ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και πέρα από όλα, φανατική αναγνώστρια»

Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και πέρα από όλα, φανατική αναγνώστρια»



Σ' ένα πρωτότυπο θέμα βασίζεται το «Χωρίς Πρόσωπο» (εκδ. Μεταίχμιο) της Κατερίνας Μαλακατέ. Μεταμόσχευση προσώπου. Η συγγραφέας (και όχι μόνο) μιλάει για την ιδέα που έγινε εμμονή, για το ενδιαφέρον της ψυχικής αλλαγής που επιφέρει αυτό το επιστημονικό θαύμα, για τη δύναμη του διαδικτύου, για τις πολλές ενασχολήσεις της.

Σπουδάσατε Φαρμακευτική. Με το γράψιμο πότε και πώς ξεκίνησε η σχέση σας;
Η σχέση μου με το γράψιμο ξεκίνησε από μικρή, έγραψα το πρώτο μου ποίημα στα έντεκα, και συνέχισα να γράφω ποιήματα σε όλη μου την (κάπως μαύρη) εφηβεία. Πεζό πρωτοέγραψα μετά τα δεκαοκτώ. Αρχισα να γράφω, γιατί διάβαζα πολύ, είμαι πάνω και πέρα από όλα φανατική αναγνώστρια.

Πώς συλλάβατε την ιδέα να γράψετε ένα μυθιστόρημα για τον 23χρονο Διονύση που αυτοπυροβολήθηκε, εξαιτίας ενός καβγά με τη μητέρα του, κι έμεινε «Χωρίς πρόσωπο»;
Αρχισα να ασχολούμαι με τη μεταμόσχευση προσώπου διαβάζοντας ιατρικά άρθρα. Και σιγά-σιγά η ιδέα έγινε εμμονή. Εψαχνα βίντεο και ντοκιμαντέρ, εικόνες πριν και μετά. Επικοινώνησα με δύο Αμερικανούς που είχαν υποστεί τραύματα παρόμοια με του ήρωά μου, κι οι δυο με τον ίδιο τρόπο, πυροβολώντας τον εαυτό τους με καραμπίνα, κι έπειτα πολλά χρόνια μετά είχαν μεταμοσχευθεί με το πρόσωπο ενός άλλου άντρα, κλινικά νεκρού. Ολα αυτά, χωρίς ακόμα να έχω στο μυαλό μου το μυθιστόρημα, έγραφα τότε ένα άλλο μεγάλο κείμενο. Μέχρι που έγινε πολύ πιεστική η ανάγκη να γράψω αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο, παράτησα στη μέση εκείνο που είχα αρχίσει, και προέκυψε το «Χωρίς πρόσωπο».

Μεταμόσχευση προσώπου 17 χρόνια μετά για τον Διονύση. Επουλώνει τα εξωτερικά τραύματα, συμβάλλει στην ενηλικίωσή του, τα εσωτερικά αδιέξοδα, όμως, υπάρχουν. Η γνώμη σας γι' αυτό το θαύμα της επιστήμης;
Η επιστήμη κάνει πραγματικά θαύματα στον καιρό μας, δεν μπορεί κανείς παρά να νιώθει εντυπωσιασμένος και ευγνώμων. Η συγκεκριμένη εγχείρηση εγείρει πολλά ερωτήματα βιοηθικής, είναι μια μεταμόσχευση «μη απαραίτητη». Αν δεν την κάνεις, θα ζήσεις με το κατεστραμμένο πρόσωπο χωρίς κανέναν φόβο πως θα πεθάνεις από αυτό. Αν την κάνεις, οι πιθανότητες να μην ξυπνήσεις από το χειρουργικό τραπέζι είναι γύρω στο 50%. Και η πιθανότατα επιπλοκών είναι τεράστια. Τα φάρμακα για να μην απορρίψεις το μόσχευμα έχουν παρενέργειες και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής. Ομως σε όποιον κι αν μίλησα με τραύματα στο πρόσωπο, η απάντηση ήταν ίδια: «Θα την έκανα, παρ' όλους τους κινδύνους. Θα την έκανα με όποιο ψυχολογικό τίμημα». Η ψυχική αλλαγή μετά την εγχείρηση, όταν πια μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου όπως οι άλλοι, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μας αγγίζει όλους. Πώς ωριμάζουμε; Πώς μεγαλώνουμε; Τι αλλάζει σε κάθε ηλικιακή φάση, πως αντιδρούμε στην αγάπη, τον έρωτα, με τα παιδιά μας. Ποιοι είμαστε εντός και εκτός κοινωνίας;

Διαδίκτυο. Οι χιλιάδες φίλοι και ακόλουθοι, τα λάικ και τα ενθαρρυντικά σχόλια για τον μπλόγκερ Φaceless ήρωά σας του δίνουν μια οντότητα, που έχει χάσει μαζί με τη μύτη, τα μάγουλα, το στόμα. Στη δύναμη του διαδικτύου τι πρόσημο βάζετε;
Είμαι κι εγώ, όπως ο ήρωάς μου, πολύ ενεργή στα σόσιαλ παρόλο που στην πραγματική ζωή είμαι μάλλον εσωστρεφής. Χάρη στο ίντερνετ έχω αποκτήσει φίλους καρδιάς, με κοινά ενδιαφέροντα -τα βιβλία, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- που μάλλον δεν θα είχα. Από την άλλη, τα κοινωνικά δίκτυα κρύβουν παγίδες, αν εθιστείς σε αυτά, τότε ολόκληρη η ζωή σου περιστρέφεται γύρω από το πληκτρολόγιο, όλα τα άλλα θαμπώνουν και μικραίνουν. Το κρίσιμο είναι, μπορείς για λίγες μέρες να κρατηθείς μακριά; Πιστεύω πως για τους περισσότερους από μας θα ήταν δύσκολο. Γνώμη όμως οριστική για το διαδίκτυο θα αποκτήσουμε πολλά χρόνια μετά, τώρα ζούμε στη δίνη της Ιντερνετικής Επανάστασης.

Μάνα. Κεντρικό πρόσωπο. Η λατρεία της και η προβολή της θυσίας της στην περίπτωση του ήρωα, η απόρριψή της σε αυτή της αγαπημένης του, τους κάνουν αδύναμους, ανασφαλείς. Οι μανάδες δίνουν ζωή και συνάμα την απομυζούν. Θα μας πείτε;
Η μάνα μας είναι βασικό πρόσωπο στη ζωή όλων, της φορτώνουμε τα λάθη και τα πάθη μας, την αγαπάμε. Οι μητέρες μας μας καθορίζουν από μικρή ηλικία. Κι ειδικά στην Ελλάδα, συχνά ξεχνούν πως πρέπει να μας αφήσουν να ενηλικιωθούμε. Θα είμαστε για πάντα τα παιδιά τους. Αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, κλεισμένοι στη γυάλα. Ο μύθος λέει πως κάποιοι κατορθώνουν να βρουν την ισορροπία, να αφήσουν πίσω τη μάνα τους, χωρίς να την ξεχάσουν ή να την παραμελήσουν. Εγώ δεν έχω γνωρίσει κανέναν.

Τι απαίτησε από εσάς το «πλάσιμο» ενός τόσο ιδιαίτερου ήρωα από τα 23 του ως τα 40;
Πολλή δουλειά, όπως όλα τα μυθιστορήματα, κείμενα που έμειναν εκτός, βιογραφίες των ηρώων και σχεδιαγράμματα, αλλά κυρίως καταβύθιση στον εαυτό, δεν είναι τυχαίο πως με τον ήρωά μου έχουμε πάνω κάτω την ίδια ηλικία∙ το τραύμα, ο πόνος, ο έρωτας έχουν κοινούς τόπους. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, να ακούω τις ιστορίες τους, συχνά χωρίς να μιλάω. Ενας «ζωντανός» μυθιστορηματικός ήρωας απαιτεί να ζεις μαζί του, όσο γράφεις, η πραγματικότητά του γίνεται περισσότερο πραγματικότητα από την αληθινή.

Πρόσωπο και προσωπικότητα πώς αλληλεπιδρούν;
Το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης των συναισθημάτων ακόμα κι όταν δεν μιλάμε. Η προσωπικότητά μας δεν φτιάχνεται μόνο από την εξωτερική εικόνα μας, ούτε καν από τη δυνατότητα έκφρασης, όμως επηρεάζεται. Χωρίς πρόσωπο μπορείς να κρυφτείς, μπορείς και να μην υπάρχεις.
Η πανδημία που βιώνουμε σας αποκάλυψε κάτι καινούργιο σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο;
Προσωπικά ανακάλυψα πόσο σπουδαία είναι η άσκηση στη μοναξιά και στον φόβο του θανάτου, σε ατσαλώνει, μπορείς να αντεπεξέλθεις εκεί που οι άλλοι δυσκολεύονται. Με σόκαρε η αντίδραση ενός μέρους του κόσμου, «δεν δίνω δεκάρα για σας τους ευπαθείς, ας πεθάνετε, έτσι είναι η ζωή, εγώ θέλω να ζήσω και να περάσω καλά». Οχι μόνο γιατί ανήκω στις ευπαθείς ομάδες. Νομίζω πως τον ίδιο αποτροπιασμό θα ένιωθα έτσι κι αλλιώς.

Συγγραφέας, συνιδιοκτήτρια του καφέ-βιβλιοπωλείου Booktalks, φαρμακοποιός, μπλόγκερ, σύζυγος και μητέρα. Προλαβαίνετε;
Προλαβαίνω γιατί περνάω καλά. Φυσικά κάποιες φορές δεν φτάνουν οι ώρες. Και κάποιες άλλες πέφτω εξουθενωμένη στο κρεβάτι, δυσκολεύομαι να ξυπνήσω τα πρωινά. Είναι η ζωή. Τα επέλεξα, και πάλεψα για αυτά, κι ίσως για αυτό δεν τα βαρυγκομάω. Α, να βάλουμε κι ένα δεύτερο μεταπτυχιακό στην εξίσωση; Για να δέσει;

Φάρμακα και βιβλία. Τι σημαίνει για εσάς η διασταύρωση αυτών των δύο κόσμων;
Φαινομενικά μοιάζουν τελείως ασύνδετα. Απαιτούν και τα δύο πολύ διάβασμα, αγάπη για τους ανθρώπους. Και χαμόγελο.


Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:53]  «Μήδεια» με Καμεράτα και...
[χθες 12:38]  Σήμερα με την «ΠτΚ» οι «Κήποι της...
[χθες 12:13]  Ιδρυμα Ωνάση: Η διεθνής «Καθαρή...
[χθες 10:52]  Megaron Podcasts: Συνεντεύξεις και...
[χθες 11:07]  Πάτρα: Φωτογραφικό λεύκωμα για την...
[χθες 09:56]  ROBOSTEM: Εφαρμογές STEM στο ISLab...
[χθες 12:36]  Πάτρα: Προετοιμασία για τις...
[χθες 09:49]  Συνεχίζεται η διαμόρφωση των...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:10:04]