ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για το «Εναν προς εναν»

Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για το «Εναν προς εναν»



Ιταλικής καταγωγής, γεννημένος στη Βραζιλία, σπούδασε ψυχολογία με εξειδίκευση στην εγκληματική συμπεριφορά στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Εργάστηκε ως μέλος της Εγκληματολογικής Ψυχολογίας της Εισαγγελίας της Πολιτείας του Μίσιγκαν, παίρνοντας συνεντεύξεις από πολλούς εγκληματίες και σίριαλ κίλερς, πέρασε μια δεκαετία ως κιθαρίστας σε γκλαμ ροκ συγκροτήματα και αργότερα ασχολήθηκε αποκλειστικά με την συγγραφή χαρίζοντάς μας την σειρά βιβλίων με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Χάντερ που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell. Ο Κρις Κάρτερ, μιλά σήμερα στην «ΠτΚ»με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου «Εναν προς εναν».

Ολοι αγαπάμε ένα καλό δίδυμο ντετέκτιβ. Ο Χάντερ και ο Γκαρσία είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα. Πώς τους σκεφτήκατε;
Δεν ήταν μια προγραμματισμένη κίνηση. οταν ξεκίνησα να γράφω τον «Δολοφόνο με το σημάδι του σταυρού», το πρώτο μου βιβλίο, χρειαζόμουν ένα δίδυμο ντετέκτιβ για την ιστορία, οπότε δημιούργησα τον Χάντερ και τον Γκαρσία επί τόπου. Ηρθαν αρκετά φυσικά.

Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί τα πέντε πρώτα βιβλία της σειράς του Ρόμπερτ Χάντερ. Πώς εξελίσσεται ο χαρακτήρας του κατά τη διάρκεια των βιβλίων;
Κατά την άποψή μου, ο Χάντερ εξελίσσεται φυσικά από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο. «Μεγάλωνει» τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά με κάθε υπόθεση. Κατέληξα ότι με κάθε βιβλίο ο αναγνώστης θα ανακάλυπτε κάτι νέο για τον χαρακτήρα και το παρελθόν του και επειδή όπως είπα και πιο πριν, ο χαρακτήρας του Χάντερ δεν ήταν προσχεδιασμένος, αυτό το ταξίδι των ανακαλύψεων ήταν τόσο δικό μου όσο και του αναγνώστη.

Αν και στην πραγματική ζωή βρίσκουμε τα εγκλήματα αποκρουστικά, γοητευόμαστε από αυτά όταν μιλάμε για βιβλία και ταινίες. Γιατί αγαπάμε να διαβάζουμε για serial killers και αποτρόπαια εγκλήματα;
Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί, οπότε θα σας δώσω την μεγάλη εκδοχή της.
Ως ψυχολόγος εκληματικής συμπεριφοράς και συγγραφέας βιβλίων θρίλερ και εγκλήματος, έχω ερωτηθεί πολλές φορές «γιατί οι άνθρωποι γοητεύονται τόσο πολύ από το έγκλημα και τον φόνο; Γιατί οι άνθρωποι γοητεύονται τόσο πολύ από τον θάνατο και από αυτούς που τον προκαλούν; Γιατί οι δολοφόνοι και αυτό που συμβαίνει μέσα στο μυαλό τους μας συναρπάζουν τόσο πολύ;».
Η αλήθεια, πιστεύω, είναι ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση σε καμία από τις παραπάνω ερωτήσεις. Κάθε ψυχολόγος, εγκληματολόγος, συγγραφέας, μελετητής ή οποιοσδήποτε άλλος έχει εξερευνήσει τα «αν» και τα «γιατί» που αναπόφευκτα συνοδεύουν κάθε πιθανή απάντηση που μπορούμε να βρούμε, έχει αναμφίβολα δώσει τη δική του ερμηνεία για τους πιθανούς λόγους πίσω από αυτό το ενδιαφέρον. Το ακόλουθο είναι απλώς το δικό μου συμπέρασμα, βασισμένο στην κατανόηση της εγκληματικής ψυχολογίας, ό, τι νγωρίζω για το ανθρώπινο μυαλό και τα πολλά χρόνια που πέρασα δουλεύοντας σε υπηρεσίες επιβολής του νόμου και παίρνοντας συνεντεύξεις από σοβαρούς ποινικούς παραβάτες, πολλοί εκ των οποίων ήταν δολοφόνοι. Το συμπέρασμά μου προέκυψε από την ανάλυση δύο πολύ απλών ανθρώπινων πτυχών.
Η πρώτη είναι η εξής: Οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως περίεργοι. Είναι απλά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι εγκέφαλοί μας, για παράδειγμα, θυμάσαι να ενοχλείς συνεχώς τους γονείς σου όταν ήσουν παιδί, ρωτώντας συνεχώς - γιατί αυτό; Γιατί εκείνο; Γιατί κάτι άλλο; Θυμάσαι τι γινόταν με το πού λάμβανες μια απάντηση; Ακριβώς αυτό, άλλαζες λιγάκι τους όρους του παιχνιδιού και τα «γιατί» ξεκινούσαν από την αρχή. Ισως τα παιδιά σας κάνουν το ίδιο σε εσάς σήμερα. Λοιπόν, τα καλά νέα είναι ότι δεν προσπαθούν σκόπιμα να σας ενοχλήσουν. Αυτές οι ερωτήσεις οφείλονται στην εκ φύσεως περιέργεια του ανθρώπινου εγκεφάλου. Καθώς μεγαλώνουμε, οι ερωτήσεις αλλάζουν, αλλά η επιθυμία να βρούμε απαντήσεις σε πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε δεν εξαφανίζεται ποτέ. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος πάντα προσπαθεί να μάθει νέα πράγματα, πάντα προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις που αλλάζουν διαρκώς. Η πείνα για γνώση και κατανόηση, απλά δεν εξαφανίζεται ποτέ.
Η δεύτερη: Υποθέτω ότι κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι το αρχέγονο μυστήριο το οποίο οι άνθρωποι αγωνίζονται να καταλάβουν από την αρχή του χρόνου είναι η ζωή καθ' αυτή. Μερικοί από εμάς έχουμε αποκτήσει εμμονή με το να προσπαθούμε να βρούμε απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως «Πώς βρεθήκαμε εδώ και από πού προερχόμαστε;». Πιστεύω πώς από αυτή την έντονη επιθυμία να καταλάβουμε τη ζωή προέρχεται μια εξίσου έντονη επιθυμία να καταλάβουμε την έλλειψή της - τον θάνατο. Πού πηγαίνουμε , αν πηγαίνουμε κάπου, όταν φεύγουμε από αυτή τη ζωή; Υπάρχει μετά θάνατον ζωή; κ.λπ.
Όταν προσθέσεις αυτούς τους δύο παράγοντες μαζί - τη εκ της φύσεώς της περίεργης φύσης του ανθρώπινου μυαλού και μια εγγενή ανθρώπινη επιθυμία να καταλάβουμε τη ζωή και τον θάνατο - η απάντηση στην ερώτηση «Γιατί οι άνθρωποι γοητεύονται τόσο από το έγκλημα και τον φόνο;» γίνεται σχεδόν προφανής.
Η δολοφονία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Ετσι, έχοντας αυτό το μυαλό, πιστεύω ότι πολλοί από εμάς, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν την φυσική ανθρώπινη περιέργεια, θέλουν να καταλάβουν τους λόγους που θα οδηγούσαν κάποιον στο να διαπράξει φόνο, να αφαιρέσει τη ζωή ενός συνανθρώπου του, να παίξει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο, κάποιες φορές χωρίς προφανή λόγο.
Η ίντριγκα και η περιέργειά μας αυξάνονται σημαντικά όταν το εν λόγω άτομο είναι ένας παραβάτης κατ' επανάληψιν- ένας serial killer, και ακόμα περισσότερο όταν του φόνου προηγούνται βασανιστήρια. Κατά κάποιο τρόπο, οι εγκέφαλοί μας λαχταρούν να καταλάβουν πως μπορεί ένα ανθρώπινο ον, ακριβώς όπως εσύ και εγώ, να κάνει κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε, και ακόμα χειρότερα, να πάρει τόση ευχαρίστηση από κάτι τόσο φρικτό και σαδιστικό που αυτός/αυτή θα το έκανε ξανά και ξανά και ξανά. Θέλουμε απλά να καταλάβουμε.
Πολλοί από εμάς, ψάχνοντας για αυτή την κατανόηση, θα προσφύγουμε στα βιβλία, τις ταινίες, τα ντοκιμαντέρ, τις έρευνες, ό,τι μπορούμε να βρούμε. Το προβλήμα έγκειται στο γεγονός πως είμαστε όλοι διαφορετικοί. Κάθε δολοφόνος ή serial killer εκεί έξω, έχει τα δικά του κίνητρα για να κάνει ό, τι κάνει, είτε τρελά είτε όχι. Ως ψυχολόγος εγκληματικής συμπεριφοράς δεν έχω ποτέ συναντήσει δύο δολοφόνους με τους ίδιους ακριβώς λόγους πίσω από τις πράξεις τους. Οπότε μόλις καταλάβουμε τα κίνητρα πίσω από τις ενέργειες π.χ. του Δολοφόνου Χ, έρχεται ο Δολοφόνος Υ, με την δική του μεθοδολογία, μια εντελώς νέα υπογραφή και ένα νέο σύνολο λόγων για εμάς να καταλάβουμε. Ετσι, επιστρέφουμε στο να ρωτάμε τις ίδιες ερωτήσεις, αλλά αναπόφευκτα θα συνεχίσουμε να παίρνουμε διαφορετικές απαντήσεις σε κάθε υπόθεση. Οπότε στην πραγματικότητα, η περιέργεια και το έντονο ενδιαφέρον μας για το έγκλημα και τον φόνο δεν θα ικανοποιηθούν απόλυτα ποτέ, και θα ζητάμε όλο και περισσότερα. Πάντα προσπαθώντας να καταλάβουμε τους λόγους πίσω από κάτι παράλογο. Αυτό από μόνο του μπορεί να προκαλέσει έναν εθισμό, έναν φαύλο κύκλο και γι' αυτό οι αναγνώστες αστυνομικών βιβλίων και οι λάτρεις του εγκλήματος γίνονται τόσο ένθερμοι οπαδοί - η πείνα για κατανόηση απλά δεν εξαφανίζεται ποτέ.
Συνέντευξη στην
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:58:22]