ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δημήτρης Κανελλόπουλος: «Προσπαθούμε να μείνουμε ζωντανοί»

Δημήτρης Κανελλόπουλος: «Προσπαθούμε να μείνουμε ζωντανοί»



Μετρά πέντε ποιητικές συλλογές, και η πρώτη του εμφάνιση στην πεζογραφία με τον «Θάνατο του αστρίτη-και άλλες ιστορίες» (εκδ. Κίχλη) στέφθηκε με επιτυχία, αφού η συλλογή διηγημάτων του βρίσκεται στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2019. Ο Ηλείος Δημήτρης Κανελλόπουλος μιλάει στην «ΠτΚ» για το βιβλίο του, την ελληνική γλώσσα και φυσικά και για το «Οροπέδιό» του.
Μετά από πέντε ποιητικές συλλογές, με τον «Θάνατο του αστρίτη-και άλλες ιστορίες» στρέφεστε στην πεζογραφία και δη στη μικρή φόρμα. Τι σας γοητεύει σε αυτή και κάνατε, για χάρη της, μια μικρή «απιστία» στην ποίηση;
Δεν κάνω καμιά «απιστία» στην Ποίηση. Γράφω και τώρα ποιήματα, όπως έγραφα από πολλά χρόνια πριν, πεζογραφία, αλλά δεν είχε συμβεί να δημοσιευτεί κάποιο πεζό κείμενό μου. Πιθανώς να μην το επεδίωξα κι εγώ. Εκτός του ότι είμαι ολιγογράφος ποιητής, και παρά το ότι έχω εκδώσει μόνο πέντε ποιητικές συλλογές, και στην Ποίηση, οι περιοδικές δημοσιεύσεις μου είναι πολύ λίγες. Σε μια περίοδο ας πούμε σαράντα ετών, οι δημοσιεύσεις ποιημάτων μου είναι: δύο φορές στο περιοδικό Πλανόδιον και δύο ή τρεις φορές πρωτύτερα, στο Περιοδικό Πολιορκία.
Στην Ποίηση εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, γράφτηκαν για εμένα, ένα επαινετικό κείμενο που εκφώνησε ο Βασίλης Λαλιώτης, δύο κείμενα που έγραψε ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, από ένα ο Μισέλ Φάις και ο Γιώργος Βέης, μαζί με μια μικρή αναφορά του Σωτήρη Παστάκα, σε μία στήλη που δημιούργησε το περιοδικό Πλανόδιον, για να παρουσιάσει αποκλειστικά και μόνον μια δική μου ποιητική συλλογή, και η οποία στήλη εκείνη του περιοδικού, είχε το όνομα "Με Γράμματα των 6΄(στιγμών). Καμιά άλλη αναφορά δεν υπάρχει στα Ποιήματά μου σε μια διαδρομή πενήντα περίπου χρόνων, που γράφω και ποιήματα. Η «μικρή απιστία μου», όπως λέτε εσείς, στην Ποίηση, με έκανε γνωστό ανά το Πανελλήνιο, κι έτσι φτάσατε και εσείς σε εμένα.

Το βιβλίο σας είναι μια διαδρομή στο παρελθόν, με τη φτώχεια, τη μετανάστευση, τις σκληρές συνθήκες ζωής στον μικρό τόπο να αποτυπώνονται ανάγλυφα στις δέκα ιστορίες του. Από ποια ανάγκη σας προέκυψε αυτό το ταξίδι;
Γεννήθηκα σε έναν τόπο οικονομικά κατεστραμμένο, λίγα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Βρέθηκα εσωτερικός μετανάστης στην Αθήνα, προς το τέλος της δεκαετίας του '50. Ωστόσο, όταν μου δινόταν η ευκαιρία, επανερχόμουν αδιαλείπτως στον τόπο που γεννήθηκα, μέχρι τα δεκαέξι μου χρόνια. Σε αυτόν τον τόπο ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά μου, πρόσωπα, από τα οποία ακόμη και σήμερα, που δεν υπάρχουν, είμαι συναισθηματικά εξαρτημένος.
Η αγάπη μου για πρόσωπα, για καταστάσεις για ήχους και χώρους υπήρξε μεγάλη και αυτός είναι ο λόγος, που η σκέψη μου είναι καρφωμένη πάντα εκεί. Όλα όσα έζησα, άκουσα ή είδα ατην Νεμούτα, ζυμώθηκαν επί μακρόν μέσα μου κι έτσι, από αυτό το υλικό προέκυψαν οι δέκα ιστορίες του Αστρίτη. Όπως έχω πει και αλλού: Ο γενέθλιος τόπος είναι αυτός στον οποίο ανέπνευσα και είδα το φως. Είναι η πηγή των αισθημάτων μου απέναντι στη φύση και απέναντι στους ανθρώπους που αγάπησα και από τους οποίους εμπνεύστηκα. Ο τόπος μου με μπόλιασε με τη γλώσσα πριν ακόμη φοιτήσω στο σχολείο. Είναι για μένα η παιδική μου ηλικία, η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου.
Γράφετε, άρα παλεύετε με τις λέξεις, το Γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου σας είναι δείγμα του πλούτου των ελληνικών ντοπιολαλιών, έχετε εργαστεί δε και ως φιλόλογος. Οι διαπιστώσεις σας για τη γλώσσα μας στην πορεία των χρόνων;
Είμαι παιδί βασανισμένων ανθρώπων, που έζησαν από μικροί τη φτώχεια, την ορφάνια και την δυστυχία του Β΄Παγκοσμίου και κυρίως, αμέσως μετά, του Εμφυλίου Πολέμου. Αυτούς τους ανθρώπους, τους έδιωξε η εποχή η οποία ακολούθησε τον Εμφύλιο, από το κλειστό σύμπαν του μικρού μας χωριού και μαζί με τα δύο μικρά τους παιδιά, βρέθηκαν στην Αθήνα. Αν και δεν είχαν τελειώσει το Δημοτικό Σχολείο, μας μετάγγισαν με εντυπωσιακό τρόπο την ελληνική γλώσσα. Ο πατέρας μου είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής, άριστος γνώσης των Ελληνικών. Η μάνα μου επίσης, με την οποία η επαφήμας, λόγω του ότι συνεχώς βρισκόμασταν μαζί της, τα χρόνια πριν πάμε στο σχολείο, επέδρασε βασικώς, έτσι ώστε να αποκτήσω ένα τεράστιο γλωσσικό πλούτο. Έτσι, όταν στο Σχολείο αρχίσα να διδάσκομαι τη Νεοελληνική Λογοτεχνία, εύκολα αντιλαμβανόμουν τις λέξεις, τις οποίες άλλα παιδιά, που δεν είχαν καταγωγή από την ελληνική ύπαιθρο, δεν γνώριζαν, αφού δεν είχαν τα δικά μου ακούσματα.
Πολύ νωρίς βυθίστηκα στα διαβάσματα του Παπαδιαμάντη, του Καρκαβίτσα, του Βυζιηνού καιτου Θεοτόκη. Αγάπησα πολύ τη γλώσσα και αυτό με καθόρισε στην μετέπειτα πορεία μου. Η ντοπιολαλιά, από την οποία άκουσα τις πρώτες λέξεις ή τα πρώα νανουρίσματα, δεν υπάρχει πια στην έκταση εκείνη, που καταλάμβανε στυην παιδική μου ηλικία.
Η άποψή μου για την γλώσσα, είναι ότι εξελίσσεται ανάλογα με τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονται σε μια κοινωνία.
Η γλώσσα η δική μας, νομίζω, φέρνει έναν τεράστιο πλούτο, μέσα από ένα μεγάλο παρελθόν. Διαπιστώνω κι εγώ, ότι υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, οι Λαοί, έχουν περιόδους που εξελίσσονται δυναμικά σε όλους τους τομείς και ακμάζουν, μαζί και η γλώσσα τους. Σε άλλες περιόδους εισέρχονται σε κρίση και παρακμή και αυτό μπορεί να έχει αντανάκλαση και στην γλώσσα τους.
Το πρόβλημα, βρίσκεται στην βαθειά κρίση, στην οποία βρίσκεται ο Νέος Ελληνισμός, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Η παρακμή τής Ελληνικής Κοινωνίας φαίνεται στην Παιδεία και στην Γλώσσα.
Προσωπικώς, όμως, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Έτσι, ευελπιστώ, ότι η Ελληνική κοινωνία, έχοντας μια μεγάλη προίκα, το ιστορικό της παρελθόν, θα ξεπεράσει αυτήν την κρίση. Θα ξεπεράσουμε αυτό το τέλμα στο οποίο μας οδήγησαν λάθος αντιλήψεις και πολιτικές. Και θα ανοίξει ένας δρόμος προς ένα μέλλον δημιουργικό. Σ' αυτή την κατεύθυνση θα παίξει σημαντικό ρόλο η Παιδεία και η Γλώσσα.
Και μια λέξη για το «Γλωσσάρι». Αυτό προστέθηκε στο τέλος του βιβλίου, για να βοηθήσει τον αναγνώστη, γύρω από τις λέξεις που πιθανώς δεν χρησιμοποιούνται πια ή για τις λέξεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται ακόμη, αλλά μόνο στον δικό μου γενέθλιο τόπο.

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε η βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2019, όπου και «Ο θάνατος του Αστρίτη» στα υποψήφια διηγήματα. Πρώτη σας σκέψη στο άκουσμα της είδησης;
Θα ήταν ψέμματα να σας πω ότι με άφησε αδιάφορο το γεγονός, πως το πρώτο βιβλίο μου με Διηγήματα, βρέθηκε στην βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων του 2019. Ένιωσα μια βαθιά ικανοποίηση. Εγώ, παρ' ότι θεωρούμαι «αιρετικός» και «ιδιόμορφος» από πολλούς, σέβομαι τους θεσμούς του Ελληνικού Κράτους, κι ένας έπαινος (γιατί έπαινος και μάλιστα σοβαρός είναι η επιλογή μου στην βραχεία λίστα), από έναν Κρατικό Θεσμό, όπως τα Κρατικά Βραβεία, με επιβεβαιώνει, μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω το γράψιμο με αισιοδοξία. Δεν έκανα άλλη σκέψη. Δεν έχω κάτι άλλο να πω επ' αυτού.

«Ηταν η ώρα που ο ήλιος έγερνε κατακόκκινος πέρα στο Οροπέδιο, πίσω απ' του Λάλα» η καταληκτική φράση του διηγήματός σας «Η Ροϊδούλα». Πάμε σε ένα άλλο «Οροπέδιο» το λογοτεχνικό περιοδικό που εκδίδετε από το 2006. Πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε και πώς βιώνει την «εφηβεία» του;
"Νεμούτα γιατί είναι η πατρίδα μας και Οροπέδιο, γιατί η Νεμούτα βρίσκεται στο Οροπέδιο και από εκεί μπορούμε να επισκοπούμε όλη την Ηλεία, την πατρίδα μας, και όλο τον Μωριά και, πάραπέρα όλη την Ελλάδα, την πατρίδα μας, και παραπέρα ακόμηόλο τον κόσμο, τον κόσμο μας. Όλος ο κόσμος λοιπόν από τη Νεμούτα και το Οροπέδιο…„

Με αυτά τα λόγια, στην πρώτη του σελίδα, ξεκινούσε το πρώτο τεύχος του περιοδικού Οροπέδιο, το αφιερωμένο στον Ηλείο ποιοητή Γιώργη Παυλόπουλο. Πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια από τότε. Το Οροπέδιο εξέδωσε ήδη 22 τεύχη, παρουσιάζοντας, εκτός του Γιώργη Παυλόπουλου και των άλλων, Ελλήνων και ξένων δημιουργών, τους παρακάτω σπουδαίους Ηλείους δημιουργούς, σε εκτεταμένα «αφιερώματα»: Χρήστο Λάσκαρη, Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, Τάσο Γαλάτη, Σάκη Καράγιωργα, Αδαμάντιο Πεπελάση, Νίκο Καχτίτση, Μιχάλη Κατσαρό, ένα τεύχος για την Ηλεία, ένα χρόνο μετά τις πυρκαγιές, κι ακόμη, ένα τεύχος για την Λογοτεχνική Πάτρα ένα τεύχος για τον μέγιστο Γιάννη Σκαρίμπα, ένα για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ένα για τον αδελφικό μας φίλο Χρίστο Ρουμελιωτάκη, ένα για την Μέλπω Αξιώτη, ένα τεύχος για την Λογοτεχνική Λάρισα, από ένα τεύχος για τον μεγάλους ποιητές Πάουλ Τσέλαν και Όσιπ Μαντελστάμ, ένα για την Βαλκανική κι ένα για τον Δημήτρη Νόλλα. Έπεται ένα για τον σπουδαίο ποιητή της Ύδρας, τον Κώστα Ροδαράκη…
Η ματιά του Οροπεδίου, δεν έμεινε στο «στενό σύμπαν», μέσα στο οποίο είδε το φως ο δημιουργός του! Από την Νεμούτα εξακολουθεί να επισκοπεί την Ηλεία, τον Μωριά, την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο… Ταξιδεύει με εκατοντάδες φίλους, παντού, στην Ηλεία, στον Μωριά, στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Σε μια εποχή που μόνο ρόδινη δεν είναι για τα έντυπα, με τι δυσκολίες έρχεστε αντιμέτωπος, τι σας πεισμώνει και τι σας δίνει δύναμη να συνεχίσετε;
Το Οροπέδιο το εκδίδει μια μη κερδοσκοπική αστική εταιρεία. Ο προσωπικός αγώνας του, με την βοήθεια λίγων πιστών φίλων, δεν αρκεί για να επιβιώσει ένα λογοτεχνικό περιοδικό, με υψηλή αισθητική και προσφορά ποιοτικής ύλης στον αναγνώστη.
Στην προηγούμενη ερώτηση, σας απάντησα ότι το Οροπέδιο βαδίζει με εκατοντάδες φίλους του… Αυτό προφανώς είναι ένα ψέμμα το οποίο σας είπα σκοπίμως. Δεν υπάρχουν πια εκατοντάδες φίλοι και χιλιάδες αναγνώστες.
Τα περιοδικά, ψάχνουν να βρουν τρόπους να επιβιώσουν. Δεν είναι αθάνατα, σαν την Ελλάδα, που «ποτέ δεν πεθαίνει». Με τις πωλήσεις, δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα έξοδά τους. Μιλώ για τα ποιοτικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έτσι, μέσα σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον και καθώς οι αναγνώστες λιγοστεύουν, οι συνθήκες δημιουργούν νέους κινδύνους και κανενός είδους ενίσχυση δεν υπάρχει ούτε από την πολιτεία, ούτε από τους ιδιωτικούς φορείς μέσω διαφημιστικών καταχωρήσεων, εμείς σκεφτήκαμε, να καταφύγουμε στη έκδοση λογοτεχνικών βιβλίων, για να επιβιώσουμε. Το πράγμα έλυσε προσωρινώς το πρόβλημα, αλλά οι δυσκολίες που διαφαίνονται και στον εκδοτικό χώρο, δεν προοιωνίζουν μια κατάσταση, χωρίς προβλήματα.
Ξέρετε, τίποτε πια δεν μας πεισματώνει. Αντιμετωπίζουμε την κατάσταση ωμά. Τα έξοδα της έκδοσης μεγαλώνουν ενώ τα έσοδα έχουν περιοριστεί. Προσπαθούμε να μείνουμε ζωντανοί, αλλά η περίσταση δεν είναι ευνοϊκή…

Μετά το πλήγμα που μας κατάφερε η οικονομική κρίση, ακολούθησε αυτό της υγειονομικής κρίσης. Πώς βλέπετε το μέλλον γενικά αλλά και ειδικά-σε ό,τι αφορά βιβλίο/έντυπα;
Η ερώτηση αυτή έχει σχέση με την προηγούμενη. Το μέλλον είναι δυσοίωνο. Και για το βιβλίο και για τα έντυπα. Ήταν, που ήταν το κλήμα στραβο, με την οικονομική κρίση ήρθε και αυτή η απρόβλεπτη πανδημία, και το αποτέλειωσε. Εντάξει, αλλάζουν όλα γύρω μας. Η ψηφιακή εποχή περιορίζει το χαρτί και το μελάνι. Ίσως και να φτάσει μια εποχή, όπου μπορεί και να μην υπάρχει, κανενός είδους έντυπο και βιβλίο και να εκλείψει η μουρωδιά του μελανιού και του χαρτιού. Θα χάσουμε όλοι! Ακόμη και η ΟΛΜΕ που αντιμάχεται την ψηφιακή "σκλαβιά„ αλλά ταυτόχρονα, είναι παντοδύναμη και μπορεί, με μια απεργία και με μια διαδήλωση να αλλάξει σήμερα, τις προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας. Μελλοντικά όμως, θα χάσει! Φανταστείτε τώρα τα λογοτεχνικά περιοδικά….

Να αναμένουμε κάτι καινούργιο από εσάς προσεχώς;
Να αναμείνετε στο τέλος Ιουλίου ένα σημαντικό ακόμη τεύχος απ[ό εμάς. Και κάτι άλλο ακόμη: αυτό που επιδιώκουμε, είναι η μετατροπή του Οροπεδίου, σε ψηφιακό περιοδικό. Πράγμα που, μάλλον θα γίνει μετά το 24ο τεύχος του. Δηλαδή από την Άνοιξη του 2021…



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 21:39]  Μιχάλης Μακρόπουλος:...
[χθες 10:13]  Λένα Καλλέργη: Γράφω με φόντο τα...
[χθες 10:09]  Π.Τραυλού: Η μοίρα των γυναικών...
[χθες 15:10]  Το βιβλίο Αμβροσίου για τον...
[χθες 15:40]  Νέο βιβλίο τεσσάρων τόμων από τον...
[χθες 15:20]  Πάτρα: Εβδομάδα αφιερωμένη στους...
[χθες 14:43]  Ευγενία Φακίνου: «Αξίζει να...
[χθες 09:58]  Μότσιος: Ένας εργάτης του λόγου








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:45:34]