ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να αγκαλιάσω, να αφομοιώσω, να καταλάβω κάτι»

Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να αγκαλιάσω, να αφομοιώσω, να καταλάβω κάτι»



Βραβευμένος συγγραφέας και ποιητής, αρθρογράφος, αρχιτέκτονας, πέρυσι έγινε και πατέρας. Μάλιστα αφιερώνει τα «Αθώα πλάσματα» (εκδ. Καστανιώτη) στον μικρό Ερμή και στη σύζυγό του ηθοποιό Εύα Σιμάτου. Ο Αλέξης Σταμάτης μιλάει στην «ΠτΚ» για το νέο του μυθιστόρημα, το οποίο βαδίζοντας αρχικά στα χνάρια του νουάρ, διεισδεύει σταδιακά στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση των ηρώων και ξαφνιάζει με τις ανατροπές του. Επίσης, μοιράζεται τα συναισθήματά του για την πατρότητα, για το «ζωντάνεμα» θεατρικών του έργων από τις δυο γυναίκες της ζωής του, αποκαλύπτει τη μόνη του προσδοκία.

«Αθώα πλάσματα». Ξεκινά σαν νουάρ αστυνομικό, με ήρωα έναν μοναχικό επιθεωρητή, βυθισμένο στα σκοτάδια του. Ποια ήταν η άκρη του νήματος, και πώς οδηγηθήκατε στα ερεβώδη, απρόβλεπτα, μονοπάτια του λαβυρίνθου;
Τo κείμενο υπακούει μεν στον αδήριτο νόμο αιτίας-αποτελέσματος ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, αλλά καταρρίπτει και αρκετά από τα στερεότυπά του. Η ιδέα προέκυψε από μία συνθήκη που μου ήρθε στον νου. Μια μεσήλικη γυναίκα, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο επάνω της, μπαίνει στο γραφείο ενός ιδιωτικού ερευνητή και του ζητά κάτι πολύ πρωτότυπο: Να την παρακολουθήσει. Οχι να παρακολουθήσει τον σύζυγό της, κάποιο γνωστό της ή κάποιο συγγενή της, αλλά να παρακολουθήσει την ίδια. Μέσα από αυτή τη ιδιάζουσα συνθήκη αναπτύχθηκε ολόκληρο το μυθιστόρημα.

Ερωτας-θάνατος, γονιός-παιδί, εγκληματίας-άγιος. Τι σας ελκύει σ' αυτά τα δίπολα του βιβλίου σας; Θελήσατε να ξορκίσετε κάτι, γράφοντας γι' αυτά;
Ξεκινώ από το ρήμα «ξορκίζω» το οποίο είναι κάτι το τελείως ξένο για μένα. Δεν γράφω ποτέ για να ξορκίσω κάτι. Γράφω για να αγκαλιάσω, να αφομοιώσω, να καταλάβω κάτι. Οσο για τα δίπολα είναι ένας ενδιαφέρον τρόπος να δει κανείς το εύρος, την ταλάντωση στην οποία κινείται η ανθρώπινη φύση και το πόσο δραστικές ζώνες υπάρχουν ενδιάμεσα. Η ζωή εξάλλου εκεί εκτυλίσσεται, κατά την κίνηση του εκκρεμούς. Το εκκρεμές δεν σταματαει παρά μόνον άπαξ.

Αναφέρεστε στη μυστική κρύπτη που υπάρχει στη ζωή κάθε ανθρώπου, όπου βασιλεύει η αθωότητα. Ενδιαφέρον. Θα μας πείτε;
Οπως υπάρχει και μία κρύπτη στην οποία συσσωρεύονται τα άγρια ένστικτα που έχουμε εκ φύσεως, έτσι υπάρχει - κατά την ταπεινή μου γνώμη- μια αντίστοιχη που φιλοξενεί την αθώα πλευρά του κόσμου. Και όταν λέω αθώα εννοώ τη φυσική, την αληθινή, την ανεπεξέργαστη.

Ο ιδωτικός ερευνητής ήρωάς σας, ο Στέφανος, εξηγεί γιατί δεν θέλησε να γίνει ποτέ πατέρας. Εσείς γίνατε πρόσφατα. Κατά πόσο επηρέασε ο ερχομός του γιου σας τη ζωή, την οπτική, το γράψιμό σας;
Τη ζωή και την οπτική μου την επηρέασε κατακλυσμιαία. Νόμιζα ότι θα είναι κάτι το μεταφυσικό, κάτι πέρα από την πραγματικότητα Αποδεικνύεται πως το πιο συναρπαστικό που συμβαίνει είναι το αντίθετο. Είναι απόλυτα φυσικό και εντελώς πραγματικό. Πρόκειται για μία εμπειρία που τη ζεις καθημερινά και τη μοιράζεσαι με το παιδί σου ανταλλάσσοντας συναισθήματα και ενέργεια. Και βέβαια είναι πιο άδολη αγάπη που υπάρχει στον κόσμο.

Στο παρελθόν έχετε γράψει παιδικά βιβλία -το πρώτο σας μάλιστα, «Ο Αλκης και ο Λαβύρινθος» έχει βραβευτεί. Τώρα, με το παιδί στο σπίτι, σας έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να επιστρέψετε στον χώρο των πραγματικά αθώων πλασμάτων;
Η συγγραφή και η βράβευση του βιβλίου αυτού ήταν μία αναπάντεχη εμπειρία. Μάλιστα το διασκεύασα και σε θεατρικό έργο και παίχτηκε με ηθοποιούς μαθητές στο Αρσάκειο Ψυχικού. Τώρα, έχοντας διαβάσει με τον Ερμή δεκάδες παιδικά βιβλία έχω μπει σε μία άλλη τροχιά. Εχω ήδη γράψει κάτι μικρό που ελπίζω να εκδοθεί σύντομα. Παρεμπιπτόντως, πιστεύω ότι ο ρόλος ενός πατέρα είναι να διηγηθεί μια ιστορία στον γιο του, μια ιστορία που θα πρέπει ξεπερνάει την οποία επικαιρότητα.

Η πανδημία χτύπησε αναπάντεχα. Πώς στέκεστε απέναντί της;
Η πανδημία είναι μία φυσική καταστροφή. Είναι κάτι που συνέβαινε στον κόσμο από τότε που αυτός υπήρξε. Εκείνο που είναι δύσκολο να διαχειριστούμε είναι ότι μας συνέβη σήμερα σε μία εποχή όπου η τεχνολογική επανάσταση μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι είμαστε άτρωτοι. Οπως όλα τα φυσικά φαινόμενα θα περάσει. Αλλά δε χρειάζονται τα ξόρκια ούτε φοβικές αντιδράσεις. Να έχουμε εμπιστοσύνη στα «όπλα» που διαθέτουμε και να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Είναι τραγικό να υπάρχουν λαϊκίστικές δυνάμεις που εκμεταλλεύονται αυτή τη συγκυρία για να περάσουν τη δική τους ατζέντα.

Πέρυσι ανέβηκαν τα «Μελίσσια» σας στο Εθνικό Θέατρο με πρωταγωνίστρια τη μητέρα σας Μπέτυ Αρβανίτη. Εχετε συνεργαστεί θεατρικά και με τη σύζυγό σας, επίσης ηθοποιό Εύα Σιμάτου («Innerview»). Η αίσθηση όταν βλέπετε να ζωντανεύουν έργα σας από τις δύο γυναίκες της ζωής σας;
Τα πράγματα είναι πιο απλά από ό,τι ακούγονται. Εκτός από τη συγγενική σχέση με τη μάνα μου και την ερωτική σχέση με την Εύα έχουμε κι αλλού είδους συνεννόηση και με τις δύο. Συζητάμε πολύ ανοιχτά και είμαστε πολύ καλοί συνεργάτες. Σε πολλά έχουμε κοινή οπτική. Αυτά στις πρόβες και στις συζητήσεις. Βέβαια, το να βλέπω τη μητέρα μου ή τη γυναίκα μου να παίζουν κάτι δικό μου στη σκηνή ήταν και είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Τώρα μάλιστα θα δω και την Εύα στην τηλεόραση στις «Αγριες Μέλισσες».

Μεγαλώσατε και ζείτε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. Εχοντας γνωρίσει ανθρώπους του χώρου, μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να συγκρίνετε τους τότε με τους σημερινούς;
Θα ήταν υποκριτικό και politically correct -κάτι που απεχθάνομαι- να απαντήσω διπλωματικά πως η κάθε εποχή έχει τα δικά της σύμβολα, τους δικούς της πολιτιστικούς φάρους. Οπότε θα πω την αλήθεια. Είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ σημαντικές προσωπικότητες, πολύ μεγάλους καλλιτέχνες, ανθρώπους που πραγματικά έκαναν τέχνη και όχι καμουφλαρισμένους τεχνίτες ή επικοινωνιολόγους-καλλιτέχνες. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος, Είναι βέβαιο ότι στον 21ο αιώνα έχουν γραφτεί αρκετά σημαντικά βιβλία και έχουν ανέβει επίσης πολύ σημαντικές παραστάσεις, έργα που θα εκτιμηθούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Ωστόσο δεν πιστεύω ότι υπήρξε κάτι το τόσο συναρπαστικό όσο τις προηγούμενες δεκαετίες. Μπορεί να είμαι νοσταλγικός, δεν ξέρω.

Μετά από 29 βιβλία, μεταφρασμένα έργα και βραβεύσεις, τι είναι αυτό που προσδοκάτε από τον εαυτό σας ως συγγραφέα;
Τα βιβλία έχουν την ιδιότητα να σταματούν τον χρόνο, να τον επιβραδύνουν, να τον επιμηκύνουν. Υπέροχη δυνατότητα που δεν μπορεί να μην επηρεάζει έναν καλλιτέχνη. Σαν ιδιοσυγκρασία είμαι ένας άνθρωπος που ζει στο τώρα και το αύριο. Δεν κοιτάζω ιδιαίτερα το χτες. Για να είμαι πιο σαφής, εκείνο που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι αυτό που συμβαίνει την κάθε στιγμή. Η κάθε στιγμή μπορεί να είναι μία κίνηση στον χώρο, μια ματιά του γιου μου Ερμή ή κάτι εντελώς ταπεινό. Οτιδήποτε συγκροτεί την πραγματικότητά μου. Δεν έχω καμία προσδοκία παρά την υγεία των δικών μου ανθρώπων.

Σκότωσε ό,τι… Τι θα προσθέτατε στα αποσιωπητικά, εκτός από το «αγαπάς», όπως ήταν ο τίτλος παλαιότερου βιβλίου σας και απαντά, επίσης, στο νέο σας;
Σε στοιχειώνει.

Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:37]  Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς...
[χθες 21:02]  Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το...
[χθες 19:21]  Τσαλίκογλου-Επτακοίλη: Βούτηξαν...
[χθες 18:06]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 18:23]  Μιχάλης Σιγάλας: Με ενδιαφέρει το...
[χθες 19:22]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:17:57]