ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εδώ Ληξιαρχείο

Εδώ Ληξιαρχείο



Γεννήθηκαν 17 Νοέμβρη, λέει. Αλλά ποιάς χρονιάς; Σίγουρα όχι τη χρονιά που η 17Ν σκότωσε το πρώτο θύμα της, τον Γουέλς, ούτε τη χρονιά που μια ρουκέτα έκαψε αστυνομικούς σε κλούβα ή τη χρονιά που έφαγε την αδέσποτη ο Αξαρλιάν ανύποπτος καθώς περπατούσε, χωρίς να έχει σχέση με πρεσβείες, βασανιστές της ΕΣΑ ή άλλα στοχοποιημένα πρόσωπα, υπόλογα λόγω πράξεως ή απλά λόγω θέσης. Τα παιδιά κάτω από τα πανό γεννήθηκαν κοντά στο 2000, λίγο πριν, λίγο αργότερα. Μετά την απομάκρυνση από τον χρόνο του εγκλήματος δεν μυρίζει ούτε η μπαρούτη ούτε το αίμα και δεν μετράει ο ρόγχος των θυμάτων ή ο πόνος των συγγενών. Οι φόνοι αποδραματοποιούνται, χάνουν το ειδεχθές στοιχείο τους, προσλαμβάνουν μυθικό χαρακτήρα και σχεδόν ωραιοποιούνται σαν τα είδωλα στους πίνακες του Ντελακρουά. Αποδίδεται στον Ρομπέν των Δασών ότι έκλεβε τους πλούσιους για να μοιράζει τη λεία στους φτωχούς, και όταν ακούμε «πλούσιους», στο μυαλό μας έρχονται στυγνοί και άπληστοι κερδοσκόποι που απέκτησαν περιουσία ως νομότυποι ληστές και άρπαγες. Καλά τους έκανε ο Ρομπέν. Και αν τους κρεμούσε σε κανένα δέντρο γυμνούς μαζί με τις βιασμένες γυναίκες τους, ο Ντελακρουά της φαντασίας μας θα συγυρίσει το σκηνικό, θα ξεπλύνει τα αίματα, θα γυρίσει τα βλέφαρα των θυμάτων, θα τους κλείσει τα στόματα, θα ντύσει τους γυμνούς.
Η ταινία και το τραγούδι που μιλούν για κάποιον που γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου, αναφέρονται στη γέννηση ενός έθνους, αναφέρονται στο ξεκίνημα της αμερικανικής επανάστασης και τη σχηματοποίηση της συνείδησης του αμερικανού πολίτη, όπως επίσης και της αμερικανικής γλώσσας και κουλτούρας. Στις 17 Νοέμβρη δεν γεννήθηκε κανένα έθνος και δεν υπήρξε αυτοσυνειδητοποίηση κανενός ως φορέα ταυτότητας, πολιτισμού και γλώσσας. Στις 17 Νοέμβρη δεν γεννήθηκε τίποτα απολύτως. Τοκετό είχαμε στα χρόνια της χρεοκοπίας, των καταρρεύσεων, της βαριάς ενοχοποίησης του πολιτικού συστήματος, της απαξίας, του διχασμού, τον καιρό που άνοιξε η Πανδώρα το κουτί της. Στο κλίμα αυτό ποτίστηκαν συνειδήσεις νέων ανθρώπων, που αισθάνθηκαν την ανάγκη να καταγγείλουν την εποχή τους και να δανειστούν σύμβολα και ήρωες ως σημεία αναφοράς και ως τοτέμ, έστω κακέκτυπα, έστω ψευδεπίγραφα. Και μπορεί μεν, ενήλικες πια, να έχουν την ευθύνη των επιλογών τους και της σημειολογίας που υιοθετούν- σε τρελαίνει να βλέπεις διαδήλωση που υιοθετεί τη σκέψη και τη δράση ενός εγκληματία, του εγκληματία ακριβώς που εσύ έμαθες να φρίττεις για τις πράξεις του- αλλά η καταδίκη αυτών των επιλογών δεν θεραπεύει το ζήτημα και συσκοτίζει τις ευθύνες της ώριμης γενιάς για τον γενικότερο εκφυλισμό και την τοξικότητα μέσα στην οποία διαμορφώθηκε το πνεύμα των νέων που κραδαίνουν πανό, καδρόνια και βεγγαλικά, σαν κεριά γενεθλίων του τέρατος που τους εκφράζει.
Πώς θα κάνουμε τη δημοκρατία να επανεκτιμηθει και να επαναγαπηθεί από τους νέους ανθρώπους. Προς το παρόν, ξέρεις πως ξέρουν με τι φρίττεις και αυτό ακριβώς σου φτύνουν στα μούτρα. Το μεγάλο μας πρόβλημα: Μια πλατιά μερίδα νεολαίας που δεν είναι δημοκρατική, αλλά εκείνη πιστεύει πως είναι, απλά ονειρεύεται να ανατρέψει τη δημοκρατία της δική σου, χάριν του δικού της νεφελώματος. Θα της περάσει, θα πεις. Ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι μεγάλος κυνικός. Αλλά όταν έρχεται μια εποχή όπου γίνεται διαδήλωση για έναν κατά συρροή φονέα, το Δεν Κανει του παλιού καιρού, έχει πλέον οριστικά καταλυθεί. Δεν υπάρχει τίποτα που Δεν Κάνει.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:50:07]