ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Το τρίτο κουδούνι στο Διαδίκτυο

Θέατρο: Το τρίτο κουδούνι στο Διαδίκτυο



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Στην εποχή της πανδημίας εισήλθαμε εκόντες άκοντες σε μια νέα φάση της ψηφιακής μας ζωής πολύ πιο έντονη, πολύ πιο επιδραστική. Ακόμα και οι πλέον επικριτικοί απέναντι στην τεχνολογία συμφιλιώθηκαν μαζί της, βλέποντας ότι ήταν η μοναδική διέξοδος επιβίωσης απέναντι στον εγκλεισμό και την απομόνωση, που επέβαλε η επέλαση του ιού. Και ενώ στην προ κορωνοϊού εποχή, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενοχοποιούνταν για τη μοναξιά και την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου, στις πρωτόγνωρες συνθήκες που ζήσαμε και ζούμε, διαπιστώσαμε πως μπορούν να απαλύνουν την έλλειψη επικοινωνίας.
Σε μια υφήλιο που είχε πατήσει pause, τα μόνα που συνέχιζαν να υπάρχουν ήταν τα social media, ως υποκατάστατο μιας υποτυπώδους ζωής. Μέσα από αυτά αναζητήσαμε την ικανοποίηση όλων μας των αναγκών, από τις βιολογικές και πρακτικές μέχρι τις πνευματικές και αισθητικές. Αν και οι ειδικοί κρούουν ήδη τον κώδωνα του κινδύνου, μιλώντας για μια νέα ψηφιακή εκδοχή του Μεγάλου Αδελφού στη μετά κορωνοϊό εποχή, εμείς θα περιοριστούμε στη θετική αξιοποίηση της τεχνολογίας από την τέχνη και ειδικότερα από το θέατρο σε μια περίοδο απόλυτης ακινησίας και σιγής.
Με τα θέατρα κλειστά, τις σκηνές άδειες, τα φώτα κλειστά, τα καθίσματα κενά, το Διαδίκτυο αποδείχθηκε χρήσιμο εργαλείο, που διασφάλισε μια αίσθηση, έστω, επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης του θεατρικού κόσμου με το κοινό του. Μεγάλοι θεατρικοί οργανισμοί και κρατικές σκηνές, δημοτικά περιφεριακά αλλά και ιδιωτικά θέατρα, ανά την Ελλάδα και τον κόσμο, δραστηριοποιήθηκαν προς την κατεύθυνση της οργάνωσης διαδικτυακών προβολών επιλεγμένων παραστάσεών τους, που πρόσφεραν δωρεάν στους έγκλειστους θεατρόφιλους, μέσα από τις πολιτιστικές πλατφόρμες τους στο youtube.
Η περίφημη Comedie Francaise, το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και η Royal Shakepeare Company, το Εθνικό Θέατρο της χώρας μας, του οποίου η δραστηριότητα ανακόπηκε σε μια ευτυχή στιγμή-με τον «Μάκβεθ» να κάνει απανωτά sold out- και το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», τα θέατρα «Πορεία» και του «Νέου Κόσμου» αλλά και το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μέσα από το πρόγραμμα «Ανα-Παραστάσεις» και την προβολή μεγάλων και ιδιαίτερων παραγωγών του (Ηλέκτρα/Ορέστης σε σκηνοθεσία του Ivo Van Hove, "Insenso" με την υπογραφή του Μιχαήλ Μαρμαρινού) είναι από τις αξιόλογες περιπτώσεις, που επεδίωξαν, δια της διαδικτυακής οδού να συντηρήσουν άσβεστη τη θεατρική φλόγα σ' αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς.
Σωρηδόν οι σχετικές αναρτήσεις, που πληροφορούσαν τους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τις ιντερνετικές θεατρικές προβολές. «Το Τρίτο Κουδούνι» χτύπησε για τα καλά στο διαδίκτυο και η ανταπόκριση του απομονωμένου θεατρικού κοινού ήταν μεγάλη και συγκινητική. Η πιο διάσημη σαιξπηρική σκηνή, το Globe's Theater και η πολυτελής αίθουσα Richelie της «Comedie Francaise», η σκηνή του εθνικού μας θεάτρου και «το ιερό αλώνι» της Επιδαύρου μετακόμισαν στην οθόνη του υπολογιστή μας, δημιουργώντας μας την αίσθηση ή μάλλον την ψευδαίσθηση ότι ήμασταν εκεί ως φυσικές παρουσίες.
Φαινόμενο υπαγορευμένο από τις συνθήκες του καιρού μας, ούτε αμιγώς καλό ούτε αμιγώς κακό. Κάποτε ήταν το θέατρο στο ραδιόφωνο. Υστερα το θέατρο στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, σήμερα το θέατρο στην πλατφόρμα του youtube. Τα ψυχαγωγικά μέσα μαζικής εμβέλειας και κατανάλωσης τείνουν διαρκώς, ως ακόρεστη χοάνη, να ενσωματώνουν την τέχνη στις ποικίλες μορφές της, προσφέροντάς την σε ένα κοινό διψασμένο ή αδύναμο - κάποτε και νωθρό - να παρακολουθήσει τις εκδηλώσεις της, χωρίς να ενδιαφέρονται για την ιδιαιτερότητά τους.
Και το θέατρο έχει ιδιαιτερότητα. Οχι μόνο γιατί είναι σύνθεση τεχνών και τέχνη σύνθεσης αλλά κυρίως γιατί είναι μέθεξη, συμμετοχή και βιωματική σχέση, που αναπτύσσεται ανάμεσα στην σκηνή και την πλατέια, τον ηθοποιό και τον θεατή αλλά και συλλογική εμπειρία του κοινού, που μοιράζεται ως ένα βαθμό τα ίδια συναισθήματα. Γιατί το θέατρο υπάρχει, όταν μια ομάδα ηθοποιών (ή και ένας) παρασταίνει μια ανθρώπινη ιστορία μπροστά σε ομάδα θεατών.
Μια παράσταση, ως καλλιτεχνικό προϊόν παράγεται και καταναλώνεται μέσα στη θεατρική αίθουσα. Είναι εφήμερη, μοναδική και ανεπανάληπτη. Μόλις ανάψουν τα φώτα της πλατείας το καλλιτέχνημα αυτοδιαλύεται. Ποτέ δεν θα είναι ίδια όσες φορές και αν επαναληφθεί, γιατί αλλάζουν τα μέρη της χημικής ένωσης: οι ηθοποιοί στην ερμηνεία τους, οι θεατές με τη στάση τους. «Και αν ακόμα μαγνητοσκοπήσουμε μια παράσταση, δεν διασώζουμε το θέατρο αλλά ένα θεατρικό ντοκουμέντο αρχείου» υποστηρίζει ο Νικηφόρος Παπανδρέου.
Για αυτό και οι επιφυλάξεις μας για τις βιντεοσκοπημένες παραστάσεις των ημερών της πανδημίας. Με ανύπαρκτη την ζωντανή σχέση ηθοποιού και θεατή, δεν μπορύμε να μιλήσουμε για θέατρο αλλά για υποκατάστατο της θεατρικής εμπειρίας κατ' ανάγκην.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:45]  Σοφία Κολοτούρου: Ευτυχής εάν με...
[χθες 11:38]  Μουσική και θέατρο made in Patras
[χθες 14:22]  Κωστής Μαραβέγιας: Πρεμιέρα...στο...
[χθες 08:40]  Οι ταινίες της νέας...
[χθες 08:33]  Ειδικά μέτρα του Φεστιβάλ Αθηνών...
[χθες 21:00]  Θέατρο: Στο πεδίο μιας...
[χθες 11:07]  Πέντε καλοκαιρινές παραστάσεις στο...
[χθες 10:57]  Πάτρα: Δεύτερη ξενάγηση στην...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:48:53]