ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το κομμένο δέντρο του καλού και του κακού*

Το κομμένο δέντρο του καλού και του κακού*



Εστω ότι μια ομάδα νεαρών μπαίνει στο αμφιθέατρο. Σπάει έδρανα και χτυπάει έναν καθηγητή. Να συλληφθούν ή όχι οι δράστες;
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η απάντησή μας είναι όλων θετική, εξαιρουμένων βέβαια αυτών που εισβάλλουν στα αμφιθέατρα και χτυπούν καθηγητές. Φοβόμαστε ότι εξαιρούνται όμως και εκείνοι που αναγνωρίζουν μια ευγενή ιδεολογική βάση σε αυτή τη συμπεριφορά.
Αλλά και εκείνοι που την αποδοκιμάζουν -ανάμεσά τους φανταζόμαστε και οι 114 καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών που δεν συμφωνούν με σύσταση πανεπιστημιακής φρουράς που θα αναφέρεται σε θεσμικό φορέα εκτός πανεπιστημίων, την ΕΛΑΣ και την εισαγγελία, δηλαδή- κουμπώνονται πάνω στην ιδέα ότι μπορεί μια υπηρεσία ασφάλειας να εκλάβει ως ανομία και δραστηριότητες που εντάσσονται στην περιοχή του καλόπιστου πολιτικού και ιδεολογικού ακτιβισμού.
Απλοϊκό παράδειγμα: Τυπικά η αφισοκόλληση είναι παράνομη. Αν βάλουμε στο πανεπιστήμιο ένα σώμα που εφαρμόζει τον ποινικό νόμο, είναι πιθανό να μην έχει ενσωματωμένους τους κώδικες μιας ελαστικότητας που πρέπει να ισχύει σε μια ανήσυχη και σφύζουσα κοινωνική περιοχή, όπως είναι ένα πανεπιστήμιο. Και αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα, γιατί μια υπερβάλλουσα και καταχρηστική επέμβαση θα παροξύνει τα πνεύματα και θα φέρει στην κόκκινη περιοχή ακόμα και τους νέους που δεν ήσαν.
Το πρόβλημα του πανεπιστημίου δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας, όπως και του πολιτικού συστήματος και της (εφαρμοσμένης) έννομης τάξης στη χώρα: Μας είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε τι αποτελεί εν τέλει ανομία τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στον γενικότερο δημόσιο χώρο, από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν.
Στην Ελλάδα υπάρχει μια εξήγηση γι' αυτό. Η παραβατικότητα -ακόμα και η κατάληψη πεζοδρομίου ή το κάπνισμα σε κλειστό χώρο- αποτελεί παραχαραγμένη μνήμη αντίστασης έναντι του αυταρχισμού, που ήταν χαρακτηριστικό του ελληνικού κράτους για πολλά χρόνια, με κορύφωση την περίοδο της χούντας, αν δεν κρατά και απόηχους από τον καιρό της τουρκοκρατίας και των προγενέστερων αυτοκρατοριών: Στη χώρα μας υπάρχει μια κουλτούρα κατά την οποία ένα νομοθέτημα, ένας κανονισμός, ένας φόρος, δεν είναι καλό πράγμα και δεν υπηρετεί το όφελος του λαού.
Ασφαλώς και οι εξουσίες πότισαν την κουλτούρα αυτή. Αλλά πλέον έχουμε την αυθεντικότερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ. Και η στάση αυτή -μια τσαμπομαγκίτιδα εκ του ασφαλούς- όσο κι αν είναι ιστορικά εξηγήσιμη, δεν είναι πλέον πολιτικά και νομικά δικαιολογημένη.
Ο περιορισμός και η εκλογίκευση της παραβατικότητας στα πανεπιστήμια δεν είναι υπόθεση μιας ιδιωτικής, δημόσιας, σερίφικης, ακαδημαϊκής ή όποιας άλλης αστυνομίας. Είναι πρωτίστως υπόθεση του πανεπιστημίου και της νεολαίας. Βρε σεις παιδιά, να συμφωνήσουμε τι επιτρέπεται και τι όχι; Αφού βάλουμε τους κανόνες, φέρνουμε και τη φρουρά μετά για να τους εφαρμόσει.
Το κακό είναι ότι δεν θα συμφωνήσουμε. Αλλά μπορεί να μείνουν κάποιες σημαίνουσες ζώνες της επικράτειας επέκεινα των νόμων; Τι λένε γι' αυτό οι 114 πανεπιστημιακοί; Τι να ισχύσει εάν δεν μπορεί να ισχύσει κάτι; Τι θα έλεγαν οι ίδιοι εάν δεν επρόκειτο για το πανεπιστήμιο αλλά για την πολυκατοικία τους;

*Από την έντυπη έκδοση





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:37:13]