ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δημοσθένης Δαββέτας: Η δημιουργία, το 90% της προσωπικότητάς του

Δημοσθένης Δαββέτας: Η δημιουργία, το 90% της προσωπικότητάς του



Σε τρεις μέρες, κυκλοφορούν τα βιβλία του «Μικρή ιστορία της μόδας» και «Μικρή ιστορία της μοντέρνας τέχνης» (εκδ. Διόπτρα). Ο ποιητής, συγγραφέας, ζωγράφος, καθηγητής Αισθητικής και Φιλοσοφίας της Τέχνης στο Παρίσι, Δημοσθένης Δαββέτας, μιλάει στην «ΠτΚ». Και τα λέει έξω από τα δόντια.


Πώς προέκυψε η ιδέα των δύο μικρών ιστοριών;

Είχα δουλέψει, στο παρελθόν, ως μοντέλο με μεγάλους σχεδιαστές μόδας -Αλάια, κ.ά.- ενώ ταυτόχρονα ήμουν ποιητής και διδάκτορας Αισθητικής, τα οποία συνδυασμένα δίνουν μία φιλοσοφική και ιστορική διάσταση της ομορφιάς. Αναζητώντας την ομορφιά, έφτασα στη σχέση μόδας και τέχνης. Ανακάλυψα, με τα δικά μου μέτρα και κριτήρια, ότι η μόδα υπάρχει από τότε που υπάρχει η μοντέρνα τέχνη. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η μόδα σαν έκφραση προσωπικότητας συνάδει και συνεργεί με τη μοντέρνα τέχνη από τη στιγμή που η δεύτερη περνάει από τα ιστορικά,  τα θεολογικά θέματα σε θέματα προσωπικής έκφρασης. Αρα προσωπική έκφραση στην τέχνη και προσωπική έκφραση στη μόδα συμπίπτουν. Αλλωστε μόδα και μοντέρνα τέχνη έχουν την ίδια ρίζα: mode. Είναι τρόπος, παρόν, έκφραση. Διαπιστώνοντας, λοιπόν, το κενό της βιβλιογραφίας για τη μόδα στην Ελλάδα, βρήκα έναν τρόπο να της δώσω τη διάσταση που της πρέπει. Να παρουσιάσω όχι μόνο την ιστορία του ενδύματος, αλλά και την ιστορία της σκέψης, παράλληλα με τη μοντέρνα τέχνη, με τρόπο ευκολονόητο. Ητοι, να κρατήσω το επίπεδο των νοημάτων και των γνώσεων και να φτιάξω μια γλώσσα την οποία να μπορεί να διαβάζει γείτονάς μου, ο περιπτεράς, όλοι.


Μεγάλο στοίχημα να απευθύνεστε σε όλους για τα συγκεκριμένα θέματα. Με ποιες προκλήσεις ήρθατε αντιμέτωπος;

Η γλώσσα ήταν η πρώτη πρόκληση. Η γλώσσα είναι ένα περίεργο άλογο. Πρέπει να το καβαλήσεις σωστά. Εάν δεν νιώσει ότι είσαι μέρος της φύσης του θα σε πετάξει κάτω. Εάν νιώσει ότι είσαι μέρος της φύσης του, τότε θα τρέχει με αυτή την ομορφιά που τρέχει η γλώσσα. Ενα καθαρό άσπρο άλογο είναι η γλώσσα. Εχει όμως, και τη μαύρη πλευρά της. Αν δεν προσέξεις το άσπρο άλογο να σε πάει ψηλά και να εξαϋλωθείς, να γίνεις αστεράκι, να πας στο φως, τότε θα ανέβεις στο μαύρο άλογο, με κίνδυνο να σε ρίξει στα ερέβη. Οπότε εγώ προτίμησα το άσπρο άλογο. Κι όταν διαπίστωνα ότι κάποιες φράσεις γίνονταν δυσνόητες, τις δούλευα, σκεπτόμενος ότι έγραφα σε μια εφημερίδα όπου με διαβάζει το ευρύ κοινό. Χωρίς ωστόσο να χαθεί η ποιότητα των νοημάτων.

Η δεύτερη πρόκληση ήταν να μπορέσω να συμπληρώσω τον τεράστιο όγκο της μοντέρνας τέχνης, ενσαρκώνοντάς τον σε κάποιες  μορφές καθοριστικές της μοντέρνας τέχνης - Πικάσο, Μαρσέλ Ντισέν, Ρόθκο, Πόλοκ… Βάσει λοιπόν της γνώσης και πορείας που έχω στην τέχνη, έκανα τη σωστή επιλογή, έτσι ώστε ο κόσμος, διαβάζοντας τον Πικάσο, να καταλάβει όχι μόνο τον Πικάσο, αλλά και μια ολόκληρη συμπεριφορά. Το αντίστοιχο έκανα και στη μόδα. Επέλεξα τις κορυφαίες μορφές -ανά 10ετία εκεί. Κι ήταν αρκετά πιο δύσκολο, γιατί έπρεπε να παρουσιάσω, μέσω ακριβών ιστορικών στοιχείων, την εποχή που δούλεψε ο κάθε σχεδιαστής μόδας.


Το εγχείρημά σας να φέρετε τη μόδα και τη μοντέρνα τέχνη κοντά στον λαό, παραπέμπει στην αντίστοιχη επιθυμία του Πικάσο.  

Ετσι ακριβώς. Κι αυτό είναι και κάτι που θα έκανα αν ήμουν υπουργός Πολιτισμού (σ.σ. ήταν σύμβουλος σε θέματα πολιτισμού του Αντώνη Σαμαρά επί πρωθυπουργίας του). Θα έφερνα τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα και θα προσπαθούσα να πάω τους πιο γνωστούς Ελληνες στο εξωτερικό. Για να υπάρξει μια πραγματική γέφυρα κι όχι αυτή η απόσταση. Οι καλλιτέχνες του εξωτερικού να θεωρούνται ελίτ και εμείς να τρέχουμε δεξιά κι αριστερά  με μικρο-εμποράκους, και μικρο-γκαλερίστες για να προβάλουν τη δουλειά μας στο εξωτερικό. Βλέπετε όμως, θέλουν υπουργούς, απλώς, για να υπογράφουν διαταγές. Κι αυτό που λέω ισχύει για όλα τα κόμματα.


Πώς κρίνετε, λοιπόν, τα του πολιτισμό σήμερα στην Ελλάδα;  

Νομίζω πως ο πολιτισμός θα μπορούσε να δώσει πολύ περισσότερα. αλλά δεν τα δίνει. Γνωρίζω την κ. Μενδώνη, προσωπικά, θεωρώ ότι είναι αξιόλογη σαν πρόσωπο. Πιστεύω ότι στη δουλειά της, σαν υπουργός έχει κάνει  κάποια λάθη -τα οποία θεωρώ ότι οφείλονται στο ότι δεν είναι πολύ αδέσμευτη να ενεργεί. Θα έπρεπε να έχει δίπλα της ανθρώπους, οι οποίοι να έχουν μια ελευθερία δράσης, σκέψης και μια διεθνή κουλτούρα. Δεν  έχει και δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνη της. Της εύχομαι καλή δύναμη. Τα ατοπήματα πρέπει να διορθωθούν.


Ο τύπος του καλλιτέχνη που είναι ιδιοφυής, διάσημος και πλούσιος -αλά Πικάσο- υπάρχει στην επί κρίσης εποχή μας;

Υπάρχει. Οι Τόνι Κραγκ, Τζεφ Κουνς, μέσα στην κρίση πουλάνε έργα τους από 1.5 έως 4 εκ. ευρώ. Η κρίση βοηθάει αυτούς τους καλλιτέχνες να πλουτίσουν, γιατί οι πλούσιοι την εκμεταλλεύονται για να αγοράσουν έργα τέχνης. Αυτοί που ταλαιπωρούνται και οδηγούνται στο βάραθρο είναι οι φτωχοί. Οπως αντίστοιχα συμβαίνει σε επίπεδο κοινωνίας. Οι μεσαίοι και μικρομεσαίοι υφίστανται τα πάνδεινα από την παγκοσμιοποίηση, ενώ οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.


Στην Ελλάδα;   

Τα έργα των γνωστών ζωγράφων -Φασιανός, Μυταράς κ.λπ.- πουλιούνται. Οι νεότεροι, που δεν έχουν καταφέρει να γίνουν γνωστοί, είτε θα γυρίσουν στην αρχή είτε θα εξαφανιστούν. Και τη θέση τους θα πάρουν νέοι, όπως θα γίνει με τους νέους εργάτες -κάνω πάντα παραλληλισμό με την οικονομία- που θα μπουν τώρα στην αγορά, είτε Ελληνες είτε ξένοι, και θα δεχτούν να εργάζονται με 500 ευρώ. Το ίδιο θα γίνει με την τέχνη. Θα ξεκινάς να κάνεις μία έκθεση, θα πληρώνεις την γκαλερί -τι ξεφτίλα είναι αυτή, και σας παρακαλώ γράψτε το- να ζητείται από τους καλλιτέχνες να πληρώνουν τις γκαλερί για να εκθέσουν τα έργα τους…  Είναι τραγικό. Και αναγκάζει τους νέους καλλιτέχνες, αντί να εργαστούν για να αναβαθμίσουν την ποιότητά τους,  να καταβάλλουν νοίκι για να συμμετάσχουν σε μια έκθεση και να λένε έπειτα ότι εξέθεσαν. Κανείς δε δίνει σημασία στα έργα αυτά. Είναι για εσωτερική κατανάλωση.  


Κάτι αντίστοιχο με την επί πληρωμή έκδοση ποιημάτων.

Ακριβώς. Καλά κάνετε και το θέτετε. Ξεφτιλίζεται ο όρος του ποιητή, όταν ο οποιοσδήποτε πληρώνει τον εκδότη, κι έπειτα κομπάζει ότι εξέδωσε μια ποιητική συλλογή. Τι κατάντια για την ποίηση… Ο,τι συμβαίνει στην τέχνη και την ποίηση συμβαίνει και στην εργασία. Κάποτε, ήταν τιμή και χαρά για τους ανθρώπους να εργάζονται. Τώρα, πας στην εργασία σου για λίγα φραγκάκια και κάνεις λούφα. Γι' αυτό βέβαια, δε φταίει ο κόσμος, αλλά αυτοί που τους εκμεταλλεύονται.


Και πού οδεύουμε, έτσι;

Είναι μια ερώτηση κρίσιμη. Εάν δεν υπάρξει αντίδραση από τα κάτω, δε μιλάω για επανάσταση, αλλά για αντίδραση, η οποία να συνοδεύεται με ποιοτική εργασία από τους εργαζόμενους, οι από τα πάνω δεν θα κάνουν τίποτα. Στόχος τους είναι να σε στεγνώνουν. Αν, όμως, περάσει στον κόσμο ένα είδος συλλογικής συνείδησης για την ανάγκη ποιότητας της εργασίας, θα κερδίσει ο εργαζόμενος ένα καταπληκτικό εσωτερικό σθένος, και δεν θα μπορεί να τον πειράξει κανείς. Θα είναι παντοδύναμος.  


Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:35]  Αντιπτέραρχος Γιώργος Μπλιούμης:...
[χθες 12:47]  Κώστας Ακρίβος: «Να εφαρμόσουμε...
[χθες 15:00]  Αναστασία Κασσιάδη:«Βυθίζομαι,...
[χθες 09:10]  Ροδία Καραμπελιά: «Ενταξη στην...
[χθες 14:40]  Μαρτάκης στην «Π»: Είμαι περήφανος...
[χθες 07:56]  Οι μεταλλάξεις στο φυτικό βασίλειο...
[χθες 08:53]  Νίκος Καφούσιας: Ενας Αιγιώτης...
[χθες 23:55]  Κοτσίδες από τον hairstylist...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:51:40]