ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Διδάχου: «Πάντα έψαχνα το ιδανικό, για τη χαρά της αναζήτησης»

Μαρία Διδάχου: «Πάντα έψαχνα το ιδανικό, για τη χαρά της αναζήτησης»



«Τελευταία Ανάσα». Μια δυνατή ιστορία που υφαίνεται γύρω από τον έρωτα, τον θάνατο και τη ζωή -με αυτή τη σειρά. Η Μαρία Διδάχου μιλάει για το νέο της βιβλίο (εκδ. «Πικραμένος») για τον ήρωά της, που, όπως λέει, του οφείλει πολλά, για την ποίηση που ριζώνει μέσα της και την ανθίζει, για τις απόπειρες ελέγχου του ανθρώπινου μυαλού.

Στη νέα σας νουβέλα καταπιάνεστε με το τρίπτυχο Eρωτας-Θάνατος-Ζωή. Πώς αποφασίσατε να βουτήξετε σε αυτά τα ανταριασμένα νερά;
Αυτός ο αιώνιος κύκλος είναι που μας καθορίζει, μας περιέχει. Ο έρωτας μας ξεγυμνώνει. Απρόσκλητος κάθεται στα νώτα μας και μας οδηγεί σε αποφάσεις που μας αλλάζουν. Ο θάνατος μάς φτάνει στα όριά μας. Μας ξεθεμελιώνει. Και με ό,τι απομένει, ξαναχτίζεις. Αυτο-οικοδομείσαι εκ βάθρων. Και η ζωή,πάντα παρούσα. Δεν σταματάει ποτέ να κυλάει, σαν ποταμάκι ανάμεσα σε πληγές, απώλειες, ηδονές και ανεκπλήρωτα τοπία.
Με περιέχει αυτός ο κύκλος. Ηταν αναπόφευκτο να κινηθώ στην τροχιά του.

Ο ήρωάς σας, Αρης Παππάς, αναγνωρισμένος ιατροδικαστής επέλεξε να ψάχνει «αιτίες θανάτου σε άψυχα κορμιά». «Εκεί που απουσίαζε η ζωή, εκεί ανακάλυπτα εγώ το μεγαλείο της» λέει. Τι απαίτησε το σμίλεμα αυτού του χαρακτήρα που, στιγματισμένος από την έλλειψη γονικής αγάπης, σκοτώνει ό,τι αγαπά περισσότερο;
Ο Αρης Παππάς συναντήθηκε μαζί μου μέσα στον κόσμο μιας λέξης. Της λέξης «μαχαίρι». Ετσι ξεκίνησε το βιβλίο. Του έβαλα το μαχαίρι στο χέρι κι αυτός βούτηξε μέσα στον ψυχισμό μου και στον κόσμο της φαντασίας μου και συνάντησε τα όριά του. Με τον Αρη Παππά τεντώνω τα όρια του ανθρώπινου ψυχισμού. Τον πηγαίνω εκεί που δεν έφτασε ποτέ κανείς. Τον δοκιμάζω ξανά και ξανά. Η ανθεκτικότητά του, η βαθιά πληγή του, οι απώλειες, όλα είναι φορτία δικά μου, που τα ξεφόρτωσα πάνω του. Ο Αρης με κουβάλησε ως το τέλος. Του οφείλω πολλά.

Το νυστέρι λειτουργεί ως επαγγελματικό εργαλείο, φονικό όπλο, και ως «πάροχος» ζωής, αφού μέσω αυτού σώζεται ένας άνθρωπος. Πώς στέκεστε απέναντι σε αποφάσεις με τέτοιο βάρος όσο αυτή που παίρνει ο ήρωάς σας;
Η αλήθεια είναι πως έχω βρεθεί μπροστά σε αποφάσεις δύσκολες, σε διλήμματα... Ισως όχι τόσο τραγικών διαστάσεων, όσο η δική του απόφαση... Αλλά πάντα στέκομαι με θάρρος και αποφασιστικότητα. «Μια καλή στάση πάνω στο άλογο κλέβει όλο το κουράγιο του αντιπάλου» γράφει ο Νίτσε. «Γιατί να επιτεθείς έπειτα; Εχεις ήδη κερδίσει την μάχη».

Ο Αρης μετά τον φόνο που διαπράττει, καταφεύγει στη σιωπή που «είναι ιερό πράγμα. Το λίπασμα της ζωής μας». Τι σημαίνει για εσάς η σιωπή;
Ημουν από τα προ-εφηβικά μου χρόνια παιδί μοναχικό κι αγαπούσα τις σιωπές.
Τις εκτίμησα νωρίς. Τις πρωτοσυνάντησα στη φύση. Τα βράδια. Οταν σώπαινε ο τόπος κι ακουγόταν μόνο η ανάσα από κάποιο νυχτοπούλι, ανατρίχιαζε μέσα μου ο κόσμος. Η σιωπή για μένα είναι ιερός τόπος. Τον κατοικώ. Είναι γη. Την καλλιεργώ.

Ερωτας και αδιαπραγμάτευτη αγάπη. Μπορούν να συναντηθούν, λέτε, χωρίς να χάσουν τον «χαρακτήρα» τους;
Μπορουν να συναντηθούν. Αρκεί να συναντηθούν στην ιδιοσυγκρασία ανθρώπων που χαρακτηρίζονται από γνησιότητα κι αλήθεια. Οταν το έδαφος είναι καθαρό και πρόσφορο φυτρώνει από γρασίδι έως αιωνόβια δέντρα. Ολα ευδοκιμούν σε ελεύθερα μυαλά κι ανοιχτές καρδιές.

Ο ήρωάς σας βιώνει το Απόλυτο. Απόλυτος έρωτας, απόλυτη τιμωρία, απόλυτη λύτρωση. Ανακαλύψατε σημεία που ταυτίζεστε μαζί του και άλλα που διαφέρετε;
Ναι, ταυτίζομαι. Πάντα έψαχνα το απόλυτο. Το ιδανικό. Οχι γιατί υπάρχει.
Γνώριζα και γνωρίζω πως δεν υπάρχει. Αλλά για τη χαρά της αναζήτησης.
Για την ηδονή της δοκιμασίας.
Με τον Αρη διαφέρω μόνο στο ότι δεν έγινα ποτέ ιατροδικαστής. Ελπίζω να γνωρίσω κάποτε κάποιον ιατροδικαστή προσωπικά και να μάθω από μέσα για το δέος του επαγγέλματος που θαυμάζω και δεν εξάσκησα ποτέ.

Στα βιβλία σας επανέρχονται κάποια ονόματα -Οδυσσέας στα δύο που προηγήθηκαν της «Τελευταίας Ανάσας», Μιχαήλ στην «Αθανασία» κι εδώ- ενώ επανέρχεται, επίσης, η μορφή του φωτισμένου ηγούμενου. Πείτε μας γι' αυτές τις επιστροφές.
Τα ονόματα στα βιβλία μου δεν είναι τυχαία επιλεγμένα. Συμβολίζουν κάτι.Κουβαλούν μιαν ενέργεια. «Διηγούνται» μιαν ιστορία άμα τη εμφανίσει τους.
Ο μοναχός Μιχαήλ γυρίζει πάλι σ' αυτό το βιβλίο για να δώσει από το υστέρημα της ψυχής του. Είναι μια μεγάλη μορφή, συμβολική, φτιαγμένη με σιωπή και υλικό βαθιάς πίστης. Δεν πιστεύει απλώς στον Θεό. Τον ερμηνεύει με τις πράξεις του. Θάβει ανθρώπους αγαπημένους. Κι αναγεννά άλλους, πιο αγαπημένους. Λυτρώνει και λυτρώνεται. Ζυμώνει τις ανθρώπινες ζωές θαυματουργικά και βρίσκει σημεία σύγκλισης σε πορείες παράλληλες. Επέστρεψε γιατί ήταν πάντα εκεί. Παρών. Καταλυτικά απαραίτητος.


«Το μυαλό είναι ο στόχος»

Ποιητική η γραφή σας. Σε ποια σταυροδρόμια συναντιέστε με την ποίηση;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Πριν πολλά χρόνια, όταν είχα κερδίσει σ' ένα διαγωνισμό ποίησης στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας, ένας από τους κριτές της επιτροπής, όταν με γνώρισε από κοντά στην τελετή απονομής, μου είχε πει: «Γράψε ποίηση. Εκεί ανήκεις». Είχα ήδη γράψει και εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο. Τον κοίταξα και τον βρήκα υπερβολικό. Ηξερα καλά ότι η ποίηση είναι βαθύ πηγάδι. Χρόνια μετά, νιώθω την ποίηση να ξεπετάγεται από μέσα μου σαν ρίζα και να με ανθίζει παντού. Χτυπάνε οι λέξεις με το ράμφος τους το κέλυφος της ψυχής μου. Μια εκκόλαψη γεμάτη φως συντελείται μέσα μου. Ας ελπίσουμε ότι θα με οδηγήσει κάπου αυτό...

Κορονοϊός: Πώς σας επηρέασε/επηρεάζει αυτή η νέα κατάσταση, και τι σκέψεις κάνετε για ό,τι επακολουθήσει;
Το 2020 είναι μια πειραματική χρόνια για την ανθρωπότητα. Το είδος μας υπόκειται σε μια δοκιμασία μυαλού. Τα σώματα παγιδεύονται, αρρωσταίνουν, πονάνε, γιατρεύονται. Ομως, το μυαλό είναι ο στόχος. Αυτό δεν πιάνεται πάντα εύκολα σε ξόβεργες. Κι αυτό προσπαθούν. Να μας ελέγξουν εγκεφαλικά... να μας μεταλλάξουν. Να μας «κατέχουν». Πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει και θα επακολουθήσει, θα μας αλλάξει. Δεν μπορώ να προβλέψω περισσότερα. Εικάζω και αφουγκράζομαι, παρόλα αυτά.
Προσωπικά, ως άτομο απτικό και άκρως συναισθηματικής ιδιοσυγκρασίας, προτιμώ να πεθάνω από το να μην αγγίζω, να μην φιλάω, να μην αγκαλιάζω τους ανθρώπους γύρω μου. Τόσο απλά.

Μια εικόνα, μια γεύση, ένα άρωμα, ένα άκουσμα, μια υφή συνδεδεμένα με τα καλοκαίρια σας;
Μια εικόνα; Ο φάρος στο βάθος, στο Ταίναρο. Εκεί που έλεγαν ότι ανοίγει η πύλη του Αδη.
Μια γεύση; Η πάστα φλώρα του Αγγελου! Κάθε φορά και πιο νόστιμη! Πώς τα κατάφερνε;
Ενα άρωμα; Η βεράντα μας στον Αγ. Νικόλαο, στη Μάνη, που ευωδίαζε τα βράδια με τα νυχτολούλουδα!
Ενα άκουσμα; Η καταπραϋντική χροιά μιας φωνής μέσα στη νύχτα, μετά από έναν εφιάλτη: «Μαρία, είμαι δίπλα σου. Ολα θα πάνε καλά».
Μια υφή; Το χάδι σε ένα ηλιοκαμένο, ζεστό κορμί στην αγαπημένη μου παραλία στη Μάνη.


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:22]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...
[χθες 08:28]  Στον κόσμο του βιβλίου: 4...
[χθες 10:24]  Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:39:18]