ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Η μόνη μου αντίσταση στη φθορά είναι το γράψιμο»

Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Η μόνη μου αντίσταση στη φθορά είναι το γράψιμο»



Ιστορίες γραμμένες την τελευταία 20ετία περιλαμβάνουν τα «Ανήσυχα άκρα» του (εκδ. Μεταίχμιο), άλλες δημοσιευμένες κι άλλες φρέσκιες. Σε όλες τους, χρησιμοποιώντας τη γραφίδα του ως νυστέρι, διεισδύει στο ερωτικό πάθος, ανακαλύπτει τις πιο σκοτεινές του πτυχές και τις φέρνει στο φως. Και η γοητεία τους είναι έντονη. Ο συγγραφέας-σεναριογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος μιλάει για το βιβλίο του, τον ακραίο έρωτα, τις διαφορές πεζογραφίας-σεναρίου, τη φθορά του χρόνου, την επίδραση του κόβιντ στον έρωτα αλλά και στη δική του καθημερινότητα.

«Ανήσυχα άκρα» ο τίτλος της νέας σας συλλογής διηγημάτων. Με εξώφυλλο δύο πέλματα να ισορροπούν πάνω στα πλήκτρα πιάνου. Η πρώτη ιστορία «Το σύνδρομο των ανήσυχων άκρων» είναι από τις αδημοσίευτες του τόμου. Πώς αποφασίσατε τη συγκέντρωση παλιών και νέων ιστοριών;
Οι δέκα ιστορίες που περιλαμβάνονται στα «Ανήσυχα άκρα» γράφτηκαν σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικές αφορμές στη διάρκεια της τελευταίας 20ετίας -κατά κάποιον τρόπο παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την πεζογραφική μου παραγωγή που ξεκίνησε το μακρινό ήδη 1997. Κάποιες περιλήφθηκαν σε συλλογικούς τόμους, άλλες δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά, μία τους γράφτηκε στο πλαίσιο της προεργασίας για ένα σενάριο που δεν ευδοκίμησε…
Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι, χωρίς να το έχω προσχεδιάσει, οι ιστορίες αυτές διερευνούσαν σκοτεινές ή λιγότερο φωτεινές πτυχές του ερωτικού πάθους -τη ζήλια, τη φθορά της ερωτικής σχέσης, τον ανεπίδοτο έρωτα… Ετσι, μαζί με κάποιες καινούργιες που διερευνούσαν πτυχές του ίδιου θέματος εντάχτηκαν σε αυτή τη συλλογή.

Οι 7 από τις 10 έχουν δημοσιευθεί μεταξύ 1999 και 2015. Πώς ήταν η δεύτερη συνάντησή σας με αυτές; Πειράξατε κάτι;
Σας ομολογώ πως όχι! Προς μεγάλη μου έκπληξη, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, οι ιστορίες αυτές διατηρούσαν τη δύναμη και τη γοητεία που είχαν όταν πρωτογράφτηκαν. Ελπίζω πως ο αναγνώστης δεν θα καταλάβει ότι η πρώτη και η δεύτερη ιστορία του τόμου έχουν γραφτεί με διαφορά 23 χρόνων!

Στα άκρα πάντως βλέπουμε να ισορροπούν και οι ήρωές σας στις σχέσεις τους -έως και ο γάτος ο Γιούρι…
Κάπου διάβασα ότι «αν ο έρωτας δεν είναι ακραίος δεν είναι έρωτας». Ο γάτος Γιούρι ακροβατεί στα κάγκελα της βεράντας τη στιγμή ακριβώς που η σχέση του ζευγαριού που τον υιοθέτησε ισορροπεί στην κόψη… Πολύ συχνά στη ζωή μας δεν συνειδητοποιούμε ότι ακροβατούμε. Ακόμα κι αν υπάρχει ένας Γιούρι να μας προειδοποιεί.

Σε κάποιες ιστορίες δεν αποκαλύπτετε ευθύς εξαρχής το φύλο των ηρώων σας. Καλλιεργείτε μια προσμονή. Το κάνετε επειδή...
Σας ομολογώ πως αυτό δεν έγινε βάσει σχεδίου. Η παρατήρησή σας έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον -θα με αναγκάσετε τώρα να τις ξαναδιαβάσω!

Το «Αμοιρο Μαράκι» γράφτηκε αρχικά, όπως διαβάζουμε, για το σενάριο της ταινίας «Θα το μετανιώσεις» του 2002 σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάκου που απέσπασε 9 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τι σας ιντριγκάρει στη συγγραφή ενός διηγήματος/ μυθιστορήματος και τι σε αυτή ενός κινηματογραφικού σεναρίου;
Δεν είναι τόσο το τι με ιντριγκάρει -η διαφορά έγκειται στο αν μια ιστορία που με ιντριγκάρει προσφέρεται για να γίνει σενάριο κι αν αυτό το σενάριο θέλει κάποιος/α να το κάνει ταινία. Η πεζογραφία, βλέπετε, είναι η χώρα της απόλυτης ελευθερίας. Στο σενάριο υπάρχουν περιορισμοί.
Σε ένα πεζογράφημα ο συγγραφέας μπορεί να αποτυπώσει αυτό που συμβαίνει στο μυαλό του ήρωά του -να μπει στο κεφάλι του και να καταγράψει τις σκέψεις του. Σε ένα σενάριο αναγκαστικά βλέπουμε μονάχα τις πράξεις, τις επιλογές των ηρώων -το αποτέλεσμα των σκέψεών τους.
Εκτός αυτού, υπάρχουν ιστορίες που ακόμα κι αν προσφέρονταν για κινηματογραφικό σενάριο δεν θα μεταφέρονταν ποτέ στη μεγάλη οθόνη λόγω κόστους. Στην πεζογραφία το μόνο αντίτιμο είναι η ενέργεια -ο χρόνος και το ψυχικό κόστος- που επενδύει ο συγγραφέας.

Θέμα κάποιων διηγημάτων σας η φθορά που επιβάλλει ο χρόνος είτε στον άνθρωπο είτε στις ερωτικές σχέσεις. Εσείς της αντιστέκεστε;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στη φθορά; Κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ -τώρα τελευταία άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου, να ανεβαίνω από τις σκάλες αντί να πάρω το ασανσέρ και να χρησιμοποιώ ενυδατική κρέμα, ακολουθώντας τις συμβουλές μιας καλής φίλης…
Αστειεύομαι -πρόκειται, ασφαλώς, για γελοία ξόρκια! Η μόνη μου αντίσταση στη φθορά είναι το γράψιμο. Καθεμιά από τις ιστορίες μου είναι ένα στοίχημα απέναντι στον παντοδύναμο χρόνο -και διόλου δεν με νοιάζει που δεν θα μάθω ποτέ αν το κέρδισα.


Ο έρωτας στα χρόνια του κόβιντ
Οι ιστορίες του βιβλίου σας εξερευνούν σκοτεινές πτυχές του ερωτικού πάθους. Κατά πόσο θεωρείτε ότι έχει επηρεάσει ο κόβιντ το ερωτικό πάθος;
Ούτε μπορώ να φανταστώ με πόσους τρόπους έχει επηρεάσει ο κόβιντ το ερωτικό πάθος. Στη διάρκεια του προηγούμενου λοκντάουν σκεφτόμουν πόσο δύσκολο θα ήταν να χωρίσουν δυο άνθρωποι που, εκεί, μέσα στον Φλεβάρη, ας πούμε, είχαν συνειδητοποιήσει πως δεν αντέχουν πια ο ένας τον άλλον. Αυτή τη φορά σκέφτομαι δυο φρεσκοερωτευμένους που μένουν, ας πούμε, ο ένας στην Πάτρα κι ο άλλος στην Αθήνα…
Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, όμως. Κάθε άλλο! Ενας άλλος ιός, o HIV, τα έβαλε με το ερωτικό πάθος πριν από σαράντα χρόνια… Μαντέψτε ποιος βγήκε νικητής!

Σ' εσάς πώς λειτούργησε η συνθήκη της πανδημίας; Ως προς το συγγραφικό πάθος εννοώ, αλλά και στην καθημερινότητά σας; Κάνατε, ίσως, κάποιες διαπιστώσεις;
Υπέστην κι εγώ το σοκ που υπέστησαν όλοι. Φοβήθηκα και λούφαξα αρχικά, ξεθάρρεψα κάπως το καλοκαίρι, ξανατρόμαξα αμέσως μετά, όταν συνειδητοποίησα πως τίποτε δεν είχε τελειώσει. Εξάντλησα τις σειρές του Netflix, γράφτηκα στο Cinobo, εξάντλησα τη στοίβα με τα αδιάβαστα βιβλία στο κομοδίνο μου, παρήγγειλα καινούργια από το καλό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, ακόνισα τις μαγειρικές μου ικανότητες…
Κατέληξα πως η ζωή δεν είναι «παίξε γέλασε», κάτι που, φυσικά, θα έπρεπε να το ξέρω ήδη. Και πως κάθε στιγμή της πρέπει να τη ζεις με τη σοβαρότητα και την αποφασιστικότητα που της αξίζει -να τη ζεις σαν είναι η πρώτη, μιας και κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η τελευταία. Από το προηγούμενο λοκντάουν, ήδη, έχω ξεκινήσει το επόμενο βιβλίο μου.

Ελπίζουμε κι ευχόμαστε όλοι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Εσείς πώς βλέπετε το 2021;
Το βλέπω με τη μεγαλύτερη δυνατή αισιοδοξία! Αν μη τι άλλο, θα είναι μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας θα πρέπει να ξαναζυγίσουμε τα πρέπει και τα θέλω μας… Αφού εμβολιαστούμε, να επανακαθορίσουμε τις προτεραιότητές μας. Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας θα πρέπει να ξαναμετρηθούμε με τον εαυτό μας.










Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:05]  Δημήτρης Μπαχάρας:...
[χθες 19:37]  Ευδοκία Στάμου-Βασιλειάδου: «Θεωρώ...
[χθες 22:03]  Μίνως Ευσταθιάδης: «Δεν υπάρχει...
[χθες 18:02]  Ελένη Νταλαπέρα: «Θα ήθελα να...
[χθες 20:23]  Γιάννης Κιουρτσάκης: «Η γλώσσα μας...
[χθες 17:41]  Αντώνης Φωστιέρης: «Σε όλη μας τη...
[χθες 20:31]  Λένα Διβάνη: «Σήμερα ο...
[χθες 18:34]  Χάρης Πρέσσας: O «αργοναύτης»...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:04:14]