ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο,τι στραβά αρχίζει... στραβά αρμενίζει



Η Αιγιάλεια, ίσως είναι από τις λίγες περιοχές της Αχαΐας ή και της χώρας, που η αλλαγή του διοικητικού χάρτη, η οποία επέφερε και τη σύσταση του μεγάλου ενιαίου δήμου, ακόμα δεν έχει γίνει κανόνας, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι πρόκειται απλά για κάτι προσωρινό και μελλοντικά ανατρέψιμο.
Οσοι πίστευαν και πιστεύουν, ακόμα και σήμερα, ότι ο άκρατος τοπικισμός ήταν αυτός που οδήγησε σε αντιδράσεις την περίοδο νομοθέτησης του «Καλλικράτη», μόνο λάθος κάνουν, αφού η χιλιομετρική ακτίνα (από Αιγείρα μέχρι Ροδινή), φαντάζει μεν μικρή και λογική για να περικλείει έναν και μόνο δήμο, απομόνωσε όμως άλλα ζωτικής σημασίας στοιχεία, που πάντα διαφοροποιούσαν και διαφοροποιούν την όλη εδαφική ενότητα.
Η συμπλήρωση μιας ολόκληρης εξαετίας, κατά την οποία ο Δήμος λειτουργεί ως έτσι, είναι αρκετή για κάποια αβίαστα συμπεράσματα, εξαιρώντας απαραιτήτως όσα ολοφάνερα πηγάζουν από ανούσιες τακτικές, προσωπικές φιλοδοξίες και «εμφυλιακά» πάθη.
Κατ’ αρχάς, τα οικονομικά του μεγάλου δήμου ποτέ δεν αποτέλεσαν και ούτε ακόμα αποτελούν, το άθροισμα αυτών που ως κρατική χρηματοδότηση λάμβαναν οι παλιότεροι. Τουναντίον, πολλές αρμοδιότητες και υποχρεώσεις, απαιτήθηκε να καλυφθούν με έναν φθηνό και ψαλιδισμένο προϋπολογισμό, που αναγκαστικά κάθε έτος δεν οδηγεί σε κατανομή βάσει πραγματικών αναγκών, αλλά ψυχρών πληθυσμιακών αριθμών.
Και το χειρότερο όλων; Ο νέος δήμος, αντί να έχει λαμβάνειν, αντιθέτως κληρονόμησε «φέσια» και αμφιλεγόμενες διοικητικές πράξεις, που παραμένουν στις μέρες μας ταμειακά βαρίδια και βάση πολυδάπανων δικαστικών μαχών.
Επιπλέον, ποιος να μπορεί να πείσει ότι σήμερα, οι μικρές τοπικές κοινωνίες δεν χρησιμοποιούνται απλά ως εισπρακτικές πηγές χρηματοδότησης του κέντρου -άνευ ανταποδοτικότητας - ή ότι δεν είναι παρά μόνο για να «φιλοξενούν» τα συνήθη δυσάρεστα, όπως απορρίμματα, περισσεύματα έργων και εκδηλώσεων.
Υπάρχουν όμως και αλήθειες, όχι βέβαια γι' αυτούς που παραμένουν λάτρεις της παλιάς τους κοινότητας, του μικρού τους δήμου, της δικής τους καθημερινότητας και των συνηθειών τους.
Τα δημοτικά εργαλεία υπέρ αναγκών του πολίτη, αν και αριθμητικά υφίσταντο, σε επίπεδο απόδοσης, έπασχαν.
Δηλαδή, έξι τεχνικές υπηρεσίες, άλλες τόσες ΔΕΥΑ, πολιτιστικές επιχειρήσεις, τμήματα καθαριότητας, σήμανσης, ανάπτυξης, υλοποίησης ευρωπαϊκών προγραμμάτων, λειτουργίας σχολικών μονάδων και πολλών ακόμα.
Από την άλλη, αυτό που ακόμα το κέντρο δεν έχει καταφέρει να αντιληφθεί, παρότι έχει τον άνθρωπο στο επίκεντρό του, είναι η διαφορετική κουλτούρα ανά περιοχή, που πράγματι διαφέρει, παραδοσιακά, ως τρόπο σκέψης και διαβίωσης.
Οχι, δεν είναι το σιντριβάνι της πλατείας του χωριού, ούτε το πανηγύρι, αλλά οι κοινωνικός ιστός που μάταια επιχειρείται να γίνει αιγιοκεντρικός.
Αλλά, ό,τι στραβά ξεκίνησε... στραβά αρμενίζει!



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:57:45]