ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιάννης Ξανθούλης: «Ζούμε σ

Γιάννης Ξανθούλης: «Ζούμε σ' έναν μετά βίας διαχειρίσιμο εφιάλτη»



Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα, «Ζωή μέχρι χθες» (εκδ. Διόπτρα). Ηρωίδα του, η Αμφιτρίτη -Ρίτα-Βράνη, η οποία ως γόνος καλής οικογενείας, και δη κόρη δερματολόγου-αφροδισιολόγου- όφειλε νεαρή ούσα, δεκαετία του '60, να ακολουθήσει, κατά την επιθυμία του πατρός της, τον δρόμο της ιατρικής.
Τολμηρή, όμως, εκείνη ερωτεύτηκε τον πανέμορφο Αγγελο του απέναντι σπιτιού, που της προέκυψε… διπλός, και αφέθηκε ψυχή τε και σώματι σε δυο ζεύγη φτερών που την απογείωσαν αλλά και την προσγείωσαν ανώμαλα -κυριολεκτικά.
Μετά από μακροχρόνια απουσία στο εξωτερικό, κι έχοντας διάγει βίον κοσμοπολίτικο πλάι στον σύζυγο-μέντορά της, η Ρίτα επιστρέφει 72 ετών, πια, στην Αθήνα του σήμερα, και ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και μια γλυκόπικρη εσάνς.
Ο Γιάννης Ξανθούλης μιλάει στην «ΠτΚ» για την πρωταγωνίστριά του, μας βάζει στο κλίμα του βιβλίου του, σχολιάζει τα της πανδημίας και κάνει μια ξανθούλια -σπαρταριστή- ευχή για το νέο έτος.

Αμφιτρίτη -Ρίτα- Βράνη ετών 72, κουβαλώντας ένα βαρύ παρελθόν-, επιστρέφει στην Αθήνα αποφασισμένη: «Να βρω το νήμα όσων έχασα», «να ζήσω ξανά τούτη την πόλη σωματικά». Πώς ξεπήδησε από τη φαντασία σας;
Πρώτα-πρώτα η ηρωίδα μου είναι συνομήλική μου. Δηλαδή έχουμε ήδη εκστρατεύσει στην όγδοη δεκαετία μας. Μέσα στα τρία χρόνια που διήρκεσε η σχέση μας με το γράψιμο μάθαμε αρκετά ο ένας από τον άλλο… Ομως η τοποθεσία, η οδός Αχαρνών, ένας δρόμος σήμερα αλωμένος από μετανάστες, που κάποτε τον κατοικούσαν αστοί αθηναίοι, (μεταξύ αυτών και οι γονείς της Αμφιτρίτης σε ένα ωραίο νεοκλασικό του τέλους του 19ου αιώνα) αυτή η οδός ήταν το καθαυτό έναυσμα. Το μυθιστόρημα απλώνεται μέσα σε εξήντα περίπου χρόνια. Εκεί παίχτηκε η ζωή των ηρώων μου. Βέβαια στον τρέχοντα χρόνο το σπίτι της Αμφιτρίτης Βράνη σχεδόν ερειπωμένο λειτουργεί σαν οίκος ανοχής. Αρκετά τέτοια σπίτια έχουν ανάλογη τύχη.

Ζώντας σε ένα comme il faut αστικό περιβάλλον, γυρίζει την πλάτη στις συμβάσεις και επιλέγει την ανατροπή. Τι αγαπήσατε στη Ρίτα, και τι σας παίδεψε;
Η Αμφιτρίτη-Ρίτα μεγαλώνοντας θέλει να ταξιδέψει στα βαθιά του έρωτα. Επιλέγει ένα γειτονόπουλο διαφορετικής τάξης από τη δική της και κάνει την υπέρβασή της. Δεν είναι ιδιαίτερα όμορφη, όμως είναι τολμηρή γι' αυτό και αυτή είναι που κάνει το πρώτο βήμα. Στη δεκαετία του εξήντα κάτι ανάλογο ήταν πρωτοφανές. Στη Ρίτα αγάπησα την επίγνωση των «θέλω» της. Ηταν τόσο ισχυρά που ξεπερνούσαν τις συμβάσεις μιας κανονικής ερωτικής σχέσης. Στην περίπτωσή της έπρεπε να είμαι ιδιαίτερα αντικειμενικός παρατηρητής.

Συμπρωταγωνίστρια η Αθήνα του '60-'70 και του σήμερα. Στην περιδιάβασή σας σε παρελθόν και παρόν, γράφοντας, εκδηλώθηκε «ο ευγενής μύκητας της νοσταλγίας»;
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο. Μιλά η ηρωίδα και χρησιμοποιεί τον ενεστώτα και τον αόριστο. Εχοντας πείρα μιας ζωής άνω των εβδομήντα χρόνων διαθέτει περισσότερο κριτική παρά νοσταλγική ματιά. Η νοσταλγία της όμως συμβαδίζει με ένα πένθος γι' αυτούς που χάθηκαν και κυρίως για τα κενά της ζωής της. Κι αυτά ακριβώς τα κενά είναι που την κινητοποιούν να βάλει σε μια τάξη τις πληροφορίες που θα τη βοηθήσουν στο μέλλον.

Για τη Ρίτα, οι ταπεινής καταγωγής Αγγελοι είναι συνώνυμο του έρωτα, που ερωτεύθηκε, ο κοσμοπολίτης Φοίβος αυτό της εμπιστοσύνης, όπου αφέθηκε. Καλύπτει η δεύτερη τα κενά του πρώτου;
Ο έρωτας, ο νεανικός και συντριπτικά καθοριστικός για την ευαισθησία της αποκτά δραματικές διαστάσεις. Η σχέση της όμως αργότερα με έναν ώριμο άντρα… λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Σχέση εμπιστοσύνης χωρίς πάθος αλλά όσο χρειαζόταν για να νιώσει ασφαλής.
«Αφέθηκα στην υποχθόνια Θεά των Συμπτώσεων, που είναι η μόνη θεότητα που τιμώ» λέει η Ρίτα. Εσείς;
Κι εγώ και η Αμφιτρίτη πιστεύουμε στις συμπτώσεις. Στη φωτεινή εκδοχή του τυχαίου. Στο βιβλίο οι συμπτώσεις είναι που ρίχνουν φως στα σκοτάδια της ηρωίδας μου.
Η ηρωίδα σας βλέπει όνειρα -πολλά και ενίοτε αγριευτικά. Τα δικά σας όνειρα, πώς λειτουργούν στον ξύπνιο σας;
Τα όνειρα ξαμολιούνται από το ασυνείδητό μας και ως γνωστόν είναι ιδιαίτερα φορτισμένα όταν τα προβλήματα κατά κάποιο τρόπο σωματοποιούνται. Και, δόξα τω Θεώ, η Αμφιτρίτη μου έχει άφθονες αφορμές για εφιάλτες.

Το τρένο -παρόν από τα μικράτα σας στη ζωή σας- απεικονίζεται διά χειρός σας στο εξώφυλλο. Αν σας δινόταν η ευκαιρία να μπείτε σε μια αμαξοστοιχία πού θα θέλατε να σας πάει;
Τα σπίτια που μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη ήταν περικυκλωμένα από σιδηροδρομικές γραμμές αλλά και στην οικογένεια είχαμε πλήθος σιδηροδρομικών. Σαν μέσο το λατρεύω και μου λείπει. Οσο για το έργο μου στο εξώφυλλο, τα βαγόνια είναι παροπλισμένα και τα παρατηρεί μια γυναικεία φιγούρα. Ομως υπάρχει ένα φόντο στο χρώμα του κρόκου που παραπέμπει σε ένα φιλότιμο ανοιξιάτικο απόγευμα… Δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά το ταξίδι και τα ωραία σφυρίγματα του τρένου.

Θέατρο κινηματογράφος, τραγούδι, εικαστικά, λογοτεχνία, ταξίδια, ξεπροβάλλουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας. Τι αίσθηση σας δημιουργεί η πινακίδα «κλειστόν», εδώ κι ένα μήνα σε όλες αυτές τις αγάπες σας;
Ζούμε έναν μετά βίας διαχειρίσιμο εφιάλτη. Από κάθε άποψη, τόσο που σκέφτομαι μήπως ο τίτλος του μυθιστορήματος «Ζωή μέχρι χθες» παρερμηνευτεί.

Η ζωή με τον κόβιντ θα επηρεάσει τους ανθρώπους που είμαστε, λέτε;
Συμμερίζομαι την άποψη ότι η ζωή που ξέραμε «μέχρι χθες» θα είναι από δω και πέρα διαφορετική. Ελπίζω να ξεπεραστεί η καχυποψία ότι ο απέναντί μας ίσως είναι μια ιοφόρα βόμβα.

Οσονούπω, οι διαφορετικές γιορτές. Ευχή σας για τη νέα χρονιά;
Αυτές οι γιορτές θα είναι παστωμένες από ευχολόγια σε βαθμό κακουργήματος οπότε, δεν βαριέστε, ας ρίξω κι εγώ μια ευχή. «Ραντεβού τα επόμενα Χριστούγεννα στο Μπάντεν - Μπάντεν…».










Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:05]  Δημήτρης Μπαχάρας:...
[χθες 19:37]  Ευδοκία Στάμου-Βασιλειάδου: «Θεωρώ...
[χθες 22:03]  Μίνως Ευσταθιάδης: «Δεν υπάρχει...
[χθες 18:02]  Ελένη Νταλαπέρα: «Θα ήθελα να...
[χθες 20:23]  Γιάννης Κιουρτσάκης: «Η γλώσσα μας...
[χθες 17:41]  Αντώνης Φωστιέρης: «Σε όλη μας τη...
[χθες 20:31]  Λένα Διβάνη: «Σήμερα ο...
[χθες 17:44]  Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Η μόνη μου...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:44:46]