ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το Τέλος του Γραφείου

Το Τέλος του Γραφείου



Βαρύγδουπος όρος: Το Τέλος Του Γραφείου. Η επιδημία μας έσπρωξε προς ένα νέο εργασιακό μοντέλο κατά το οποίο θα δουλεύεις από μακριά. Από το σπίτι σου ή από κάποιο άλλο σημείο. Την παραλία, το καφέ, το μετρό. Ισως και περπατώντας. Λίγο πολύ το κάνουμε πολλοί αυτό. Το περπάτημά μας είναι ένα είδος προέκτασης του γραφείου μας. Ορισμένα τηλεφωνήματα τα κάνεις βαδίζοντας, για να κερδίσεις χρόνο ή για να κάνεις το βάδισμά σου αποδοτικό. Περπατάω που περπατάω, δεν διευθετώ και μερικά ζητήματα για να μην στοκάρονται όλα για το απόγευμα; Συμβαίνει ακόμα να κάνεις και το άλλο: Επειδή το βάδισμα είναι ένας ελεύθερος χρόνος, θεωρείς καλή ιδέα να ανοίξεις μερικές παρτίδες παραπάνω. Χάρη στα νέα τεχνολογικά εργαλεία γίναμε όλοι μας Ακόμα Πιο Αποδοτικοί, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο: Αξιοποιείς τον ελέυθερο χρόνο σου για να βάλεις περισσότερον Αλλον στη ζωή σου, ο συμπαθής, ο έγκριτος, ο ελκυστικός, ο αγαπημένος άλλος, γίνεται μια εξαιρετική ιδέα συντροφιάς στον προσωπικό σου χρόνο. Ο εαυτός σου, είναι μονότονη περίπτωση. Περπατάς μόνος, ακούς τις ανάσες σου και σε ακολουθεί ένα σκόρπιο σμήνος από άτακτες σκέψεις και συνειρμούς. Αφόρητο.
Αυξήθηκε η παραγωγικότητά μας, λέει, τώρα με την επιδημία. Διαβάσαμε ανταποκρίσεις: Οι μάνατζερ ερμήνευσαν γιατί γίνεται αυτό. Το συμπέρασμα είναι ότι στο γραφείο έχεις μια αίσθηση ωραρίου, ενώ στο σπίτι όχι, παρασύρεσαι και δουλεύεις όπως όταν ρίχνεις άλλη μια πασιέντζα, κι άλλη μία. Κατά τη δική μας δοκιμή, την ημέρα κατά την οποία η εφημερίδα εκδόθηκε εξ ολοκλήρου μακρόθεν, διαπιστώθηκε ότι σχεδόν όλοι αφοσιωθήκαμε στις οθόνες και στις ενδοσυνεννοήσεις ακατάπαυστα. Καταργήθηκε το περίφημο «μισό λεπτό», όταν ο άλλος σου μιλάει. Είμαστε όλοι διαθέσιμοι ο ένας στον άλλον, αντιμέτωποι και με τις τεχνικές δυσκολίες των εξ αποστάσεως συνδέσεων. Οταν όλη η πολυκατοικία ζητά μερίδιο στο δίκτυο, το αμάξι δεν τσουλάει. Την ίδια στιγμή, όσο καλά και να δουλεύουν τα βάιμπερ και τα σκάιπ, δεν αναπληρώνουν το πλεονέκτημα της οριζόντιας, άμεσης, φυσικής, ακόμα και περιττής επικοινωνίας, η οποία μετασχηματίζεται σε αλληλεπίδραση, που είναι απαραίτητη για μια δουλειά σαν τη δική μας. Οταν απευθύνεσαι στο ευρύ ακροατήριο, δεν μπορείς να είσαι αποκομμένος από αυτό.
Την τηλεργασία δεν περιμέναμε τον ιό για να την εφαρμόσουμε. Την ασκούμε οι περισσότεροι εργαζόμενοι εδώ και χρόνια, καθένας για τους λόγους του, τις υποχρεώσεις του, τις βολές του. Την ονειρευόμαστε άλλωστε πολύ καιρό πριν: Σκέψου ένα πρωί, παίρνεις το τρένο, εργάζεσαι την ώρα του ταξιδιού, φτάνεις στο ραντεβού, κάνεις τη συνέντευξη, τη συντάσσεις αυθημερόν κατά την επιστροφή, και φτάνεις στο γραφείο φρέσκος για να κάνεις μερικά άλλα πράγματα. Εν τέλει δεν ήρθε το τρένο αλλά ο ιός. Κυρίως όμως ήρθε η ανάγκη για Ασφάλεια, Ταχύτητα, Αποδοτικότητα, Οικονομία Ενέργειας και Εγκαταστάσεων. Αν προέκταση της επιχείρησης είναι πλέον το σπίτι του εργαζόμενου, οι επιχειρήσεις γλιτώνουν λεφτά για ρεύμα και κλιματισμό και θα περιοριστεί το πετρέλαιο που πληρώνουμε για μετακινήσεις. Εν τοιαύτη περιπτώσει, κτίζουμε πόλεις και εγκαθιστάμεθα σ' αυτές, για να μη ζούμε σ' αυτές, να διαβιώνουμε περιφερειακά, σαν ένα είδος αιχμαλώτων με δικαιώματα στην κοντόβολτα, σαν τα φυλάκια του πολέμου, όπου οι στρατιώτες ασκούσαν καθήκον εποπτείας, ζώντας και μαγειρεύοντας μέσα. Περιγράφει ένα τέτοιο μοντέλο ο Πύντσον, στο Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, όπου το Λονδίνο δεν βομβαρδίζεται από ιούς, αλλά από νέα ισοπεδωτικά βλήματα, που σε σκοτώνουν πριν τις ακούσεις σχεδόν, όπως ο ιός που πρώτα νοσείς και μετά μαθαίνεις ότι κόλλησες.
Το βάιμπερ και το σκάιπ. Πολύ χρηστικά. Και περιεκτικά. Τα κουτάκια της οθόνης χωρούν εσένα κι άλλον έναν, κι άλλον έναν, και άλλον έναν, και γίνονται σκακιέρα, όπου οι βασιλείς, ο πύργος, τα πιόνια, τα άλογα και οι τρελοί, συζητούν για τα θέματα της επικαιρότητας, τα προβλήματα και τη στρατηγική. Δεν ξεχωρίζεις ποιός είναι ψηλός, ποιός κοντός, ποιός παχύς και ελαφρύς, ποιός φοράει το παντελόνι του και ποιός όχι. Αυτά δεν έχουν σημασία, σημασία έχει η εργασία. Μπορεί να σταθεί μια εργασία ανθρώπων εάν δεν έχουν σημασία οι άνθρωποι ως οντότητες και ως ιδιότητες; Καταλύεται η διάκριση των χώρων, των σφαιρών και των ωρών; Η διάκριση των διαστάσεων του ατόμου, πότε είναι δηλαδή υπάλληλος και πότε γονέας, πότε εργαζόμενος και πότε εραστής, πότε στέλεχος και πότε σπιτόγατος, φιλότεχνος ή πότης; Η διάκριση των επίπλων: Αυτό είναι τραπέζι για σερβιρίσματα ή γραφείο; Η διάκριση των δωματίων: Εδώ σιδερώνουμε ή σσσσ, εργάζεται ο μπαμπάς; Το σπανιότερο ξύρισμα κάνει καλό στο δέρμα και στην ψυχολογία; Οταν σε κατσαδιάζει ο προϊστάμενος, θα ακούει τι ψελλίζεις η σύζυγός σου στην κουζίνα;
Δεν ξέρουμε τι απαντήσεις έδωσαν οι μάνατζερ σ' αυτά. Απλά, φοβόμαστε πως όταν θα είναι ανάγκη να τις δώσουν, θα είναι αργά για την εργασία. Και αυτό μπορεί να είναι το Τέλος του Γραφείου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:51:14]