ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς υπόγεια πήγα κόντρα στο ρεύμα, τόλμησα, ρίσκαρα»

Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς υπόγεια πήγα κόντρα στο ρεύμα, τόλμησα, ρίσκαρα»



«Τάισέ με» το νέο της μυθιστόρημα (εκδ. Μεταίχμιο), μέσα από το οποίο παρακολουθούμε την 30χρονη ηρωίδα να παραπαίει μπροστά σε μια μεγάλη απόφαση, όπως και η Ελλάδα του 2010, όταν σκάει η «φούσκα» και καιροφυλακτεί η πείνα. Η Μαριλένα Σπυροπούλου συνέθεσε το παζλ του γυναικείου ψυχισμού και σήμερα μιλάει στην «ΠτΚ».

Ποιος ο «σπόρος» από τον οποίο βλάστησε το «Τάισέ» με;
Εκ των υστέρων, μπορώ να σας απαντήσω. Το κλάμα ενός μωρού που δεν μπορούσε να κοιμηθεί και ένα εσωτερικό κλάμα μιας μαμάς που ήθελε και εκείνη βοήθεια, αλλά δεν την άκουγε κανείς, δεν την έβλεπε κανείς.

Στα 30 της, η Μαρίνα, ακούγοντας τον Γιάννη να της προτείνει γάμο, πανικοβάλλεται. «Πώς αποφασίζουν οι άνθρωποι να παντρευτούν; Πώς είσαι σίγουρος για κάποιον;» αναρωτιέται. Γιατί μια τέτοια αντίδραση ακούγεται (και στην πραγματική ζωή) ως μη φυσιολογική;
Για να είμαι ειλικρινής πλέον θεωρώ ότι είναι για μένα μια πολύ φυσιολογική αντίδραση, απλώς στην κοινωνία μας προάγεται η σιγουριά που είναι μια ψευδαίσθηση. Το παιδί από νωρίς πρέπει να γνωρίζει τι θέλει να γίνει και οι άνθρωποι να είναι σίγουροι για αυτόν που παντρεύονται όταν έρθει εκείνη η ώρα. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι μια πλάνη. Οσο πιο καλά γνωρίζει κανείς τον εαυτό του αντέχει να ακουμπήσει τον πυρήνα της αβεβαιότητας και της ρευστότητας. Οσο πιο αμυντικός και ανασφαλής είναι τόσο περισσότερο διατυμπανίζει τις βεβαιότητές του.

Μέσα στο μυθιστόρημά σας, ξετυλίγεται ένα δεύτερο, δυστοπικό, που εκτυλίσσεται στον 23ο αιώνα. Πώς προέκυψε η ιδέα αυτού του εφιαλτικού μέλλοντος;
Η πρώτη σελίδα που γράφτηκε εγκαινιάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν η πρώτη σελίδα του δυστοπικού μέρους. Μάλλον ήθελα να γράψω μια μελλοντολογική δυστοπία. Η ιδέα έρχεται από τη σκέψη ότι αν οι γυναίκες δεν έκαναν παιδιά δεν θα εγκλωβίζονταν σε ένα σπίτι, σε έναν γάμο, με έναν σύντροφο ή δεν θα θυσίαζαν (σε εισαγωγικά) καριέρες. Αυτή είναι πολλές φορές η επωδός των γυναικών για όσα δεν κατάφεραν στη ζωή τους. Αλλοτε συμφωνώ, άλλοτε όχι για το εάν η μητρότητα αποτελεί τελικά εμπόδιο. Σίγουρα δημιουργεί δυσκολίες. Αυτή την αναβλητικότητα για τη μητρότητα ζούμε την τελευταία δεκαετία κυρίως όπου οι γυναίκες μεταθέτουν ολοένα και πιο αργά αυτή την τόσο σημαντική λειτουργία.

Μ-Γ τα αρχικά των ονομάτων των ζευγαριών των δύο ιστοριών σας, για να γίνουν έπειτα ένα. Κρύβονται πίσω τους κάποιοι συμβολισμοί, να υποθέσω;
Εκ των υστέρων μπορούμε πολλά να πούμε. Δεν είχα κάτι κατά νου εξαρχής. Γιάννης και Μαρία για παράδειγμα είναι ένα στερεοτυπικό ζευγάρι, είχε γίνει και σειρά στο παρελθόν. Μάγκντα και Γιεσού παραπέμπει σίγουρα στη Βίβλο, στον Ιησού και στη Μαγδαληνή, αλλά και αυτό εκ των υστέρων το συνειδητοποίησα. Δεν ήταν στοχευμένη επιλογή. Προέκυψε. Αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι δεν προέκυψε τυχαία.

«Δεν θα γίνω ποτέ σαν κι αυτή» λέει η Μαρίνα για τη μητέρα της, θεωρώντας την τέλεια. Αυτή η σύγκριση με τη μάνα-πρότυπο πόσο επικίνδυνη είναι για συναισθηματικό μπλοκάρισμα;
Νομίζω ότι μέχρι μια ηλικία, εκτός κάποιων κραυγαλέων εξαιρέσεων, όλα τα κορίτσια θεωρούν τη μητέρα τους σωστή και άψογη. Είναι μια φυσιολογική εξιδανίκευση, αναγκαία θα έλεγα για την εξέλιξη του ανθρώπου. Φαντάζεστε από νωρίς την αποκαθήλωση του προτύπου; θα ήταν μια ζωή κυνική. Δεν θεωρώ ότι ευθύνεται αυτό για κάποιο συναισθηματικό μπλοκάρισμα. Μπορεί να ευθύνεται για μια παράταση της ανάγκης του ανθρώπου να μη βλέπει με γήινα χρώματα τους γονείς του, οπότε να μην μεγαλώσει, να μην ωριμάσει και να μην απογαλακτιστεί. Από την άλλη, εάν όντως μια μητέρα είναι αρκετά καλή και δεν είναι «κατασκευή», τότε στο πέρασμα των ετών θα λειτουργήσει καλά το πρότυπο, όταν γίνει μητέρα και η κόρη. Το δύσκολο είναι ότι, ιδίως στα σεξουαλικά και στα ερωτικά, όλα τα παιδιά όσο χρόνων και εάν είναι, φαντάζονται ιδίως τη μητέρα τους «αγία» ή σοβαρή και κατασταλαγμένη. Νομίζω αυτό είναι μια πλάνη, ακόμα και εάν δεν είχαν οι μαμάδες τις ευκαιρίες για πιο ελεύθερη ζωή όπως είχαν οι μεταγενέστερες γενιές. Η επιθυμία υπάρχει διαχρονικά στον άνθρωπο.

Τοποθετείτε την ιστορία σας το 2010, οπότε η Ελλάδα, πεινασμένη, καταρρέει, στερώντας το επίπλαστο «φαγητό» στο οποίο είχε συνηθίσει τα παιδιά της. Πείτε μας γι' αυτό τον παραλληλισμό.
Το θέσατε πολύ ωραία. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Επίτηδες τοποθέτησα την πλοκή το 2010, γιατί θα ήθελα το βιβλίο να διαβαστεί και σαν αλληγορία για την κρίση. Σαν τη Μαρίνα ήταν και η Ελλάδα. Με φαντασιώσεις ευκολίας και μεγαλείου, ενώ στην ουσία ήταν απλώς ανώριμη και στηριγμένη στις «πλάτες» άλλων, και μάλιστα αγνώστων τελικά, όπως φάνηκε και από την πλοκή. Αυτό δεν ήταν και η χώρα μας;


Γυναίκες-άντρες μπερδεμένοι

Ανάμεσα στην ελευθερία και την παγίδευση, πού βρίσκεται η σύγχρονη γυναίκα στον αγώνα της για ισότητα;
Δεν υπάρχει μία σύγχρονη γυναίκα ούτε στην Ελλάδα ούτε στον κόσμο. Οι γυναίκες είναι πολύ διαφορετικά πράγματα, ιδίως στη χώρα μας που φαινόμαστε όμοιες ως προς το ντύσιμο και τις συνήθειες, αλλά η κουλτούρα και η καλλιέργεια διαφέρουν πολύ. Οπως και το επίπεδο εξατομίκευσης και ανεξαρτησίας. Πολλές γυναίκες νομίζουν ακόμα και σήμερα ότι είναι ανεξάρτητες αλλά είναι πλήρως εξαρτημένες, φορούν μόνον το ένδυμα της ανεξαρτησίας. Επίσης, υπάρχουν αρκετές ακόμα και σήμερα που δεν τις απασχολεί καν το θέμα. Δεν επιθυμούν ισότητα. Οπως υπάρχουν και εκείνες που δεν επιθυμούν ισότητα με σεβασμό στη διαφορετικότητα των φύλων, αλλά επιθυμούν ομοιότητα. Ούτε αυτό ισχύει. Δεν γνωρίζω πού βρίσκεται σήμερα η γυναίκα. Νομίζω ότι είναι μπερδεμένη, όπως και ο άνδρας άλλωστε. Οπως μπερδεμένες είναι και οι σχέσεις. Κλυδωνίζονται η μακροημέρευση και η συμπόρευση. Βλέπουμε πολλές μόνες γυναίκες.

Τρόπος υπάρχει να επιτευχθεί η αρμονική συμπόρευση των δύο φύλων χωρίς ανόητες κόντρες ή κάπου «κολλάει» το όλο θέμα;
Υπάρχει τρόπος, αλλά «θέλει δουλειά πολλή», που λέει και το άσμα. Θέλει καταρχάς να αναζητήσει τη βαθύτερη επιθυμία της η γυναίκα και να βρει τη θέση της. Τότε θα τοποθετηθεί και ο άνδρας. Αλλά αυτό δεν είναι τόσο απλό. Οι γυναίκες είναι ενοχοποιημένες από τα γεννοφάσκια τους, οπότε ή θα κοντράρουν ή θα αμύνονται ή θα υπομένουν ή θα μένουν μόνες. Υπάρχει και άλλος δρόμος. Αλλά θέλει να αποκτήσει η γυναίκα τη δική της ταυτότητα.

Η ηρωίδα σας έχει ακόρεστη πείνα. Εσείς σε τι βαθμό νιώθετε χορτασμένη και τι απαιτήθηκε ή απαιτείται γι' αυτό το χόρτασμα;
Νιώθω πολύ πιο χορτασμένη τώρα παρά δέκα χρόνια πίσω και το ίδιο επιθυμώ και για τα επόμενα. Αυτό που απαιτήθηκε ήταν ότι από νωρίς υπόγεια πήγα κόντρα στο ρεύμα, δεν ακολούθησα τις κοινωνικές επιταγές, τόλμησα, ρίσκαρα ακόμα και τότε που ήταν όλα εναντίον μου. Εχω κάνει και λάθη, αλλά δεν μετανιώνω για την τόλμη μου. Δεν μετανιώνω που πήρα στα σοβαρά την «πείνα» μου.

Β΄ κύκλος καραντίνας. Πώς βιώνετε αυτή την επανάληψη;
Καλύτερα από την πρώτη.

Ποια στοιχεία του εαυτού σας έχει φέρει στο φως η εργασία σας ως ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια και τι η συγγραφή;
Μεγάλη συζήτηση. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένα το ένα με το άλλο. Και η συγγραφή και η ψυχανάλυση καταλάγιασαν τον θόρυβο και μου έδωσαν τη δυνατότητα να είμαι αυθεντική. Ο,τι και αν σημαίνει αυτό.


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:31]  Λένα Διβάνη: «Σήμερα ο...
[χθες 17:44]  Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Η μόνη μου...
[χθες 18:34]  Χάρης Πρέσσας: O «αργοναύτης»...
[χθες 21:38]  Μαρία Δουρίδα-Μηταράκη: «Στη ζωή...
[χθες 19:23]  Ιωάννα Τσάκωνα: «Ν' ακολουθούμε το...
[χθες 20:48]  Νίκος Δαββέτας: «Η γραφή είναι ο...
[χθες 13:26]  Γιάννης Ξανθούλης: «Ζούμε σ' έναν...
[χθες 21:02]  Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:24:52]