ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μια φανταστική ιστορία με αφορμή τον SARS CoV-2

Μια φανταστική ιστορία με αφορμή τον SARS CoV-2




Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΤΑΒΛΟΥΡΟΥ *

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό ξέσπασε πυρκαγιά στο διπλανό δάσος. Ο αέρας ήταν ισχυρός και οδηγούσε τις φλόγες με ταχύτητα προς τα σπίτια των χωρικών. Ο δήμαρχος εξέδωσε αμέσως οδηγία να εκκενωθούν όλα τα σπίτια για λόγους ασφαλείας, διότι, όπως έλεγε και ο γιατρός, υπήρχε κίνδυνος πέραν του να καούν, πολλοί να πεθάνουν από τον πυκνό καπνό, ενώ η πυροσβεστική ανέλαβε να αναχαιτίσει τη φωτιά. Οι περισσότεροι κάτοικοι υπάκουσαν στη λογική εντολή και εγκατέλειψαν. Η φωτιά προς στιγμήν τέθηκε υπό περιορισμό και όλοι επέστρεψαν στο χωριό.
Οταν όμως ο αέρας άλλαξε φορά και η φωτιά αναζωπυρώθηκε μερικώς, επήλθε σύγχυση. Ο δήμαρχος αποφάσισε να μην εκκενώσει πάλι το χωριό με κίνδυνο να καταστραφεί και η οικονομία του, αλλά να πάρει μέτρα «πυροπροστασίας» και κάλεσε τους χωρικούς να υπακούσουν. Μερικοί όμως, ομολογουμένως λίγοι, βγήκαν με ντουντούκες στους δρόμους και άρχισαν να καλούν τους χωρικούς σε «αντίσταση», λέγοντάς τους πως η πυρκαγιά δεν υπάρχει και αποτελεί ένα τέχνασμα του δημάρχου προκειμένου να ελέγξει τις ζωές τους. Ταυτόχρονα βρέθηκαν αρκετοί που επίσης φώναζαν πως η πυρκαγιά υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι και τόσο επικίνδυνη, εξάλλου υπάρχει πυροσβεστική, ενώ ο άνεμος κατά ασφαλείς πληροφορίες θα άλλαζε πάλι κατεύθυνση. Η αντιπολίτευση ασχολείτο μόνο με το ότι η πυροσβεστική δεν είχε ενισχυθεί.
Τέλος υπήρχε και ένας παπάς - από τους 3 που είχε το χωριό - που καλούσε τους χωρικούς να συγκεντρωθούν μέσα στην εκκλησία διαβεβαιώνοντας ότι η φωτιά δεν είναι δυνατό να φτάσει ποτέ εκεί. Οι κάτοικοι σάστισαν. Δεν ήθελαν να αλλάξει βίαια και ξαφνικά για δεύτερη φορά ο τρόπος ζωής τους. Θα «βόλευε» η πυρκαγιά να μην υπήρχε, ή ακόμα καλύτερα να μην ήταν τόσο επικίνδυνη, ή έστω να υπήρχε ένα καταφύγιο στο χωριό. Ενώ ήδη ο καπνός υψωνόταν απειλητικά στον ουρανό και οι φλόγες κατηφόριζαν με μανία προς το χωριό, μερικοί αφελείς πίστεψαν ότι πράγματι η πυρκαγιά δεν υπήρχε και όλα ήταν μια αισχρή συνωμοσία του δημάρχου και του γιατρού, κάποιοι άλλοι επείσθησαν ότι οι φλόγες έχουν διαφορετική κατεύθυνση και δε κινδυνεύουν, εξάλλου ήταν νέοι θα μπορούσαν να το βάλουν στα πόδια αν χρειαζόταν, και μερικοί άλλοι ότι η εκκλησιά ήταν στο απυρόβλητο.
Ολοι μαζί - και δεν ήταν και λίγοι πλέον - από διαφορετική αφετηρία και με διαφορετική αντίληψη ενώθηκαν στην κεντρική πλατεία και άρχισαν να πετροβολούν το δημαρχείο και το ιατρείο ενώ η φωτιά καταβρόχθιζε μερικές στάνες στην περιφέρεια του χωριού. Ο δήμαρχος τα έχασε προς στιγμήν. Ζήτησε στο γιατρό να τους λογικέψει και φυσικά να πάρει το μέρος του. Ο γιατρός άρχισε να τα μπερδεύει. Λίγο γιατί τη συγκεκριμένη φωτιά δε την ήξερε καλά, λίγο γιατί έβλεπε ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις όντως, λίγο γιατί ο δήμαρχος ήταν και φίλος του, είχε πει μεν στην αρχή ναι να εκκενωθεί το χωριό, αλλά ίσως και να αρκούσε να βρέξουν καλά τις στέγες και τα παράθυρα, να πάρουν μέτρα προστασίας για τα εύφλεκτα και να μη μαζευτούν πολλοί μαζί στο ίδιο μέρος. Μια μάσκα για τους τοξικούς καπνούς επίσης θα βοηθούσε πολύ.
Οι αρνητές της φωτιάς φρύαξαν, ενώθηκαν πλέον και με την αντιπολίτευση του χωριού φωνάζοντας «Παλινωδίες, μας κρύβουν την αλήθεια, μην ακούτε τίποτα». Μερικοί έπιναν αμέριμνα τσίπουρα στο καφενείο και ήταν προφανές ότι δε θα έβαζαν ένα χεράκι να σβήσει η φωτιά. Ο δήμαρχος τότε σκέφτηκε να στείλει τον χωροφύλακα και όλους αυτούς που δεν υπακούουν στους νόμους να τους βάλει στη φυλακή. Αλλά πάλι, πόσους να βάλει στη φυλακή;
Οσοι κάτοικοι είχαν ψήγματα λογικής (ευτυχώς οι περισσότεροι), άσχετα με το αν ήταν γραμματιζούμενοι, είδαν τις φλόγες από τη μια, εμπιστεύτηκαν τον γιατρό και αν και είχαν κάποιες αμφιβολίες πήραν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Τώρα το τι συνέβη όταν η φωτιά έφτασε τελικά στο χωριό, αν κάηκαν οι αρνητές και τη γλύτωσαν οι άλλοι, αν κάηκε η εκκλησία με όσους πιστούς είχε μέσα, αν κάηκε τελικά το καφενείο, θα το αφήσω στη δημιουργική φαντασία του καθενός. Δε θ' αργήσουμε να το μάθουμε άλλωστε...
Από τη δική μου σκοπιά, ως επιστήμονας με πολιτική τοποθέτηση, θα σχολιάσω μόνο ότι όποιος αρνείται το προφανές είναι δικαίωμά του να καεί, όχι όμως να παρακινεί και τους αφελείς να καούν και αυτοί. Εκεί το λόγο πρέπει να έχει ο χωροφύλακας. Ο δήμαρχος οφείλει να παρουσιάζει με τρόπο σαφή, ειλικρινή και κατανοητό το σχέδιό του και η αντιπολίτευση οφείλει να έρθει σε μια συμφωνία και να τον στηρίξει. Και ο γιατρός που σέβεται την επιστήμη του οφείλει να παρουσιάζει τα δεδομένα στο δήμαρχο και στους χωρικούς, αλλά να μην αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη της εκπροσώπησης του δημάρχου και της υλοποίησης των μέτρων. Υπάρχουν άλλοι γι' αυτή τη δουλειά...


* Ο Περικλής Νταβλούρος είναι καθηγητής Καρδιολογίας, διευθυντής της Καρδιολογικής κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών, μέλος του ΔΣ του ΠΓΝΠ.















Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:40]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές; ...
[χθες 16:33]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές; Οι...
[χθες 16:27]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές;...
[χθες 16:22]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές;...
[χθες 16:10]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές; Μια...
[χθες 16:00]  Κίνδυνος αποδόμησης του...
[χθες 13:56]  ΕΥΡΩΠΗ: Ηγέτες ή διαχειριστές
[χθες 17:42]  Μια πολυσύνθετη σύγχρονη ανάγκη








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:02:51]