Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 09:18      9°-13° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Πίδακας αρχοντιάς η ψυχή του!

Πίδακας αρχοντιάς η ψυχή του!



«Αδειάζει η Αχαΐα… Αδειο και το στομάχι… Πονάει πιο πολύ η γροθιά… Κόπηκε η αναπνοή του Κυρίου Σπύρου. Μόνο η αναπνοή. Ολα τ΄ άλλα είναι εδώ. Μπροστά στα μάτια μας. Η μηχανή του χρόνου δουλεύει στο φουλ.
Λέει ο Οδυσσέας Ελύτης: ''Μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες''! Ας είμαι… ολίγον τι ''βλάσφημος'': ''Πολλές οι λάμψεις του Σπύρου Δούκα κι αν είδες, είδες''!
Είδα και τι δεν είδα πάνω, κάτω, έξω, μέσα από το αρχοντικό του παράστημα. Ελαμπε, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ολόκληρος. Κι εγώ είδα τον σπάνιο αυτόν άνθρωπο, να μου ανάβει το φως μιας πολύχρονης καριέρας. Είδα τη ζωή μπροστά μου ν' απλώνεται κι ο ορίζοντας της δράσης, των στόχων και των ενδιαφερόντων να μην τελειώνει. Για όλα του είμαι ευγνώμων. Αλλά, είναι μεμονωμένα ευγνώμων η δική μου αφεντιά, μπροστά στην απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη που του οφείλουν η Πάτρα, η Αχαΐα, η Δυτική Ελλάδα, ο έντυπος αθηναϊκός και περιφερειακός Τύπος, η κεντροδεξιά φιλελεύθερη παράταξη και η δημοκρατία.
Ο Σπύρος Δούκας, ο τελευταίος και κορυφαίος των μεγάλων του Τύπου ήταν η επιτομή του υποδειγματικού εκδότη.
Εκδότης περιωπής, Ανθρωπος, πατριώτης, θρήσκος, ιδανικός οικογενειάρχης. Σπανίζουν όλα μαζί σ' ένα άτομο. Ο Σπύρος Δούκας, όμως, ήταν ξεχωριστός, μοναδικός. Ολα τα χαρίσματά του πήγαζαν από τα κατάβαθα της αθώας ψυχής του.
Πίδακας αρχοντιάς η ψυχή του. Πίδακας ευγένειας, αλτρουισμού, φιλευσπλαχνίας. Σώφρων, εγκρατής, ταπεινός ο εκλιπών.
Αυτή η ταπεινότητά του, διανθισμένη μ' έναν έμφυτο, ατόφιο πληθυντικό ευγένειας, ήταν που μαγνήτιζε. Από βασιλιάδες, προέδρους Δημοκρατίας και υπουργούς, οι οποίοι διδάσκονταν τη σεμνότητά του μόλις τους υποδεχόταν στο αρχοντικό του, μέχρι της συνεργάτες του και τους ''ανώνυμους'' της διπλανής πολυκατοικίας.
Αλλοι, παρενέβαιναν για να καθορίσουν εξελίξεις ή να επηρεάσουν καταστάσεις. Ο Σπύρος Δούκας διέφερε. Στεκόταν υπεράνω. Μιλούσε, βέβαια. Αλλά, πιο πολύ ''μιλούσε'' η ματιά του. Και με απόλυτα εύγλωττο τρόπο η σιωπή του. Αυτή η ηχηρή και ενίοτε αυστηρή σιωπή του.
Συνεργάσθηκα μαζί του 27 ολόκληρα χρόνια. Σ' εμένα και σ' όλους τους συναδέλφους ουδέποτε είπε να είμαστε δίκαιοι. Δεν λειτουργούσε με νουθεσίες και προτροπές. Αντιθέτως ''έδειχνε'' το σωστό με τη σιωπή του. Επραττε. Και έπειθε. Επειθε, να προσπαθούμε να είμαστε δίκαιοι. Η σιωπή του ήταν ο δικός μου οδοδείκτης, στην προσπάθεια μου να είμαι δίκαιος. Αλλά και ανεκτικός και ανθεκτικός στην αδικία.
Εζησα πολλά μαζί του. Κρατάω για μένα τις σπουδαίες δημιουργικές στιγμές μας.
Κρατάω σαν φυλακτό κι έναν ανομολόγητο πόθο του. Τους αγώνες για τη φιλελεύθερη παράταξη και την πατρίδα.
Δεν δικαιούμαι να κρύψω το γοερό κλάμα του μόλις έφυγε από τη ζωή η Λήδα. ''Γιώργο, χάσαμε τη Λήδα μας''. Πέντε λέξεις, η καθεμιά κι ένα μαχαίρι.
Πρέπει μια βαθιά υπόκλιση στον πόνο και τη θυσία του Σπύρου και της Νανάς, που κράτησαν στη ζωή με θαυμαστή αξιοπρέπεια τη Λήδα, επί 25 ολόκληρα χρόνια. Ζούσαν και πάλευαν μ' ένα δράμα που είχαν μετονομάσει σε ελπίδα, πιστεύοντας στο θαύμα. Δίδασκαν κάθε μέρα την έννοια του χρέους.
Κύριε Σπύρο,
Σ' ευχαριστώ που με πίστεψες.
Σ' ευχαριστώ που χωρίσαμε
Σ' ευχαριστώ που δεν χαθήκαμε στην ευτέλεια και τις μικροπρέπειες της καθημερινότητας
Σ' ευχαριστώ που ξανασμίξαμε
Μορφές και ψυχές σαν τη δική σου δεν ενταφιάζονται. Σπύρος Δούκας δεν ξαναγεννιέται. Και ό,τι αφήσαμε ατελές θα το ολοκληρώσουμε εκεί πάνω.
Καλό ταξίδι, τα φιλιά μου στη Λήδα και εις το επανιδείν.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 11:07]  Ο υπουργός των κυνηγών
[χθες 09:49]  Χριστούγεννα στα χρόνια των...
[χθες 09:00]  Σπύρος Δούκας: Ο Αγαπητός...
[χθες 13:24]  Οι Γιάννηδες που λατρεύουμε ...
[χθες 10:17]  Υπέρτατο χρέος μας η υπεράσπιση...
[χθες 09:28]  Δημόσια Πρόταση για το Πατρινό...
[χθες 09:00]  Η μεσαία τάξη «βράζει»,...
[χθες 23:16]  Η κρίση μάς έκανε σοφότερους








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:19:00]