ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Ενας άνθρωπος»

«Ενας άνθρωπος»



ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΣΙΔΗΡΑ *

«Μικρόκοσμος» ονομαζόταν το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, μεταφρασμένο δονητικά από τον Γιάννη Ρίτσο, που συμπεριέλαβε ο Θάνος Μικρούτσικος στον δίσκο του Πολιτικά Τραγούδια (Lyra 1975). Με το υλικό της τέχνης του, ο ποιητής θα επαναγράψει ένα επεισόδιο ζωής με πρωταγωνιστή τον Ινδό επαναστάτη Μπενερτζή: «[…] Μες τις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας/ φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο./ Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο 'κει που εβάδιζε».
Μα ο Χικμέτ δε θα ανεχθεί την ανακοπή της πορείας «ενός ανθρώπου», θα επαναστατήσει και η εξέγερσή του θα δραπετεύσει απ' τον μικρόκοσμο της Καλκούτας, καταλύοντας τη σχέση του με τον αστρικό μεγάκοσμο, με το σύμπαν: «Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι/ να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα. […] Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό,/ πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο/ είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει/ είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».
Μεταφορά στη μεταφορά, σκέπτομαι πως αυτός ο «ένας άνθρωπος» του Χικμέτ, με επαμφοτερίζουσα και διστακτική τη φύση τού «ένας» -αριθμητικό ή αντωνυμία (κάποιος)-, δύναται να εξισωθεί είτε ως αριθμητική μονάδα με σύμπασα την ανθρωπότητα είτε ως αντωνυμικό προσδιοριστικό με σύμπασα την ανθρωπότητα παρομοίως, όταν αυτή εστιάζει στο «όμοιον», το «κοινόν», κάποτε το «δημώδες», στο «ταυτόν» του είδους.
Κι έτσι:
«Ενας άνθρωπος», αρχές δεκαετίας του '90, δόθηκε στην επαγγελματική του ανέλιξη. Ουδέν άλλον δεν τάραζε το επιθυμητικό του κι αυτή ακόμη η libido σε καταστολή. Μύριζε κατεψυγμένα όνειρα, αγωνία και πίκρα.Τι κι αν η Ελλάδα μετρούσε τα κομματισμένα παιδιά της, αυτός με τις σπουδές του θα τα κατάφερνε. Να δοθεί μονάχα στην εταιρία ή να γυρίσει από Εβρου εις Σητείαν αναπληρωτής τη χώρα. Να γλιτώσει, χωρίς ρουσφέτια κι ανταλλάγματα. Μετά από 20 χρόνια περιπολίας έξω από την ζωή του, ένιωσε πως εκεί που βάδιζε τον αλυσόδεσαν.
«Ενας άνθρωπος», αρχές δεκαετίας του 2000, πήρε το πρώτο στεγαστικό του δάνειο. Εχει δικό του φροντιστήριο και οι φίλοι του, κι αυτοί, στον αγώνα της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας. Λίγα χρόνια πριν, διάβαζε Adorno και Klik. Στην Ελλάδα, έχουμε μικτή κουλτούρα, ακόμη κι ο Παπαϊωάννου την πλαστική καρέκλα την έβαλε στην τελετή… έλεγε. Και καταναλωτικά θα πάρει, έχει κι αυτός τις ανάγκες του. Οταν μες το '10, φόροι, τράπεζες κι οι λιγοστές εγγραφές μαθητών τού τράβηξαν με μιας το χαλί κάτω απ' τα πόδια, θυμήθηκε τον Adorno. Και τόσο ένοιωσε τις αλυσίδες πάνω του που μόνο ένα βήμα έλειψε για να γείρει απ' το παράθυρο.
«Ενας άνθρωπος» -Φλεβάρης του '20- γύριζε βράδυ με το λεωφορείο από πανεπιστημιακή παράδοση. Είναι ένας νέος άνθρωπος, με την υγρασία των ονείρων να τρέμει στο βλέμμα του και την καρδιά του να εκτείνεται σ' έναν απροσδιόριστο εξωσωματικό χώρο. Είναι φοιτητής, διαβάζει Χημεία και Ντοστογιέφσκι, τον απασχολεί η ιδέα του κοινοτισμού, παίζει σαξόφωνο και, επιτέλους, εντάχθηκε σε μπάντα! Σε μία εβδομάδα θα ξεκινήσουν πρόβες… Κοιτάζει με γλυκιά αφηρημάδα, έξω απ' το παράθυρο, νανουρίζοντας τα όνειρά του στ' «αστροφώτιστα διαστήματα». Ομως…
Τρεις μήνες αργότερα, για «έναν άνθρωπο», φοιτητή κι αυτόν, τα «αστροφώτιστα διαστήματα» μοιάζουν αόρατα. Γράφει το «κύκνειο άσμα» του ο Βασίλης από τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, γιατί οι αλυσίδες που του φόρεσαν δεν τον αφήνουν να βαδίσει. Να φοιτήσει στο ΕΚΠΑ, όπου πέρασε με Πανελλαδικές Εξετάσεις, δεύτερος απ' όλους τους μαθητές Εσπερινών Σχολείων της χώρας. Να βαδίσει την ατραπό της γνώσης που ανοίγει στις συνειδήσεις λεωφόρους. Να κάνει χρήση των περιώνυμων «Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
«Ενας άνθρωπος» εμποδίζεται, για άλλη μια φορά, να βαδίσει κι ο ποιητής δε βλέπει κάτι «πιο εκπληκτικό,/ πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο»…

* Η Μαίρη Σιδηρά είναι φιλόλογος.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:16:36]