ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κ.Λυμπέρη: Γράφω πρώτα για τον εαυτό μου

Κ.Λυμπέρη: Γράφω πρώτα για τον εαυτό μου



Η Κυριακή Αν. Λυμπέρη γεννήθηκε και ζει στη Χαλκίδα. Εχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Κοιτούσα μέσα στο ποτήρι (2009), Εμαυτού (2010), Το κάλλος και το τραύμα (2012), Ζητήματα ύψους (2015), Ορμητικοί οι φθόγγοι ως το χάνομαι (2017), Το ωραίο το φτιάχνεις (2019). Ποιήματά της έχουν φιλοξενηθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Το Κοράλλι, Τα Ποιητικά, Οροπέδιο, Δέκατα, Μανιφέστο, Δίοδος, Πορφύρας, Θευθ, Το Φρέαρ και στα ηλεκτρονικά frear gr, poeticanet κ.ά. Κριτικά της σημειώματα για ποιητικά και άλλα βιβλία έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Απόπλους, στη στήλη «Αναγνώσεις» της Κυριακάτικης Αυγής, στο περιοδικό Θευθ και στα ηλεκτρονικά περιοδικά bookpress, frear gr, fractal. Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: «Τα ποιήματα του 2015» - Κοινωνία των Δεκάτων, «Τα ποιήματα του 17» - Κοινωνία των Δεκάτων, «Το παιδί στην Ποίηση» - Κύκλος Ποιητών 2018. Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών Αθηνών.

Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Συνεσταλμένο, ευαίσθητο, καθόλου απαιτητικό παιδί. Τώρα που με ρωτάτε νομίζω πως τα χαρακτηριστικά αυτά λίγο πολύ τα έχω ακόμα. Ως προς το τελευταίο ωστόσο, δε θα μπορούσα να πω το ίδιο για την τέχνη και για το έργο μου. Εκεί έχω μεγάλες απαιτήσεις, εννοώ από τον εαυτό μου.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Οταν ακούω τη φωνή μου να διαβάζει λέω: μα είναι δυνατόν το ποίημα να μεταδώσει τη συγκίνηση που το προκάλεσε; Αλλά αν δεν μπορεί να τη μεταδώσει όταν το διαβάζω εγώ (o δημιουργός), ποιος μπορεί —κι ας έχει την πιο γλυκιά φωνή— να το διαβάσει καλύτερα;

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Α, είναι «πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»! Ολοι οι προηγηθέντες ποιητές μείζονες και ελάσσονες μας οδηγούν στο πλατύ ποτάμι της γλώσσας. Αν όμως εννοείτε με ποιους είχα τη μεγαλύτερη τριβή, θα σας τους αναφέρω όχι κατ' ανάγκην με τη σειρά προτίμησης, αλλά με τη σειρά που θα τους συναντήσετε (χωρίς να τους αποκαλύπτω όμως εκεί ονομαστικά), στο μεγάλο ποίημα μου με τίτλο «Επί των υδάτων» της συλλογής μου «Ζητήματα Υψους»: Σεφέρης, Καρυωτάκης, Καβάφης, Εμπειρίκος, Καρούζος, Ελύτης, Κακναβάτος, Δημουλά. Οπότε είναι φυσικό —με κάποιους τουλάχιστον από αυτούς— να έχω κατά σημεία υποδόριες ή φανερότερες συνδέσεις.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Τι βλασφημία κι αυτή! Η ποίηση επάγγελμα! Ευτυχώς βιοπορίστηκα αλλιώς και τώρα μπορούμε απλώς να κάνουμε εξαιρετική παρέα αυτή κι εγώ. Αλλωστε δεν θα ήταν επάγγελμα που θα είχε συνέχεια, καθώς η έμπνευση κάνει την επίσκεψή της μόνο τότε που θέλει.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ενας λόγος, μια εικόνα, μια ανάγνωση, μια ανάμνηση, μπορεί και τίποτα από όλα αυτά και ξαφνικά ανοίγει μια δίοδος και έρχεται —σαν δοσμένο από έναν άγνωστο τόπο χάρης— όλο το ποίημα ή έστω το μεγαλύτερο μέρος του. Μετά πρέπει να παλέψεις —μερικές φορές για πολύ καιρό— με προσθήκες, αφαιρέσεις, αντιμεταθέσεις, αρμονικές συνηχήσεις, κοινοτυπίες των στίχων.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Κάθε ικανός ποιητής επιβάλλεται να έχει το δικό του ιδιαίτερο ύφος που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Εάν με τη λέξη «αρματωσιά» εννοείτε την πνευματική σκευή που κουβαλάει κάποιος με τα παντός είδους διαβάσματά του, βεβαίως αυτή όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο και πιο αξιοποιήσιμη μέσα στο ποιητικό έργο. Ωστόσο είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη. Υπάρχουν πολλοί με βαριές πνευματικές, με αυτήν την έννοια, αρματωσιές, οι οποίοι δεν είναι ποιητές. Αντίθετα υπάρχουν ποιητές με λιγότερη αρματωσιά και περισσότερο ταλέντο. Όσον με αφορά προσωπικά, δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους συγκρίσεις με τον έναν ή τον άλλο ομότεχνο. Όταν γράφω, το κάνω πρώτα για τον εαυτό μου.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Ευτυχώς —από την άποψη αυτή— που ζω στην επαρχία. Κι έτσι από την ποίηση γνωρίζω μόνο τη λουστραρισμένη της επιφάνεια: Τη μαγεία των λέξεων που αστράφτουν μέσα σε ένα βιβλίο (όταν το πετυχαίνουν). Δεν έχω μεγάλη πληροφόρηση για αρνητικές συμπεριφορές και συντεχνιακά ολισθήματα και δεν με απασχολούν. Είμαι σίγουρη βέβαια ότι υπάρχουν και τέτοια, καθώς οι ποιητές δεν παύουν να είναι άνθρωποι με όλες τις χάρες μα και τα ελαττώματα του είδους αυτού. Ωστόσο εάν η λέξη αψιμαχίες αναφέρεται απλώς στο χώρο της ανταλλαγής ιδεών περί τη λογοτεχνία και τα έργα, αυτό νομίζω είναι επιβαλλόμενο και ευπρόσδεκτο, αρκεί να γίνεται με τρόπο φανερό, κόσμιο και χωρίς στοχοποιήσεις και κραυγές.
Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Μα υπάρχει αυτή η έννοια της ολοκλήρωσης; Εκείνο που υπάρχει είναι να μπορεί κανείς να φτιάχνει μετά το καλό το καλύτερο. Τόσο στην ποίηση, όσο και στη ζωή οφείλουμε να βαδίζουμε σαν να υπάρχει ένα πάντα μπροστά μας. Αλλιώς μας επισκέπτεται ο θάνατος. Αλλωστε όπως λένε «όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει». Κι έτσι απλώς προσεύχομαι στη θεά έμπνευση να με υποστηρίζει όσο μπορεί και για όσο καιρό.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Μα σε ένα «μουσείο ποίησης» φυσικά. Φιλοδοξία του κάθε ποιητή νομίζω.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Το ποίημα είναι αποτέλεσμα του περιβάλλοντος και της εποχής του. Ενα ποίημα που θεωρείται καλό τώρα, αύριο μπορεί να μην είναι. Ωστόσο, επειδή από την εποχή της Σαπφούς ως και σήμερα, η ιδιοσυστασία του ανθρώπου δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει, κάθε φορά μπορεί να μας συγκινεί, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον καιρό, αυτό που μιλάει για την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου μέσα στον κόσμο και μέσα στον εαυτό του, αυτό που μπορεί να μας ενώνει.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:17]  Ο «Μικρός Πρίγκιπας» στο Αίγιο
[10:32]  Ιταλία: Πέθανε ο διάσημος συνθέτης Ένιο...
[χθες 19:00]  Η Ακράτα του Πολιτισμού:...
[χθες 10:13]  Λένα Καλλέργη: Γράφω με φόντο τα...
[χθες 09:26]  8th RGC: Ο πολιτισμός ως πυλώνας...
[χθες 20:02]  8 Regional Growth Conference:...
[χθες 14:08]  Πάτρα: Τηλεδιάσκεψη φορέων...
[χθες 21:24]  Η «επανεκκίνηση» της Δημοτικής...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:47:10]