ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η αρχή του τέλους

Η αρχή του τέλους



Οσοι αγάπησαν και αγαπούν τους Μπιτλς έχουν σφηνωμένα στα κρανία τους τα ονόματα Μακ Κάρτνεϊ, Λένον, Χάρισον, Ρίνγκο Σταρ και Τσάπμαν. Ο Τσάπμαν ήταν ο άνδρας που δολοφόνησε τον Λένον στα καλά του καθουμένου. Αυτό συνέβη το 1980, πριν από σαράντα χρόνια. Εμείς είμαστε έφηβοι τότε και ο Λένον μας φαινόταν κάτι σαν μεσόκοπος ενώ ήταν μόλις 40 χρόνων. Ειπώθηκε ότι ο φόνος επηρέασε την πορεία της ροκ μουσικής, αλλά δεν μπορείς να το λες αυτό στα σίγουρα. Ο Μακ Κάρτνεϊ δεν είχε τέτοια κακή τύχη, έγραψε κάμποση καλούτσικη μουσική τα επόμενα χρόνια αλλά μέχρι εκεί. Αραγε τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Ο ρους της μουσικής ή η ζωή ενός ανθρώπου;
Ο Τσάπμαν ζήτησε συγνώμη από τη χήρα του θύματος, την Γιόκο Ονο, της οποίας η ζωή σφραγίστηκε από τη συνύπαρξη με τον Λένον και σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τον θάνατό του. Μπορεί μια δολοφονία να ξεπλυθεί με μια αίτηση συγνώμης; Ανθρωποι είμαστε, καθένας μπορεί να υποπέσει σε μια ανθρωποκτονία από πρόθεση, εν ψυχρώ και εκ προμελέτης. Κάθε γενιά κατοίκων ευτούνου του πλανήτη αριθμεί κανά δυο δισεκατομμύρια άτομα. Φάγαμε έναν και μόνο αυτόν. Τόσο τρομερό ήτανε; (Υστατο εργαλείο του συνηγόρου του διαβόλου: Η σχετικότητα).
Γύρω στη χρονιά που πέθανε, ο Λένον έβγαλε το Ντάμπλ Φάνταζι, έναν δίσκο που παίχτηκε σε όλα τα πικάπ της υφηλίου, ακούστηκε σε όλα τα κλαμπ, τις ντίσκο και τους ραδιοσταθμούς και ακούγεται ακόμα. Εμβληματικό ήταν το Στάρτινγκ Οβερ, που ακούγεται σαν τραγική ειρωνία: Ενα τραγούδι για την επανεκκίνηση μέσα στη χρονιά όπου τέλειωσαν όλα μέσα σε αίμα, όταν πάτησε τη σκανδάλη ο άνθρωπος που τον έψησε η ειμαρμένη, ώστε να πάθει εμμονή με τον Λένον και ζηλέψει τη δόξα του. Μια που δεν ήξερε μουσική και δεν είχε κάποιο ταλέντο που θα τον καθιστούσε διάσημο, ο Τσάπμαν σκέφτηκε: Βρε, μήπως να τον δολοφονήσω; Είναι απλό, γρήγορο και δεν απαιτεί να φας τα χρόνια σου στα ωδεία, να μαθαίνεις για διέσεις, υφέσεις και αντίστιξη. Μπαμ και κάτω ο Λένον και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα όλος ο πλανήτης άρχισε να ρωτάει ποιός είναι αυτός ο Τσάπμαν και από πού κρατάει η σκούφια του.
Τι θα συνέβαινε αν.... Δεν ξέρεις. Η συνέχεια του Μακ Κάρτνεϊ, ήταν αυτή που είπαμε. Οι Ρόλινγκ Στόουνς, οι άνθρωποι που απέδειξαν ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα σε βάρος του εαυτού σου και να φτάσεις μέχρι τα 80, δεν άλλαξαν τίποτα στο ύφος τους, γιατί είναι πάρα πολύ εγωιστές για να το κάνουν. Περνάει καλά ο κόσμος μαζί τους, αλλά δεν προσέθεσαν κάτι άξιο να θυμάσαι (αν είστε φαν τους, μη μας φάτε λάχανο αλά Τσάπμαν και να ζητάτε συγνώμες μετά, κρίμα δεν είναι;) Ο Ελτον Τζον γερνάει ωραία, αλλά η μουσική του δεν μας πολυαπασχολεί. Κάνει μουσική; Διάφοροι θρυλικοί μουσικοί έκαναν διάφορα πράγματα μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν από τη θρυλοποίησή τους, αλλά κανείς τους δεν μετέβαλε τους κανόνες της φυσικής, όπως το πέτυχαν οι Μπιτλς της δεκαετίας του '60. Ποιά άλλη επανάσταση να γίνει; Ποιά άλλη επανάσταση μπορούσε να προκαλέσει τέτοια έκσταση;
Τα χρόνια άλλους τους χαλάνε, άλλους τους γλυκαίνουν, άλλους τους ωριμάζουν, άλλους τους εκθέτουν. Για τη μουσική μιλάμε αλλά ισχύει και για τα υπόλοιπα. Ο Ρόμπερτ Φριπ απέκτησε τη γλύκα που δεν είχε. Ο Ιαν Αντερσον ήρθε μια βραδιά στο Ωδείο και μας μάγεψε, παραμερίζοντας όλα τα στοιχεία που έκαναν τους Τζέθρο Ταλ κουραστικούς. Ο Στιούαρτ Κόπλαντ, ο ντράμερ των Πολίς, πέρασε κι αυτός από το Ωδείο με ένα παλαιοελληνικό συγκρότημα του ιταλικού νότου και σήκωσε την κερκίδα στον αέρα. Οι Χου επανενώθηκαν, αλλά καλύτερα να μην το είχαν κάνει. Το κείμενο μπορεί να μεγαλώσει με άλλες περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις, που στριφογυρίζουν γύρω από την ίδια εκτίμηση: Ενώ η μουσική είναι εντελώς μέσα στη ζωή μας, δεν παίζει τον ρόλο που έπαιζε κάποτε, η μουσική δεν αλλάζει τον κόσμο, απλά τον εκφράζει ή του κάνει παρεούλα την ώρα που τρέχει στην Ηρώων Πολυτεχνείου.
Κατά συνέπεια, είναι αμφίβολο αν ο φόνος του Λένον άλλαξε την πορεία της μουσικής. Αλλαξε βέβαια την πορεία του Λένον, του γιου του, της συζύγου του. Ηταν ένας εντελώς ξεκούδουνος θάνατος: Ο Λένον δεν πέθανε επειδή έπαιρνε ουσίες, ούτε επειδή ήπιε και οδήγησε, ούτε επειδή τον μισούσε κάποιος αντίζηλος, ούτε επειδή ενόχλησε τη μαφία. Πέθανε γιατί ένας άνθρωπος είχε ανάγκη να τον σκοτώσει. Σαράντα χρόνια μετά, ο δολοφόνος ζητά συγνώμη από τον Γιόκο Ονο. Τώρα που το ξανασκέφτηκε, διαπίστωσε ότι δεν είναι ωραίο πράγμα να δολοφονείς, άσε που σε πάνε και μέσα.
Τι θα συνέβαινε εάν δεν πεθαίναμε; Τίποτα σπουδαίο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:28:52]