ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τραγουδιστής με τ΄όνομα

Τραγουδιστής με τ΄όνομα



Ποιός θέτει τα όρια ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό; Η δεοντολογία ή η νομοθεσία; Εντέλει αποφασίστηκε να το κάνει η δεύτερη, μολονότι η παρέμβασή της θα παρήγαγε προβληματικό αποτέλεσμα, όπως και συνέβη. Τι γίνεται όταν το ιδιωτικό θέλει να γίνεται δημόσιο; Τι γίνεται όταν το ιδιωτικό αφορά το δημόσιο;
Ο καλλιτέχνης που συνελήφθη τις προάλλες με ναρκωτικά για ιδιωτική χρήση και με ένα όπλο- για προσωπική προστασία, υποθέτουμε- χωρίς νόμιμη άδεια, βρήκε τους υποστηρικτές του ως προς το σκέλος της αποκάλυψης της ταυτότητάς του από ορισμένα μέσα ενημέρωσης (και τελικά από σχεδόν όλα). Αλλοι υποστηρικτές τον θαυμάζουν ως καλλιτέχνη. Αλλοι τον πάνε ως αντισυστημικό στοιχείο, ένα είδος αντάρτη του βουνού των γαρυφάλλων. Αλλοι εγκρίνουν τις ακροδεξιές και ρατσιστικές του απόψεις. Και άλλοι τίποτα από όλα αυτά: Εξανέστησαν ως αντικειμενικοί παρατηρητές απέναντι στην άνιση μεταχείριση. Γιατί σε άλλα γνωστά πρόσωπα γίνεται σεβαστή η ανωνυμία όταν μπλέκουν σε κουτσουκέλες και άλλοι στήνονται στο απόσπασμα των προβολέων; Μήπως εν τέλει το σύστημα εκδικείται τον ενοχλητικό μέσα από τη διαπόμπευση;
Η αλήθεια είναι ότι κανενός σχεδόν η ανωνυμία δεν προστατεύεται. Δεν υπάρχει σκανδαλώδης ιστορία με εμπλεκόμενο δημόσιο πρόσωπο χωρίς διάχυση φήμης, κάτι που κάνει τα πράγματα πολλές φορές χειρότερα: Η ανοιχτή δημοσιότητα έχει συγκεκριμένες αναφορές με ανάληψη ευθύνης, που μπορούν να κριθούν νομικά. Η σπερμολογία, υποστατή και ανυπόστατη, ακριβής ή τερατολογική, δεν αναχαιτίζεται. Ο διανοούμενος που εξέδιδε εφημερίδες τον καιρό της πολιορκίας του Μεσολογγίου είχε αποφανθεί ότι «η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης». Οταν τα πράγματα έρχονται στο φως, η αυθαιρεσία της εξουσίας ή της ανώνυμης μάζας δεν βρίσκει εύκολα στόχο.
Είναι γεγονός ότι η ιδιωτική ζωή πρέπει να προστατεύεται. Πρωτίστως όταν το ιδιωτικό δεν έχει καμία σχέση με το δημόσιο, έστω κι αν τα δημόσια πρόσωπα δεν προστατεύουν τα εν οίκω καθόλου. Παρατηρούσαμε μια ηθοποιό σε συνέντευξή της: Μιλούσε για την οικογένειά της, τη ζωή της, την έφηβη κόρη της σαν να είμαστε συγγενείς καθισμένοι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ενώ την έβλεπαν ίσως και ένα εκατομμύριο κόσμος. Μπορεί και δύο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι μας έδινε την άδεια να ανακατευθούμε στα πολύ προσωπικά της. Αλλά αν και αυτό γίνει από τους κουτσομπόληδες του διαδικτύου ή των ροζ και κίτρινων περιοδικών, δεν είναι αμέτοχος ευθύνης ο λαγός που σείει την φτέρη και μάλιστα επιμόνως, αυτοβούλως και με ενθουσιασμό.
Στην περίπτωση του καλλιτέχνη της ιστορίας μας ισχύει κάτι συναφές. Ο ίδιος εδώ και καιρό έχει περάσει στην περιοχή των κηνσόρων και από τον άμβωνά του ασκεί δημόσιο λόγο από θέσεως αυτόκλητου προτύπου. Οταν αποφαίνεσαι για το δίκιο και το άδικο των άλλων, όταν υποβιβάζεις και αφορίζεις σαν να κατέχεις το ιδανικόμετρο, μετατοπίζεις συνολικά τον εαυτό σου προς την περιοχή της δημόσιας κρίσης. Να μην κρίνεις, για να μην κριθείς, λέει το ευαγγέλιο. Δεν εννοεί την πολιτική κρίση, αλλά την ηθικολογία.
Ο παραγωγός του Χόλιγουντ που ρεζιλεύτηκε και καταστράφηκε για την ερωτική του συμπεριφορά, που ήταν χυδαία και εκβιαστική, ομοίως δεν προστατεύθηκε μέσω ανωνυμίας. Θεωρήθηκε ότι είναι ενταγμένος σε μια προτυπομηχανή, όπως η κινηματογραφική βιομηχανία, συνεπώς έχει σημασία το ήθος εκείνου που διαμορφώνει το ήθος των άλλων. Σωστό ή λάθος, σηκώνει μεγάλη συζήτηση, γιατί έγιναν κάπως καφκικά τα πράγματα εκεί, βλέπουμε όμως ότι η ιδιωτικότητα εύκολα παραμερίζει όταν πρόκειται για το λεγόμενο Εύλογο Δημόσιο Ενδιαφέρον. Ποιός καθορίζει το όριά του; Η συζήτηση αυτή δεν έγινε. Ο νομοθέτης επέβαλε τις διατάξεις περί προστασίας δεδομένων, λες και δεν υπήρχε η πρότερη νομοθεσία περί ηθικής βλάβης και προσβολής προσωπικότητας, που ανέθετε στον φυσικό δικαστή να κρίνει ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ και όχι γενικά, τι είναι δημοσιεύσιμο και τι όχι, ενώ νωρίτερα το κρίνει ο δημοσιογράφος, ζυγίζοντας αρχές και προτεραιότητες.
Η κατάσταση βέβαια έγινε προβληματική όταν υποχώρησε το επαγγελματικό κριτήριο της δημοσιογραφίας και ανοίχτηκαν άπειροι ανεξέλεγκτοι δίαυλοι στα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί ισχύει κάτι άλλο, ανατριχιαστικό: Οι δίαυλοι κάνουν ο,τι θέλουν, και δεν πάει να λέει ο νομοθέτης. Πιάσ' το αυγό και κούρευ'το. Αυτό δεν το έχει πει διανοούμενος, αλλά περί αυτού πρόκειται ακριβώς, και περί αυτού θα πρόκειται στο διηνεκές όσο η επαγγελματική δημοσιογραφία δεν σηκώνει κεφάλι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:01:18]