ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πόσο χώρο πιάνουμε στις φυλακές και πόσο πιάνουν εκείνες μέσα μας;

Πόσο χώρο πιάνουμε στις φυλακές και πόσο πιάνουν εκείνες μέσα μας;



Της ΕΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ *


Στις φυλακές Κορυδαλλού χωρούν γύρω στους 1.000 και κρατούνται γύρω στους 2.500. Στη Μόρια χωρούσαν γύρω στους 2.500 κι ήταν 12.500. Μικραίνεις, άραγε, όταν κρατείσαι; Πιάνεις λιγότερο χώρο; Μπορούμε λοιπόν ακόμα να λέμε πως οι χώροι κράτησης δεν είναι αποθήκες ανθρώπων;
Οι στερητικές της ελευθερίας ποινές αφορούν στη στέρηση της προς τόπον κίνησης του ατόμου. Οι υπόλοιπες ελευθερίες του ατόμου οφείλουν να τυγχάνουν προστασίας από μία ευνομούμενη πολιτεία. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την εργασία, την επικοινωνία είναι μόνο μερικά από τα αναφαίρετα δικαιώματα των κρατουμένων. Οι όροι και ο τρόπος άσκησης των δικαιωμάτων μπορεί να αλλάζουν εντός των τειχών μιας φυλακής, αλλά τα ίδια τα δικαιώματα παραμένουν. Και η διαβίωση υπό ανθρώπινες συνθήκες είναι μέρος αυτών των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Κάθε κρατούμενος/η βρίσκεται στα χέρια της πολιτείας, η οποία όχι μόνο δεν πρέπει να καταπατά τα δικαιώματά του/της, αλλά αντιθέτως οφείλει να τα προασπίζεται με κάθε τρόπο. Πώς το καταφέρνει αυτό όταν τα κρεβάτια δεν επαρκούν, στα κελιά ζει ο υπερδιπλάσιος αριθμός από όσους/ες χωρούν, το φαγητό δεν επαρκεί ή είναι κάκιστης ποιότητας, οι κρατούμενοι/ες δεν έχουν την απαραίτητη πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτικές και ψυχολογικές υπηρεσίες, οι εγκαταστήσεις καθιστούν επικίνδυνη τη διαβίωση σε αυτές και όλοι εμείς κωφεύουμε; Πόσο διαφέρει αυτό από το να πετούσαμε τους ανθρώπους σε ανήλιαγα μπουντρούμια μέχρι να ξεχάσουν ποιοι είναι, όπως συνέβαινε και συμβαίνει ακόμα σε άλλες κοινωνίες;
Αν «ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από τις συνθήκες διαβίωσης των φυλακισμένων της» όπως είχε γράψει ο Ντοστογιέφσκι, ίσως οφείλουμε να ξανακοιταχτούμε στον καθρέφτη και να μετρήσουμε ξανά το μπόι του πολιτισμού μας. Και με βάση τα νέα μέτρα που θα πάρουμε, να πορευτούμε αναλόγως. Γιατί προς το παρόν δεν πορευόμαστε, δεν δρούμε, απλώς αποφεύγουμε εναγωνίως τον καθρέφτη. Αλλά το είδωλό μας, όσο κι αν το αποφεύγουμε, ξεπετάγεται συνεχώς μπροστά μας και μας τρομάζει, γιατί εμείς το αφήσαμε να γίνει έτσι. Κι αν ο καθένας μας είχε επισκεφτεί έστω μια φορά μια φυλακή, θα ήξερε καλά πόσο βαριά είναι τα βήματα κι η ανάσα σου τη στιγμή που βγαίνεις από την πύλη, παρ' όλο που εσύ ήξερες εξαρχής πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να φύγεις.

* Η Ερη Ιωαννίδου είναι Δικαστική Ψυχολόγος (MSc), διδάσκουσα στο Ελληνικό Αμερικανικό Κολλέγιο, επιστημονική συνεργάτης του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕΜΕ) και υπεύθυνη του Forensic Psychology Lab.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:07]  Ο Πέλκας, η Φενέρ, η Ελλάδα και η...
[12:03]  Πώληση γάμου σε τιμή ευκαιρίας
[11:00]  Χαμαιλέοντας. Ο άνθρωπος της διπλανής...
[χθες 12:53]  Τηλε-εκπαίδευση ή πώς αλώνεται το...
[χθες 11:00]  Η δικαιοσύνη ασκείται από δικαστές...
[χθες 10:03]  Βραβείο για τους «προστατευόμενους...
[χθες 15:03]  «Ορίζοντας» το μέλλον
[χθες 14:05]  Οι συνδημιουργοί της «Γαλάζιας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:01:45]