ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ευγενία Φακίνου: «Αξίζει να παλεύεις για τη ζωή, ακόμα κι όταν είναι δύσκολη»

Ευγενία Φακίνου: «Αξίζει να παλεύεις για τη ζωή, ακόμα κι όταν είναι δύσκολη»



Κάθε νέο της βιβλίο είνα μια περιπέτεια σε ανεξερεύνητες περιοχές, όπου φαντασία και πραγματικότητα γίνονται ένα, όπου κατοικούν χαρακτήρες μοναχικοί. Περιοχές των οποίων η εξερεύνηση αποκαλύπτει κλειδιά, που ξεκλειδώνουν τόσο το κείμενο όσο και τα εσωτερικά «κουτάκια» του αναγνώστη-εξερευνητή. Τα «Γράμματα στη Χιονάτη» είναι μια τέτοια σαγηνευτική εμπειρία, με φόντο ένα ερημωμένο χωριό, πρωταγωνίστρια τη Γυναίκα που περιμένει «το άλλο χιόνι», και συμπρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, τους παράξενους ενοίκους ενός μοναστηριού-κοινοβίου και τη μυστηριώδη μικρή Χιονάτη. Το δε δάγκωμα του μήλου, εν προκειμένω η ανάγνωση του μυθιστορήματος, έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά του παραμυθιού: Σε πλημμυρίζει γευστικούς, ζωογόνους χυμούς. Η Ευγενία Φακίνου μιλάει στην «ΠτΚ» για το -προφητικό- βιβλίο της και την ηρωίδα της, τις συγγραφικές της εμμονές, την καραντίνα και τους φόβους της, το πείσμα της στα δύσκολα
Εχω την αίσθηση ότι η Γυναίκα του βιβλίου σας είναι η πιο εκκωφαντικά μοναχική ηρωίδα σας. Είναι έτσι;
Εχω ασχοληθεί με πολλές μοναχικές γυναίκες στα βιβλία μου, θα έλεγα ότι είναι η συγγραφική εμμονή μου. Αν κάτι τη διαφοροποιεί από τις προηγούμενες είναι η ηλικία της και η απουσία συναισθημάτων. Βρίσκεται κοντά στο τέλος, οι ελπίδες είναι πλέον ελάχιστες, είναι κουρασμένη κι αποκαρδιωμένη, κι αυτό την κάνει ακόμα πιο μοναχική.

Απομονώνεται σε ένα εκκενωμένο από κατοίκους χωριό, που απειλείται από κατολισθήσεις, περιμένοντας να χιονίσει για να αποκλειστεί. Η ιστορία σας μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από την πραγματικότητα. Κι εμείς, κι ο κόσμος όλος, απομονωθήκαμε απειλούμενοι από την πανδημία. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, αναφέρεστε σε «κίτρινες σημαίες της καραντίνας». Ακούγεται σαν προφητεία… Θα μας πείτε;
Η γυναίκα περιμένει το «άλλο χιόνι» όχι για ν' αποκλειστεί αλλά για να λυτρωθεί. Είχα παραδώσει το βιβλίο από τον Ιανουάριο, κι όταν ξέσπασε η πανδημία, ομολογώ ότι τρόμαξα από τις συμπτώσεις. Αδυνατώ να το εξηγήσω με τη λογική, φαίνεται ότι συμβαίνουν γεγονότα που μας ξεπερνούν. Μάλιστα, δε σας κρύβω πως μου πέρασε από το μυαλό, να αναβάλω την έκδοση, λες κι αυτό θ' άλλαζε την κατάσταση (παιδιάστικες σκέψεις).

Πώς νιώσατε, αλήθεια, με την πρωτόγνωρη κατάσταση που μας περικύκλωσε και τι σκέψεις κάνατε;
Φοβήθηκα, γενικώς είμαι φοβιτσιάρα, έφτασα σχεδόν σε πανικό (ανήκω άλλωστε σε όλες τις ομάδες υψηλού κινδύνου), κι ενώ ο εγκλεισμός είναι για μένα μια συνηθισμένη κατάσταση λόγω επαγγέλματος, ο εξαναγκασμός, η υποχρεωτική καραντίνα, η αδυναμία αντιμετώπισης του ιού, ο αόρατος κίνδυνος, με έφτασαν στα όριά μου. Ομως έχω μάθει μετά το πρώτο ξάφνιασμα, να βάζω τη λογική και την ελάχιστη ψυχραιμία που διαθέτω, να παίρνουν την κατάσταση στα «χέρια» τους. Και τώρα φοβάμαι, παραμένω και θα παραμείνω σε αυστηρή καραντίνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ετσι όμως είναι η ζωή. Ν' αντιμετωπίζουμε το αναπάντεχο.

Πάμε, πάλι, στη Γυναίκα. Είναι συγγραφέας, με γονείς σαν τους δικούς σας, παιδικούς φόβους σαν τους δικούς σας, φαντασία σαν τη δική σας, με βεβαρημένη υγεία, όπως εσείς… Είναι εσείς;
Δεν είμαι εγώ. Βεβαίως της έχω «δανείσει» πολλές εμπειρίες μου, τους εφιάλτες, τις φοβίες μου, την αφήνω να κάνει πράγματα που προσωπικά δε θα έκανα ποτέ. Ισως έτσι λυτρώνομαι προσωρινώς. Εχουμε όμως και σημαντικές διαφορές: Εγώ έχω αγαπήσει παράφορα, έχω παραδοθεί στις αγάπες μου, δεν έχω μετανιώσει γι' αυτό, έχω παιδιά (που σημαίνει ότι έχω υποχρεώσεις απέναντί τους, όσο κι αν έχουν μεγαλώσει) και το σημαντικότερο, νομίζω, δεν τα παρατάω εύκολα. Μπορεί για κάποιες μέρες να πιστεύω ότι μέχρι εδώ ήταν, δε θα τα βγάλω πέρα, αλλά μετά -πόσο ισχυρό είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης!- παίρνω κουράγιο και συνεχίζω. Αξίζει να παλεύεις για τη ζωή, ακόμα κι όταν είναι δύσκολη.

Η Αλλη, το παιδί και το όνειρο
Υπάρχει, όμως, και η Αλλη, εντός της. Που τη ζορίζει. Την ειρωνεύεται: «Μοιράζεις τα κομμάτια σου», την προειδοποιεί: «Πρόσεξε να μην αγαπήσεις». Υπάρχουν, λέτε, όρια στο δόσιμο και στην αγάπη;
Ορια στο δόσιμο και την αγάπη δεν υπάρχουν, έτσι πιστεύω τουλάχιστον. Είναι προτιμότερο να πληγωθείς από την προσφορά, παρά να μετανιώνεις μια ζωή επειδή δεν το έκανες.

Εσάς, ως συγγραφέα, σας ζόρισε η Αλλη;
Ως συγγραφέα δε με ζόρισε. Με ζορίζει καθημερινά στην πραγματική ζωή…

«Τα βρόντηξα» λέει κάπου η ηρωίδα. Εχει τύχει να κάνετε το ίδιο;
Φαντάστηκα πολλές φορές ότι τα «βροντάω» και φεύγω, κι αποφεύγω τα δύσκολα (αυτό που κάνει στο βιβλίο η ηρωίδα, το έχω «δει» άπειρες φορές να περνάει σαν ταινία μπροστά απ' τα μάτια μου), αλλά πάντα μένω και περιμένω.

Παιδί: Το συναντάμε εδώ, και των δύο φύλων, το συναντήσαμε και στους «Πλανόδιους θεριστές» σας. «Εχε το νου σου στο παιδί» τραγουδούσε ο Σιδηρόπουλος. Μέσα από τα δικά σας μάτια, τι είναι το παιδί;
Α, το Παιδί είναι ήρωας ακόμα παλαιότερου βιβλίου (Γάτα με πέταλα), είναι ένα πρόσωπο (πρόσωπο είπα προσέξτε, όχι ήρωας) που αγαπώ ιδιαιτέρως και αποδεικνύει εκτός από τη συγγραφική εμμονή και τη διακειμενικότητα που χαρακτηρίζει τη γραφή μου.
Το παιδί, ως «παιδί», είναι μια άγκυρα που σε κρατά δεμένο με την πραγματικότητα. Εχεις υποχρεώσεις, δυσκολίες, αναποδιές, αλλά και χαρές, γέλια, αγκαλιές και φιλιά. Και, ναι, πρέπει να έχεις το νου σου στο παιδί, πάντα.

Στο βιβλίο σας γίνονται αναφορές σε όνειρα και χρώματα. Τι καλοκαιρινό όνειρό σας θα σκηνοθετούσατε, αν ήταν εφικτό, και με τι χρώματα θα το «ντύνατε»;
Αν ξέρατε, πόσο αγωνίζομαι τον τελευταίο καιρό να «φτιάξω» ένα όνειρο, μια ωραία παραλία ερημική, ένα κατάφυτο βουνό, ένα όμορφο «σκηνικό» τέλος πάντων, και να χαθώ μέσα του, χωρίς έννοιες, φόβους, αγωνίες, μόνο η φύση και τα πουλάκια, ας πούμε, αλλά ματαίως… Στις παραλίες είμαι ένα βότσαλο, στα βουνά ένα κλαράκι έλατου, στα λιβάδια ένα ασήμαντο αγρολούλουδο… Οπου και να πας, στο ωραιότερο μέρος του κόσμου, θα σε ακολουθεί η πραγματικότητα με την αβεβαιότητα, τη σκληρότητά της, και τα πρωτόγνωρα που ζούμε. Μάλλον δεν είναι εποχή ονείρων για τους περισσότερους από εμάς. Χαίρομαι για όσους καταφέρνουν να ονειρεύονται.


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:47]  Σοφία Διονυσοπούλου: Πιο πολεμική...
[χθες 17:51]  Μαρία Διδάχου: «Πάντα έψαχνα το...
[χθες 09:55]  Γιάννης Δούκας: Ρευστή η ταυτότητά...
[χθες 20:04]  Χρήστος Χωμενίδης: Για έναν...
[χθες 10:01]  Δήμου: Η ποίηση θα χωρίσει όσους...
[χθες 14:52]  Ειρήνη Λάκωνα: Ανανέωσε την...
[χθες 15:00]  Μάκης Τσίτας: Στη ζωή μη...
[χθες 09:45]  Σοφία Κολοτούρου: Ευτυχής εάν με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:05:52]