ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βαγγέλης Γερογιάννης


Η αέναη αναζήτηση του wi-fi…



Αγόρασα το πρώτο μου κινητό το 1998 από ένα μαγαζί στη οδό Υμηττού στο Παγκράτι. Μας κοιτούσαν λίγο «κάπως» τότε εμάς τους λίγους. Ηταν ένα Motorola, η γνωστή «παντόφλα», που σήμερα θα το χρησιμοποιούσες μόνο για να πλύνεις την πλάτη σου στο μπάνιο.
Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία με το μαραφέτι. Βέβαια, σκεφτόσουν πολύ να τηλεφωνήσεις σε κάποιον γιατί οι χρεώσεις ήταν τεράστιες τότε. «Ελα, είμαι στο σπίτι πάρε με», έλεγες και το ‘κλεινες.
Ημουν από τους λίγους που είχαν κινητό και στον στρατό τον Σεπτέμβρη του 1998, αλλά όσο περνούσαν οι μέρες, όλο και περισσότεροι αγόραζαν αυτό το πράγμα που σήμερα καθορίζει τις ζωές τους.
Το μεγάλο πάρτι στήθηκε ένα απόγευμα, στα «σκηνάκια» (όσοι έχουν υπηρετήσει κανονική θητεία ξέρουν τι είναι) σε κάτι κατσάβραχα της Λέσβου, χειμώνας του 1999. Κάποιος κυκλοφόρησε την πληροφορία ότι μέσω του κινητού μπορεί να γίνεται ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων.
«Θαύμα, θαύμα» αναφώνησαν όλοι... Ενα ολόκληρο τάγμα άρχισε να δοκιμάζει τη νέα υπηρεσία και να ανταλλάζουν μηνύματα οι φαντάροι μεταξύ τους.
Αυτό το μηχάνημα του διαβόλου, που θα ΄λεγε και η Λουκά, εξελισσόταν με γοργούς ρυθμούς, αλλά δεν είχε καταφέρει ακόμα να γίνει τόσο απαραίτητο, τόσο εθιστικό.
Μέχρι που τα κινητά έγιναν αφής, μέχρι που βγήκαν τα smartphones, μέχρι που το ίντερνετ μπήκε στο τηλέφωνο. Μέχρι που εμφανίστηκαν τα social media. Παγιδευτήκαμε, εγκλωβιστήκαμε, μας άρεσε το εύκολο . Αντί να γινόμαστε εσωτερικοί αναζητητές, γινόμαστε αναζητητές wi-fi, ακόμα κι αν δεν έχουμε να …φάει.
Πόσες φορές, πριν ακόμα καθίσετε για καφέ, ρωτάτε το γκαρσόνι «ποιος είναι ο κωδικός του ίντερνετ;». «Είναι το όνομα του μαγαζιού με μικρά γράμματα», σας απαντάει και αισθάνεστε ανακούφιση, ασφάλεια, σιγουριά.
Ο Κριτής μέσα μου με ελέγχει όταν ξυπνάω το πρωί και με τη τσίμπλα στο μάτι, πηγαίνω και καλά να βγάλω το κινητό από τον φορτιστή, αλλά ρίχνω και μια γρήγορη ματιά μήπως έχω καμία νέα ειδοποίηση από τους «φίλους» μου. Λες και αυτό θα μου καθορίσει ολόκληρη τη μέρα.
Αυτό το μπλε εικονίδιο της εφαρμογής του facebook έχει στοιχειώσει τη ζωή μας. «Είναι η φύση της δουλειάς μου, που δεν μου επιτρέχει να μην έχω προφίλ στα social media. Ας έκανα άλλο επάγγελμα και θα σου ‘λεγα εγώ…». Μπούρδες, μπούρδες, μπούρδες. Εμείς το βάζουμε μέσα μας, αντί να το κουμαντάρουμε και να το ελέγξουμε.
Από δικαιολογίες είμαστε πρώτοι. Πάντα, κάτι άλλο θα φταίει, όχι εμείς. Εμείς οι κακομοίρηδες δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αφού «μας το επιβάλλουν οι κακοί που θέλουν να ελέγχουν το νου και τη σκέψη μας». Μπούρδες επί πέντε.
Η σημερινή γενιά των 40άρηδων (μεγαλώνω τον εαυτό μου κατά έναν χρόνο για τις ανάγκες του κειμένου, όχι γιατί βιάζομαι να φτάσω τα δεύτερα –άντα…) έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με την επόμενη. Επαιξε στην πλατεία, πρόλαβε το τρανζιστοράκι, πρόλαβε το μεγάλο κόκκινο τηλέφωνο με το δίφραγκο, πρόλαβε το φλας στη φωτογραφική μηχανή, πρόλαβε την ανεμελιά. Το κινητό ήρθε στην εφηβεία, είχαμε μεγαλώσει αρκετά και μπορούσαμε να διαχειριστούμε τα νέα δεδομένα.
Αν σήμερα κάποιος από εμάς ρωτήσει το παιδί του, τι σημαίνουν φράσεις όπως, «πάρε το 0, δεν σ’ ακούω καλά», «σε κλείνω, μου τελειώνει η τηλεκάρτα», «μάσησε η κασέτα», «χιονίζει το κανάλι, στρίψε την κεραία», το πιθανότερο είναι ότι τα πιτσιρίκια θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό, αν δεν βάλουν τις φωνές ότι ο μπαμπάς τους τρελάθηκε και σηκωθεί η γειτονιά στο πόδι.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που τα σημερινά παιδιά γεννιούνται με όλη αυτή την τεχνολογία μέσα στα πόδια τους. Ισως αφαιρεί λίγη από τη δημιουργικότητά τους, ίσως πάλι την ενισχύει. Ξέρω ότι είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να διαχειριστούμε, σφραγίζεται μια εποχή μ’ αυτόν τον τρόπο.
Στο κάτω – κάτω, όταν το παιδί έρχεται στον κόσμο, είναι ένα λευκό χαρτί (με ή χωρίς κινητό), αλλά εμείς σπεύδουμε να γράψουμε πάνω του. Να ορίσουμε τι είναι καλό και τι είναι κακό, να το τιμωρήσουμε ή να το επιβραβεύσουμε ανάλογα με τα κέφια μας για να πάρει μετά σειρά το σχολείο, η εκκλησία και οι πολιτικοί.
Το παιδί απλώς χαίρεται την ύπαρξή του και εμείς το διαιρούμε σε χίλια κομμάτια, αντί να το διατηρήσουμε ενιαίο, ολόκληρο και εσωτερικά ελεύθερο. Κι αυτό δεν είναι θέμα τεχνολογίας…



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:30:47]