ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χρήστος Αναστασόπουλος: Τα δέντρα δεν φοβούνται τον κορονοϊό

Χρήστος Αναστασόπουλος: Τα δέντρα δεν φοβούνται τον κορονοϊό



Ζητήσαμε από τον Πατρινό συγγραφέα Χρήστο Αναστασόπουλο, ο οποίος ζει μόνιμα στο Βερολίνο, με να μας αποτυπώσει «στο χαρτί» βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα επί και μετά πανδημίας. Και μέσα σε 373 λέξεις συνόψισε ένα μήνυμα που ξεχειλίζει αισιοδοξία, δύναμη και οξυγόνο. Το αφιερώνει μάλιστα σε μια δυνατή γυναίκα, την πεθερά του, που έφυγε πρόσφατα.

Ανεβαίνω στο ποδήλατό μου, τέλη Απρίλη του δίσεκτου 2020. Βρίσκομαι μετά από 14 χιλιόμετρα στην καρδιά του Βερολίνου, στην πύλη του Βραδεμβούργου. Τρομάζω. Πόλη φάντασμα η πρωτεύουσα της Γερμανίας. Μοναδικά αυτοκίνητα αυτά της Dhl, ταχυδρομεία πακέτων, εκατομμύρια πακέτων, λόγω του lockdown.

Ποδηλατώ επιστρέφοντας στην οικία μου, στα νότια της πόλης. Το δάσος έχει αρχίσει να πυκνώνει. Τα δέντρα στέκονται δυναμικά ακίνητα. Ο κορονοϊός δεν μπορεί να τα βλάψει. Παίρνω από τη γήινη δύναμή τους δύναμη. Θυμάμαι ότι από τότε που ξεκίνησα να συγγράφω, σαν τα δέντρα ζω. Απομονωμένος, αρκετά σιωπηλός, δυναμικά ακίνητος και σταθερός σε αυτήν μου την απόφαση και με διάθεση προσφοράς των γραπτών μου σε όποιον είναι διαθέσιμος για αυτά.

Τα δέντρα δεν ζουν για τους εαυτούς τους. Εχουν κοινωνική συνείδηση. Πόσο θα 'θελα να ζω και εγώ έτσι αντίστοιχα. Στη σκέψη αυτή ο κορονοϊός παύει να με φοβίζει, αφού κατανοώ ότι ζούμε τελικά με σκοπό. Αρα μάλλον θα επιβιώσω γιατί έχω ακόμη πολλά «φύλλα, καρπούς, οξυγόνο σκιά και ξύλο» συνειδητά να προσφέρω.

Χάνομαι, περπατώντας στο γειτονικό δάσος, ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα. Προσπάθεια να χαθώ στο άγνωστο. Πάντα μου δημιουργούσε έλξη, σχεδόν σαγήνη το άγνωστο. Σαν μικρό παιδί, η μάλλον σαν πρωτόγονος μυρίζω. Προσπάθεια να κατανοήσω αυτά που έρχονται, αυτά τα δώρα του κορονοϊού.

Κοιτάζω ψηλά, ανάμεσα στους φυλλοφόρους γίγαντες και βλέπω δυνατές αχτίδες ήλιου, φωτός. Κατανοώ πως η ελπίδα βρίσκεται εκεί που στρέφουμε τα μάτια, τα αφτιά μας, τις αισθήσεις μας.
Και οι τόσοι νεκροί; Τα τόσα θύματα;
Σιωπή. Προσπάθεια να κατανοήσω τη θέση μου σε αυτό το σύμπαν των δισεκατομμυρίων θανάτων και γεννήσεων.

Ακουμπώ, αγκαλιάζω ένα δέντρο. Το αφουγκράζομαι και με την εκκωφαντική του σιωπή και γαλήνη μού απαντά.
-Είσαι σαν και μένα. Μην ανησυχείς. Απλά βρες τη θέση σου μέσα στην απέραντη αφθονία του σύμπαντος.
-Μα, του απαντώ μάλλον δίχως να πολυσκεφτώ, ένας φίλος μου Γερμανός, γνωστός συγγραφέας, μου είπε ότι θα έρθει μεγάλη κρίση.
-Είσαι σαν και μένα, συνεχίζει η γερασμένη μα δυνατή Φιλύρα, η διαφορά μας είναι ότι θεωρείς ότι είσαι το κέντρο του κόσμου, ενώ εγώ, εμείς τα δέντρα γνωρίζουμε τη θέση μας. Απλά βρες και δικιά σου θέση στον κόσμο, στο σύμπαν και τότε θα καταλάβεις. Βρες τη ζωή, την πραγματική ζωή πριν τον θάνατο και τότε ο θάνατος δεν θα σε ξαναφοβίσει.

*Αφιερωμένο στην Κρίστελ Παναγιωτάτου που δεν φοβόταν τον θάνατο και απεβίωσε πλήρης ημερών, στην Πάτρα στις 9.05.2020.








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:46]  Πάτρα: Καθαρίστηκε ο παλαιός...
[10:43]  Πάτρα: Προκήρυξη για την ανέγερση του...
[09:33]  Αιγιάλεια: Από το 2008 μέχρι σήμερα...
[09:21]  Πάτρα: Χωρίς τέλος η ταλαιπωρία για το...
[09:17]  Πάτρα - 8 RGC: Το ερώτημα για το...
[08:56]  Αχαΐα: Ανήλικη κοπέλα δέχθηκε χτυπήματα...
[08:51]  Δυτική Ελλάδα: Παραμένουμε στους 4...
[08:46]  Πάτρα - Τρένο: 5,5 χλμ. ο Καραμανλής, 8...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:59:10]