ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ανοιξαν ψυχωμένα τα φτερά τους

Θέατρο: Ανοιξαν ψυχωμένα τα φτερά τους



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Δεν είναι με τους «Ορνιθες» η πρώτη φορά που ο Αριστοφάνης καταφεύγει στην ουτοπία, στην αναζήτηση του ιδανικού και γι'αυτό του ανέφικτου, σε με απελπισμένη προσπάθεια να δώσει διέξοδο στα αδιέξοδα της πόλης του. Επτά χρόνια πριν από την παρουσίαση των «Ορνίθων» είχε επιχειρήσει μια ακόμα έξοδο από την πραγματικότητα με την Ειρήνη του (421 π.Χ.).
Η πρώτη παρουσίαση των «Ορνίθων» (414 π.Χ.) συμπίπτει με την απαρχή της μεγάλης κρίσης της Αθηναϊκής πολιτείας και την αποσύνθεση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Είναι η περίοδος, που οι Αθηναίοι αφιονισμένοι από τον μεγαλοϊδεατισμό του φιλόδοξου Αλκιβιάδη, επιδιώκουν την πραγμάτωση του αποικιστικού τους ονείρου, την κατάληψη της Σικελίας, που θα αποβεί μοιραία γι'αυτούς.
Μέσα στη ζοφερή αυτή πολιτική ατμόσφαιρα, που τόσο εύγλωττα παρουσιάζει ο Θουκυδίδης στα «Σικελικά» του, ο Αριστοτέλης τοποθετεί το ταξίδι φυγής του Πεισθέταιρου και του Ευελπίδη από την τυραννία του κόσμου στο βασίλειο του μύθου. Ο ποιητής, απαυδισμένος και αηδιασμένος από την πραγματικότητα της πόλης του, αναζητάει καταφύγιο στη λύτρωση του εξωπραγματικού. Επιδιώκει μία όαση φυγής σε μια ιδανική πολιτεία, τη Νεφελοκοκκυγία, στην οποία θα επικρατεί ειρήνη και αξιοκρατία.
Η άποψη ότι οι «Ορνιθες» αποτελούν μία ποιητική αλληγορία της ιμπεριαλιστικής εξόρμησης της αθηναϊκής πολιτείας προς τη Δύση, φαίνεται μάλλον αδύναμη και αστήριχτη, με δεδομένο το διάχυτο φιλειρηνικό πνεύμα στο έργο του Αριστοφάνη. Αντίθετα, επικρατέστερη είναι η ερμηνεία ότι η κωμωδία αποτελεί έκφραση ποιητικού οραματισμού αλλά και ουτοπικού πολιτικού προβληματισμού, γι'αυτό και το κτίσιμο της Νεφελοκοκκυγίας, μιας φτερωτής, ανύπαρκτης ιδεατής πολιτείας, αντίστοιχης με την Πλατωνική.
Στο στόχαστρο του ποιητή στην λυρικότερη και πιο πολυπρόσωπη κωμωδία του βρίσκονται όλοι εκείνοι οι παρασιτικοί και καιροσκόποι επισκέπτες - πολεμοκάπηλοι, δημαγωγοί και τσαρλατάνοι της σκέψης - που παρελαύνουν στο δεύτερο μέρος της, προσπαθώντας να ροκανίσουν τα θεμέλια της νεφοπαγούς πολιτείας. Στους «Ορνιθες» τελικά, η λογική του ονείρου διαπλέκεται με τον παραλογισμό μιας θλιβερής πραγματικότητας.
Η παράσταση του ΚΘΒΕ, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Ρήγα, μας επανέφερε ευχάριστα στον «καλό» Αριστοφάνη, τον απαλλαγμένο από την άκριτη ευκολία της επικαιροποίησης και την ανίερη αναγωγή του σε θέαμα της επιθεώρησης. Ζωντάνεψε ατόφια τον Αριστοφανικό λόγο, φιλτραρισμένον μέσα από την προσωπική εμπειρία και ανάμνηση του σκηνοθέτη από τη θρυλική παράσταση των «Ορνίθων» του Θεάτρου Τέχνης, αποδίδοντας στο κοινό μια σύγχρονη σκηνική εκδοχή, με εύστοχες γέφυρες ανάμεσα στο τότε και το σήμερα.
Το κωμικό δίδυμο των παράξενων αριστοφανικών ταξιδιωτών - Πεισθέταιρου και Ευελπίδη - υποστηρίχθηκε από τους Ταξιάρχη Χάνο και Γιάννη Σαμψαλάκη αντίστοιχα, με γόνιμη ανταπόκριση μεταξύ τους. Αμεσος και ανεπιτήδευτος ο πρώτος, πρόσφερε μια γνήσια και πηγαία ερμηνεία. Με ωραία κίνηση και καθαρότητα στην εκφορά του λόγου ο δεύτερος, αποδείχθηκε έξοχος ατακαδόρος, συμπληρώνοντας εύστοχα το κεντρικό ντουέτο της κωμωδίας.
Ο έμπειρος Χρήστος Στέργιογλου, απόλυτα εξοικειωμένος με τον Εποπα, τον ρήγα των πουλιών, αξιοποίησε δημιουργικά τις πτυχές του ρόλου, αναδεικνύοντας τη βασιλική μεγαλοπρέπεια και επιτήδευση με μέτρο και χωρίς μανιέρα. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της η Ιριδα της Κλειώς-Δανάης Οθωναίου, που επέβαλε την παρουσία της ως απεσταλμένη των Θεών.
Ασκημένος στο έπακρο ο 25μελής Χορός και καλοδουλεμένος στην κίνησή του από τον Δημήτρη Σωτηρίου, αναπτύχθηκε σε ποικίλα σχήματα και απέδωσε με ζωντάνια και ενέργεια τον ποιητικό λυρισμό των αιθέριων Χορικών της κωμωδίας, τραγουδώντας υπό τους ήχους της νοσταλγικής μουσικής του Γιώργου Χριστιανάκη, από την οποία δεν έλειψαν οι αναφορές μνήμης στον Χατζιδάκι και τον πρόσφατα χαμένο Εννιο Μορικόνε.
Το δικό τους ξεχωριστό αποτύπωμα και τη δική τους αποτελεσματική συμβολή στο παραστασιακό αποτέλεσμα είχαν τα παστέλ αποχρώσεων λεπτεπίλεπτα κοστούμια της Δέσποινας Ντάνη με την ομορφιά των χειροποίητων φτερών, που συνοδεύτηκαν αρμονικά από τις ραμφοειδείς πολύχρωμες μάσκες της Μάρθας Φωκά, ενώ το σκηνικό του Κέννυ Μακλέλλαν -μια ξύλινη λειτουργική πλατφόρμα- εξισορρόπησε την έλλειψη πρωτοτυπίας με την μπεκετικής έμπνευσης ευφυή πινελιά του.
Μια παράσταση που, παρά τις αντίξοες συνθήκες και τον λιγοστό διαθέσιμο χρόνο, κατάφερε να μεταγγίσει την μαγεία και τον ξεχασμένο συναισθηματισμό του αριστοφανικού σύμπαντος, με σεβασμό στον δημιουργό του και το κοινό της.








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:46]  Πάτρα: Αφιέρωμα στο Ρεμπέτικο αύριο...
[χθες 11:45]  Πάτρα: Κεντρική παραγωγή διά...
[χθες 18:06]  Ρωμέικο οδοιπορικό: Ο Αγιος...
[χθες 15:23]  Πάτρα: «Πυρκαγιές»,...
[χθες 13:07]  Πάτρα - Εικαστικό Εργαστήρι:...
[χθες 10:31]  Πάτρα: Ερχεται η «Μαρία...
[χθες 21:16]  Πολιτισμός: Τα μέτρα...
[χθες 18:50]  Θέατρο: Η γοητεία της φαρσοκωμωδίας








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:18:35]