ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το κίνημα που λείπει

Το κίνημα που λείπει



Στις περισσότερες δουλειές, αν όχι σε όλες, υπάρχουν άνθρωποι που παραφέρονται. Αλλος γιατί είναι ευέξαπτος και εύθικτος, άλλος γιατί έχει διάφορες φορτίσεις εξωτερικής προέλευσης που τις μεταφέρει στον εργασιακό του χώρο. Αλλος κρύβει τις ανασφάλειές του με επιθετικότητα (μη μου άπτου), άλλος ψάχνει να βρει κατώτερο για να ξεχαρμανιάσει (το στρατιωτικό σύνδρομο με τις επόμενες «σειρές»), άλλος έχει ματαιωμένο μεγαλείο και συμπλέγματα ανωτερότητας, άλλος έχει συμπλέγματα κατωτερότητας (διαφέρουν τα μεν με τα δε;). Αλλος τρελαίνεται να αυτοπροβοκάρεται: Οσο χαμηλότερα πέφτει με βρισίδια και καυγάδες, τόσο καλύτερα αισθάνεται, γιατί επιτίθεται στον εαυτό του και μεγαλώνει τις πληγές του, τις οποίες μετά γλύφει σαν τον σκύλο στο σκοτάδι. Αλλος απλά φέρεται προσβλητικά και μειωτικά χωρίς να το καταλαβαίνει, γιατί δυσκολεύεται ή δεν ενδιαφέρεται να μπει στη θέση του άλλου. Κι άλλος απλά εκμεταλλεύεται την εξουσιαστική του υπεροχή, ενδεχομένως για να θρέψει φαντασιακά ή χειροπιαστά τη λίμπιντό του.
Ερώτημα: Θα πρέπει να παίρνει η κοινωνία θέση απέναντι σε τέτοια ζητήματα; Μια κακή συμπεριφορά μπορεί να εμπίπτει στα όρια του ποινικού νόμου ή να παραβιάζει συνδικαλιστικές δεοντολογίες ή επιχειρηματικούς κανονισμούς. Μπορεί το ζήτημα να εμπίπτει απλά στην περιοχή του φέρεσθαι. Ο θιγόμενος αντιδρά κατά το δοκούν και στους απέξω λόγος δεν πέφτει. Πότε νομιμοποιείται το δημόσιο ενδιαφέρον;
Αφενός όταν η υπόθεση ενδιαφέρει τη δημόσια ηθική: Πρόσωπα που από τη θέση τους έχουν επιδραστικό ρόλο την κοινότητα, τον οποίο ασκούν ως υπερασπιστές του συλλογικού ήθους και των κοινών αξιών, δεν πάει να έχουν έναν μίστερ Χάιντ μέσα τους που τον απελευθερώνουν τις ώρες όπου οι πολλοί δεν βλέπουν. Είναι τα λεγόμενα δημόσια πρόσωπα ή άτομα που η δουλειά τους και η θέση τους έχει δημόσιο αντίκτυπο. Συμβαίνει ιδιαίτερα στπν χώρο της τέχνης και του αθλητισμού, γιατί οι τομείς αυτοί παράγουν είδωλα, ενίοτε το κάνουν σκοπίμως, για να προβάλουν τον εαυτό τους ή τη δουλειά τους.
Αφετέρου, το ζήτημα αφορά τους περισσότερους όταν η βαναυσότητα έχει εκβιαστικά χαρακτηριστικά, ασκούμενη από θέση πλεονεκτική. Από κάποιους εργασιακούς χώρους δεν είναι εύκολο να παραιτείται κανείς, πολύ περισσότερο όταν ο βιοπορισμός τον πιέζει. Εχει ωστόσο ενδιαφέρον ότι τέτοια φαινόμενα θα μπορούσαν να τιθασεύονται εάν στους εργασιακούς πυρήνες υπήρχαν στέρεοι εσωτερικοί κανονισμοί και τοποτηρητές θεσμών με αρχές. Αλλά αυτό σπάνια συμβαίνει.
Οταν υπάρχουν τέτοια κενά στο πεδίο της υπεράσπισης αξιών υπέρ των οποίων κοπτόμαστε, αυτά θα καλυφθούν μέσα από τον δημόσιο θόρυβο. Από τον οποίο κάποιοι μπορεί να αδικηθούν: Ενας εκρηκτικός χαρακτήρας δεν αποτελεί απαραίτητα δημόσιο κίνδυνο. Η λογική του «σιωπώ για να μη βρεθώ έξω από το επάγγελμα», δε, μέχρι ένα σημείο μπορεί να δικαιολογείται. Σύμφωνοι, διαφορετικό σημείο για τον καθένα. Οταν βλέπουμε ωστόσο την κοινωνία να τσιμπάει, τότε δύο εκδοχές υπάρχουν. Είτε ότι βρήκαμε νέο θέμα για να ασχοληθούμε, είτε ότι η παραφορά στον επαγγελματικό χώρο και ο αυταρχισμός του ισχυρού συνιστά γενικότερο φαινόμενο στη χώρα.
Σπουδαία υπόθεση το MeToo, κι ας κάνει καταχρήσεις, αλλά ίσως θα ήταν χρησιμότερο ένα εσωτερικό κίνημα «Μazepsou», στις δουλειές και στις υπηρεσίες. Μήπως το πρόβλημα δεν είναι οι βίαιοι, αλλά ότι παρακοιτάμε το συμφέρον μας και τη ζαχαρένια μας οι υπόλοιποι;
Οι εταιρίες με τα ωραία προγράμματα «εταιρικής ευθύνης» ας κοιτάξουν και τι γίνεται στα γραφεία τους. Μη εξαιρώντας τους ίδιους τους διευθυντές τους.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:50:31]