορικό της αφήγημα ή ιδεολόγημα. Ίσως η λέξη στην τραγωδία Αγαμέμνων, που δανείζεται ο Σεφέρης στο ποίημα ο Τελευταίος Σταθμός, να αντιστοιχεί στην ιστορική διαδρομή μας, αλλά και στο παγκόσμιο τέρας που μας απειλεί: κι η φρίκη/ δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή/ γιατί είναι αμίλητη και προχωράει˙/ στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο/ μνησιπήμων ΠΌΝΟΣ.
Μνησιπήμων=ο υπενθυμίζων τα δεινά, ο προκαλών την ανάμνηση της δυστυχίας.
Τρία δάκτυλα αποτύπωσαν τα ίχνη της εποχής μας στην ιστορία: αυτό που πατά τη σκανδάλη στη Νέα Ζηλανδία, το δεύτερο που τρέμει καθώς αγγίζει το χαρτί, το τρίτο που πατά (ως εξουσία) το τρεμάμενο δάχτυλο στο χαρτί. Εικόνες του μέλλοντος, εικόνες- αναμνήσεις, αναμνήσεις προεικάσματα του εγγύς.

* Ο κ. Ανδρέας Αθ. Λάζαρης είναι Διδάκτωρ Νέας Ελληνικής Φιλολογίας, Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Ερμηνείας των Κειμένων - Ποιητής.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:56]  Ατρωτοι και άκαμπτοι
[χθες 12:28]  Χάθηκε ο πόλεμος, και μάχη δεν...
[χθες 11:39]  Η Πάτρα αξίζει νέα και σύγχρονη...
[χθες 11:10]  «Οι νέοι και (ποια) η ευθύνη μας»
[χθες 10:42]  Η Πάτρα Διεθνής, Σύγχρονη Πόλη,...
[χθες 10:00]  Η Πάτρα να κλείσει την πόρτα στους...
[χθες 09:31]  Μια ιστορική στιγμή στη Βουλή
[χθες 22:19]  Με αφορμή μια τουριστική επένδυση








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:48:55]