ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο χάρος και η χάρη

Ο χάρος και η χάρη



Τι να γράψουμε; Για το κάπνισμα ή το ποδήλατο; Και για τα δύο. Ερχονται σε ευθεία γραμμή: Δύο παγκόσμιες ημέρες, με μερικά 24ωρα διαφορά, η μεν με θέμα το τσιγάρο, η δε με θέμα το ποδήλατο. Η μία είναι εναντίον, η άλλη είναι υπέρ. Δεν χρειαζόταν αυτή η επεξήγηση, αλλά δεν ξέρεις καμιά φορά.
Το πρωί της Κυριακής, μια προσωπική υποχρέωση μας έβγαλε εκτός πόλης, αρκετά νωρίς. Και να σου στην παραλιακή της Παραλίας ένα ποδήλατο. Και μετά άλλο ένα και άλλο ένα. Και στην παλιά Πατρών- Πύργου, περισσότερα. Με στολές, φωσφοριζέ μπλούζες, κράνη, ταχύτητα και ιδρώτα. Τους βλέπεις και κουράζεσαι. Αλλά και τους χαίρεσαι. Με κάποιον τρόπο, η φιγούρα τους συμβολίζει μια καινούργια Ελλάδα. Πολίτες και των δύο φύλων και μιας μεγάλης ηλικιακή γκάμας που έχει πάρει μια κατεύθυνση προς την αθλητική ή τέλος πάντων την υγιεινή ζωή. Από κοντά και η σχέση μας με το κάπνισμα. Πληθαίνει ο κόσμος που το κόβει, πληθαίνουν εκείνοι που δεν το ξεκινούν, πληθαίνουν έστω εκείνοι που το βρίζουν, αλλά δεν λένε να πάρουν την απόφαση. Δεν είναι τόσο η έξη που τους δεσμεύει (αφού δεν έχεις δοκιμάσει να το κόψεις, πώς ξέρεις τις συνέπειες της έξης;), είναι ο τρόμος ότι θα ζουν χωρίς τσιγάρο ενώ έχουν συνδεμένη την ιδέα του σε όλη τους την καθημερινότητα με αυτό. Το πιο σατανικό που κάνει η νικοτίνη είναι η τρόπος που σου επιβάλλεται σαν αυτονόητη υποχρέωση. Είναι σαν να σκέφτεσαι ότι θα υποχρεωθείς να ζεις χωρίς πόδια.
Τι είναι αυτό που μας σπρώχνει προς τις υγιεινές επιλογές, που περιλαμβάνουν άσκηση, ισορροπημένη διατροφή, υιοθέτηση σπορ, καταπολέμηση του εντελώς περιττού βάρους; Ασφαλώς παίζει τον ρόλο της μια μικρότερη ή μεγαλύτερη δόση φιλαρέσκειας, η ανάγκη να εγκρίνεσαι αν όχι και να θαυμάζεσαι από τους άλλους και, αν στο αρνούνται οι άλλοι, από τον εαυτό σου. Αλλά την ανάγκη αυτή την έχεις και στα 20; Γιατί στα 20 ούτε καν απλώνεις το χέρι σε βαράκια και μονόζυγα και σε επισκέπτεται η τάση στα 40 και στα 50; Μια εξήγηση είναι ότι στα 20 πάσχεις από μια μορφή τυφλότητας: Δεν βλέπεις κουσούρια και ελλείψεις στον εαυτό σου ή, αντίθετα, τα βλέπεις καθ' υπερβολήν, και κομπλεξάρεσαι. Κι όταν κομπλεξάρεσαι αυτοτιμωρείσαι μη ασχολούμενος καθόλου με το αντικείμενο που σε κομπλεξάρει. Στα 20, επίσης, είσαι μέγας τεμπέλης: Δεν θέλεις να κοπιάζεις στο ελάχιστο και η γυμναστική συνεπάγεται δέσμευση, κόπο, πόνο και πειθαρχία, ενώ εσύ βιάζεσαι να πας κατ' ευθείαν στην παραλία, να μη λείψεις από την παρέα, και εφόσον η παρέα δεν γυμνάζεται δεν θα γυμναστείς ούτε εσύ, δεν θέλεις να σηκωθείς, να χάσεις στιγμές και ας είναι όλες ανούσιες και ανόητες. Δεν σε νοιάζει αυτό, σου αρκεί ότι υπάρχεις στον κύκλο.
Στα 20 όμως ισχύει και κάτι άλλο: Μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας. Μια πεποίθηση ότι υπάρχει ένα αύριο που μπορεί να φροντίσει για όλα, ίσως και από μόνο του, με ένα λαχείο. Στα 40 και στα 50 σου χτυπάει την πλάτη ο Θάνατος. Οχι με την έννοια του φόβου της ασθένειας ή του τρόμου ότι πλησιάζει η στιγμή που θα εκλείψεις, αν και σε πολλούς ισχύει και αυτό. Αυτό που κυρίως ισχύει είναι πως συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τον χρόνο που είχες κάποτε. Κάθε μέρα σου θα είναι μια ρυτίδα, μια μικρή καταδίκη, μια υποχώρηση. Και τι πρέπει να κάνεις; Να πατήσεις το φρένο όσο πιο αποφασιστικά μπορείς. Να επιβραδύνεις, καλλιεργώντας μέσα σου ακόμα και την αυταπάτη της ματαίωσης της φθοράς. Εχεις τεκμήρια: Πέρυσι κολυμπούσες 300 μέτρα χωρίς στάση. Φέτος τα έκανες 323. Σηκώνεις περισσότερα βάρη, έφτασες στο Αίγιο με το ποδήλατο, γραμμώθηκαν κάποιοι μύες που αγνοούσες την ύπαρξή τους, σε παραδέχονται οι νεότεροι (και οι νεότερες). Δεν έγινες νέος. Αλλά γίνεσαι μη γέρος. Μπορεί να ζεις σε πλάνη, ΟΚ, αλλά η γράμμωση είναι γράμμωση. Αναπνέεις καλύτερα, αντέχεις περισσότερο, μπορεί να σου γράψει και κανένα ποίημα η ΗΚ. Εφτασες σε ώριμη ηλικία για να κάνεις στον εαυτό σου το παρατεταμένο δώρο που δεν του έκανες ποτέ, τον καιρό που έπρεπε. Εντάξει, θα πεθάνεις, αλλά θα πεθάνεις σε καλή κατάσταση, όχι σαν κάτι άλλους που πεθαίνουν σαν αξιολύπητα σαράβαλα. Μεγάλη υπόθεση ο θάνατος, και χάρη πρέπει να του χρωστάμε: Χάρη σ' αυτόν, επιλέγουμε να ζούμε όσο μπορούμε πιο καλά. Τι είναι το τσιγάρο; Η κηδεία μας, σε ένα τασάκι. Η ομολογία της αδυναμίας μας να αναμετρηθούμε με έναν αντίπαλο που σε νικάει μόνο και μόνο γιατί δεν σηκώνεσαι όρθιος να τον αντιμετωπίσεις. Σταμάτα το τσιγάρο και ανέβα στο ποδήλατο. Μην το φοβάσαι: Το ποδήλατο κόβεται ανά πάσα στιγμή.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:18:17]