ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Στασινοπούλου: «Πάντα κυκλοφορώ με μολύβι και μπλοκάκι στην τσάντα»

Μαρία Στασινοπούλου: «Πάντα κυκλοφορώ με μολύβι και μπλοκάκι στην τσάντα»



Μετά τα αφηγήματα «Κυρία, με θυμάστε;» και «Χαμηλή βλάστηση-Θάμνοι, πόες και μπονσάι», σειρά έχουν οι νεοεκδοθείσες «Ασκήσεις αντοχής στον χρόνο» -όλα από τις εκδόσεις «Κίχλη». Ητοι 74 μικρά πεζά που σε κερδίζουν με τον πυκνό τους λόγο απ' όπου αναβλύζουν αλήθεια, ευαισθησία, τρυφεράδα, χιούμορ. Μικρά πεζά που κλείνουν το μάτι στον χρόνο και λειτουργούν -αναγνωστικά- σα χάδι. Η πεζογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας Μαρία Στασινοπούλου μιλάει στην «ΠτΚ».

«Κοίτα να είσαι σύντομος και να μην επιμένεις σε τίποτα» η φράση του Διονυσίου Σολωμού που «ανοίγει» τις «Ασκήσεις αντοχής στον χρόνο». Την επιλέξατε επειδή…
…εκφράζει ακριβώς τις προθέσεις μου. Εξάλλου συχνά καταφεύγω στον Σολωμό. Πρόσφατα έπεσα σε μία εξαίσια φράση από τη Γυναίκα της Ζάκυθος «Ηταν η πρώτη φορά που άκουα την ψυχή του ανθρώπου να τραυλίζει».

Πώς προέκυψαν οι «Ασκήσεις» σας;
Είναι συγκομιδή χρόνων. Πάντα κυκλοφορώ με μολύβι και μπλοκάκι στην τσάντα, παρατηρώ και καταγράφω στιγμές. Μετά απλώνω ή μαζεύω τις σημειώσεις, τις επεξεργάζομαι άπειρες φορές και, αν υπάρχει λόγος, τις ταξινομώ. Μια τέτοια συγκομιδή είναι και οι Ασκήσεις.

Ολες τους, μισή με μιάμιση σελίδα. Τι σας ιντριγκάρει στο να καταγράφετε σκέψεις και συναισθήματα μέσα σε λίγες αράδες;
Είναι βιαστική η εποχή και ο χρόνος τρέχει. Μου αρέσει να διυλίζω τις γραμμές και να πετάω ό,τι μπορεί να πεταχτεί. Απαιτεί χρόνο η πύκνωση και η συμπύκνωση του υλικού και αυτό με ιντριγκάρει, όπως λέτε, γιατί αυτός είναι ο τρόπος που επιλέγω να εκφράζομαι. Εχω κατά νουν μία φράση που συνήθιζε να λέει ο Γάλλος συγγραφέας Μαρσέλ Σβομπ, ο οποίος δεν πίστευε στην πρωτοτυπία και ισχυριζόταν ότι τα βιβλία όλων είναι γραμμένα από τα συντρίμμια πολλών άλλων. «Τίποτα δεν είναι καινούριο σ' αυτόν τον κόσμο παρά οι φόρμες», του άρεσε να επαναλαμβάνει, και δίδασκε πως «δεν μας μένει πια παρά να γράφουμε καλά».

Διαβάζοντας τον τίτλο, η πρώτη σκέψη είναι ότι τα μικρά πεζά σας εστιάζουν στην αντοχή του ανθρώπου στον χρόνο. Με θέματα, ωστόσο, πολλά -μοναξιά, απώλεια, έρωτας, χωρισμός, εκπαίδευση, μετανάστευση, διαφορετικότητα κ.ά.- θα μπορούσε ο τίτλος να παραπέμπει και στην επιθυμία σας, ως δημιουργού τους, να αντέξουν τα ίδια στον χρόνο;
Μια κοινότοπη αρχική παρατήρηση: Τα πάντα είναι χρόνος ή συμβαίνουν στον χρόνο ή ο χρόνος όλα τα εμπεριέχει. Σωστά επισημάνατε το βασικό και τα παράπλευρα θέματα του βιβλίου, όσο για την αναγνώριση της αξίας και την αντοχή του περιεχομένου στο μέλλον, αποτελεί, νομίζω, επιθυμία αλλά κα δικαίωση κάθε συγγραφέα.

Πόσο «κοντά» είστε με τον πρωταγωνιστή συγγραφέα τού «Είσαι ό,τι δηλώσεις»;
Αν με αναγνωρίζετε ανάμεσα στις γραμμές του κειμένου, εσείς που με ξέρετε και έχετε παρακολουθήσει τη δουλειά μου, χρειάζεται η επιβεβαίωση;
«Στη μνήμη επιβιώνει η ζωή» γράφετε. Ποια η σχέση σας με τη νοσταλγία;
Το πιστεύω και το έχω γράψει και άλλοτε -δυστυχώς ανθρώπινη αδυναμία η επανάληψη- ότι «Ο άνθρωπος πεθαίνει, μόλις σταματήσει η μνήμη». Η νοσταλγία είναι ένα συστατικό της μνήμης και συνδέεται συνήθως με την αναπόληση. Τη συνοδεύει ελαφρά θλίψη και μελαγχολία και μια δόση ανικανοποίητου. Η μνήμη όμως γενικότερα είναι απλή αναδρομή και αντίστροφη πορεία και επαναφορά. Επειδή η νοσταλγία εκτός από τον νόστο, την επιστροφή (σε μια ιδεατή πατρίδα) εμπεριέχει και το άλγος, θα προτιμούσα να μπορώ να θυμάμαι και τα καλά και τα δυσάρεστα χωρίς να νοσταλγώ, δηλαδή χωρίς να πάσχω. Κρατώ ζωντανά όλα τα συναισθήματα για το τώρα.
Η Ελλη που επανέρχεται σε κάμποσες «Ασκήσεις» είναι..;
Θα μπορούσε να είναι και να μην είναι εγώ. Η γραφή μου είναι βιωματική αλλά όχι υποχρεωτικά βιωμένη. Θα το' λεγα καλύτερα, είναι βιωμένη άλλοτε απ' ευθείας και άλλοτε εκ πλαγίου, μέσω της ζωής των άλλων. Επομένως κάποιες φορές η Ελλη είναι ο άλλος μου εαυτός, κάποτε η περσόνα που θα ήθελα να μου μοιάζει και άλλοτε κάποια που με θυμίζει.
Εδώ θέλω να σας εκμυστηρευτώ μια ανησυχία μου. Συχνά αισθάνομαι ότι εκτίθεμαι στον βαθμό που ο αναγνώστης καταλαβαίνει ή αναζητά την ταύτιση των γραφομένων με τη ζωή μου. Ολοι ξέρουμε ότι ακόμη και στα καθαρώς αυτοβιογραφικά κείμενα η πραγματικότητα ποτέ δεν είναι ακριβώς όπως δίνεται. Εκείνο όμως που με απασχολεί περισσότερο είναι μήπως εκθέσω άλλους που δεν θα ήθελαν να εκτεθούν. Το ρισκάρω. Για να περιορίσω τον κίνδυνο αλλάζω τόπους ονόματα, προσθέτω στοιχεία ανύπαρκτα και συχνά αναμιγνύω ιστορίες ασύνδετες στην πραγματική ζωή. Ποτέ να μην ξεχνάμε όμως ότι η μυθοπλασία αυθαιρετεί. Είναι λάθος να βιογραφούμε κάποιον από τα βιβλία του.

Επί κορονοϊού: «Θα δω σχολείο» λέει ο 5χρονος Αγγελος στην ομότιτλη «Ασκησή» σας, ενώ η 16χρονη Ιφιγένεια εκφράζει το παράπονό της: «Γιαγιά, αισθάνομαι ότι σπαταλιέται η ζωή μου». Το δύσκολο σήμερα, θα μας αλλάξει, μικρούς-μεγάλους, αύριο, λέτε;
Το πιστεύω απολύτως ότι θα βγούμε άλλοι άνθρωποι, μόλις περάσει αυτή η άνυδρη από επικοινωνία εποχή που διανύουμε. Ο φόβος και η επιφυλακτικότητα θα αφήσουν τα κατάλοιπά τους. Μπορεί όμως να επανεκτιμήσουμε και την αξία της ανθρώπινης επαφής. Είναι αναπηρία η στέρηση της αγκαλιάς. Το άγγιγμα του χεριού ή της πλάτης είναι άλλο από το εγκάρδιο σφίξιμο. Δεν πορεύεται μόνο με αντισηψία η εποχή. Αυτό το «σπαταλιέται η ζωή μου», που είπε η έφηβη Ιφιγένεια, σε μας, τους ηλικιωμένους, βαραίνει περισσότερο. Πόσος χρόνος μάς μένει ακόμη για να τον χάνουμε και να χανόμαστε στην απραξία;

Η άποψή σας για τα αποτρόπαια που ξεφυτρώνουν σαν δηλητηριώδη μανιτάρια στον χώρο της τέχνης;
Πρώτα να πω ότι κακώς εστιάζουμε μόνο στον χώρο της τέχνης, γιατί εκεί έγιναν οι καταγγελίες∙ είναι κοινό μυστικό ότι αντίστοιχες καταστάσεις συμβαίνουν παντού και συγκαλύπτονται. Η Λούλα Αναγνωστάκη έλεγε κάποτε: «Δεν μπορείς να κρίνεις τους ανθρώπους από τις προσωπικές τους σχέσεις. Ξέρεις πόσοι καλοί μας φίλοι, που τους εκτιμάμε και τους αγαπάμε, έκαναν παλιανθρωπιές στα ερωτικά τους;». Δεν υπάρχει αντίρρηση ότι η σεξουαλικότητα του καθενός, μιλάμε για ενηλίκους, είναι ιδιωτική του υπόθεση, αλλά, όταν εμπλέκονται παιδιά και όταν κυριαρχεί η βία και συντελείται βιασμός, όταν υπάρχει κατάχρηση εξουσίας, εκμετάλλευση και ηθική εκβίαση, μόνο οργή και αποτροπιασμό μπορεί να νιώσει κανείς. Σε ηθικό και κοινωνικό επίπεδο απαράδεκτα και αξιόποινα. Σε ανθρώπινο όμως δεν ξέρω. Δεν δίνω άφεση. Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Θλίβομαι. Θλίβομαι βαθιά.

Αν υποθέσουμε ότι γινόταν να βρεθείτε τετ-α-τετ με τον χρόνο. Τι θα του λέγατε;
Ασε με να σε ζήσω, όσος μου αναλογείς, με αυτάρκεια, χωρίς ανημπόριες. Με το μυαλό, τα μάτια, τα πόδια και τα χέρια μου στην κανονική τους χρήση.

«Απλώς ένιωθε την ανάγκη του άλλου». Η φράση με την οποία κλείνει το βιβλίο σας. Υπάρχει, σήμερα, «οξυγόνο» για να αναπτυχθεί αυτό το συναίσθημα;
Είναι, νομίζω, βασικό αίτημα ζωής. Ο άνθρωπος, το κοινωνικό ζώο, κατά Αριστοτέλη, για να υπάρξει, έχει την ανάγκη του άλλου, είτε ως ζωντανή παρουσία, είτε ως βοήθεια αμφιμερή. Το οξυγόνο το δημιουργούν τα ψυχικά και πνευματικά αποθέματα του καθενός.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, κυρία Κουνινιώτη, τόσο εσάς όσο και την Πελοπόννησο που για μια ακόμη φορά με τιμάτε με την αγάπη και το ενδιαφέρον σας.


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[08:53]  Νίκος Καφούσιας: Ενας Αιγιώτης στους...
[χθες 23:55]  Κοτσίδες από τον hairstylist...
[χθες 12:24]  Οι δύο γυναίκες πίσω από τη...
[χθες 16:50]  Παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες κατέρριψε...
[χθες 11:30]  CH4RM, ρωσικό επαρχιακό γκλαμ για...
[χθες 10:41]  Βάσια Τζανακάρη: «Μου λείπει η ζωή...
[χθες 11:40]  Χριστίνα Αλεξοπούλου: "Αξιοποιώ...
[χθες 13:51]  «RANIS»: Ενα πατρινό ελαιόλαδο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:48:29]