ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ναι στην ελευθερία της επιλογής. Όχι στα ενοχικά συμπλέγματα

Ναι στην ελευθερία της επιλογής. Όχι στα ενοχικά συμπλέγματα



ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗ *

Για μια ακόμη φορά μετά από αρκετά χρόνια, διανύουμε μια περίοδο προετοιμασίας για μια εκλογική αναμέτρηση για να επιλεγούν οι διαχειριστές της ακαδημαϊκής κοινωνίας μας. Στην επικαιρότητα πάλι οι ιδεολογίες, τα σκάνδαλα, τα επιχειρήματα, τα οράματα για το αύριο, τα τηλέφωνα, οι φωνές, τα email, οι μικρές η μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, τα συμφέροντα, οι συμφωνίες, κλπ.
Σε μια ακαδημαϊκή κοινωνία που τα τελευταία χρόνια λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, καλούμαστε σε μια ακόμη άσκηση ελευθερίας που θα καθορίσει την καθημερινότητά μας στα γραφεία, στις αίθουσες και στα εργαστήρια μας, αλλά και την θέση μας σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ακαδημαϊκό επίπεδο.
Για πολλούς το Πανεπιστήμιό μας βίωσε τα τελευταία χρόνια μια θεσμική «κρίση» όπως ονομάστηκε, απλά για να δώσουμε άλλοθι στις επιλογές μας. Όσοι διαχειρίζονται την ακαδημαϊκή ελευθερία μας, την ευημερία μας, την ασφάλεια, την οικονομία μας και εν τέλει την ίδια την ζωή μας έχουν επιλεγεί από εμάς όλους, με την ένοχη ψήφο μας, είτε με την ένοχη ανοχή μας. Η επιλογή είναι κάθε φορά μια επί της ουσίας πράξη ελευθερίας, θα επιλέξουμε, όμως, ελεύθερα;
Από την μια πλευρά: «έτσι διοίκησα, έτσι διοικώ, έτσι θα συνεχίσω κι αν διαφωνείς και θέλεις να με σταματήσεις, έλα να με αλλάξεις και μην γκρινιάζεις απλά», μας φωνάζει κάθε φορά με αφοπλιστική ειλικρίνεια η κάθε εκλεγμένη διοίκηση ή κυβέρνηση.
Από την άλλη: μάλλον θα συγκεντρώσουμε την προσοχή μας πάλι στα πρόσωπα που είναι «δημοφιλή», δηλαδή στα ίδια πρόσωπα που για χρόνια πρωταγωνιστούν στο χώρο και με μια επαγγελματική συνέπεια εφαρμογής πετυχημένων συνταγών συσπείρωσης, θα διεκδικούν την ψήφο μας για να αναλάβουν ξανά τις τύχες μας στα χέρια τους…
Κι εμείς; Όλους αυτούς θα ξαναψηφίσουμε, ας μην γελιόμαστε…
Όμως: όποια απάντηση στον εαυτό μας του τύπου: «δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, μου έδωσαν εντολή (!), τους το χρωστάω (!), με κρατάνε από κάπου (!)… (ή ακόμη χειρότερα), πότε θα τελειώσει κι αυτή η υποχρέωση/συνεδρίαση/επιτροπή να φύγω (!!!)», δεν θα μας ελευθερώσει από τις ενοχές…
Μήπως όμως κάθε φορά που αποφασίζουμε να προβούμε σε απολογισμό υποσχέσεων και έργων, αντί να κατηγορούμε κάποιους λαοπλάνους υποψήφιους, ή μια σκοτεινή παρέα συμφερόντων ή κάποιον πολιτικό σχηματισμό που «κινεί τα νήματα», θα έπρεπε να ψάχνουμε τον ηθικό αυτουργό στον καθρέφτη μας; Ας ομολογήσουμε τουλάχιστον ότι το κριτήριο ήταν η αγωνία για το προσωπικό συμφέρον μας κι όχι η όποια ιδεολογία μας. Είναι τουλάχιστον πιο τίμιο και θα μας απαλλάξει από τις ενοχές μας…
Δυστυχώς πολύ συχνά η ελευθερία της επιλογής συνήθως οδηγεί σε ένα εύκολο «ναι» με πολλές ενοχές και σε ένα δύσκολο «όχι» με μεγάλο ρίσκο για την τωρινή ησυχία μας, που αν τελικά δικαιωθεί θα μαλώνουμε όλοι εκ των υστέρων για το ποιος το είπε πρώτος!
Προσωπικά, ενώ πέρασα τα σύνορα του ιδρύματος σαν πρόσφυγας από μια ισοπεδωμένη μικρή ακαδημαϊκή χώρα, με βάρκα ένα ανεπιθύμητο για κάποιους Νομοσχέδιο, κουβαλώ μαζί μου αυτά που έμαθα στην εμπόλεμη ζώνη, δηλαδή να μην μου φτάνουν οι ευχές, ούτε η ασφαλής κερκίδα που φωνάζει «…εσύ, από πού κι ως πού;», αλλά να με «γοητεύει» η σκονισμένη αρένα.
Είπα να ονειρευτώ, να σχεδιάσω, να προσπαθήσω, να προτείνω, να διεκδικήσω, να παλέψω, να ματώσω κι έτσι να χάσω…
Ικανές συνθήκες για να αντικρίσω ξανά τον δικό μου καθρέφτη, χωρίς εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι, ή την απέχθεια για τις καθημερινές επιλογές μου υπό το κράτος των προσωπικών «φιλοδοξιών» μου…
Με βαθιά και παντοτινή ευγνωμοσύνη στους σπουδαίους επιστήμονες και κατά «χάριν» συναδέλφους, που μου πρότειναν να συμπορευθώ μαζί τους, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, σε όλους τους υποψηφίους, όλων των σχημάτων που έχουμε «κατέβει» στον συγκεκριμένο στίβο, να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό ώστε το Πανεπιστήμιο στο οποίο πια ανήκω, να συνεχίσει το δρόμο του ή να βρει έναν άλλο καλύτερο, για χάρη πρώτα των φοιτητών του, στην συνέχεια του προσωπικού του και πάνω από όλα των ακαδημαϊκών δασκάλων του, που πραγματικά αγωνιούν και φιλότιμα παλεύουν για το αύριο αυτής της μεγάλης κοινότητας κι όχι του ατομικού, οικογενειακού, παραταξιακού ή ιδεολογικού τους συμφέροντος…

* Ο Κωνσταντίνος Κουτσογιάννης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής Φυσικής, Διευθυντής Εργαστηρίου Υγειο-Φυσικής & Υπολογιστικής Νοημοσύνης του Πανεπιστημίου Πατρών, υποψήφιος με το πρυτανικό σχήμα του Θεόδωρου Χριστόπουλου.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:13]  Όχι στον εθελοντισμό σημαίνει όχι...
[χθες 12:58]  Αδιατάρακτη κοινωνία: κοινωνία σε...
[χθες 12:32]  Τελικά, «αφορίζει» και ο Αρειος...
[χθες 08:25]  Ποιες πόλεις θα βγουν κερδισμένες...
[χθες 13:57]  Εζησε αγέρωχα, έφυγε λεβέντικα!
[χθες 11:56]  Ο ξεπεσμός, η συνομιλία και το...
[χθες 10:53]  Το άσπρο δεν μπορεί να γίνει...
[χθες 09:48]  Ο ψευτογιατρός κυκλοφορούσε όπου...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:18:38]