ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: «Έχει ανάγκη η Δικαιοσύνη το θέατρο;»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: «Έχει ανάγκη η Δικαιοσύνη το θέατρο;»





ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ *

Είναι αφελές και εντελώς αβάσιμο να πιστεύει κανείς (όπως πολλοί) ότι ο Εισαγγελέας ΠΑΝΤΑ είναι υπέρ του θύματος και κατά του φερόμενου ως δράστη. Ότι ο Εισαγγελέας πασχίζει για να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος και όχι να αθωωθεί. Ο Εισαγγελέας θεσμικά δεν είναι φόβητρο. Αντίθετα. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα της χώρας, ο Εισαγγελέας θεωρείται Δικαστικός Λειτουργός και απολαμβάνει όλων των προνομίων που έχουν οι Δικαστές (μονιμότητα, ισοβιότητα, προσωπική και υπηρεσιακή ανεξαρτησία).
Καθήκον του (όπως και του Δικαστή) είναι αποκλειστικά και μόνο η αναζήτηση της ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, μέσα από την ανάκριση ή τη δημόσια ακροαματική διαδικασία, έστω και αν αυτή η αναζήτηση καταλήγει σε αθωωτική πρόταση. Άρα ο Δικαστικός Λειτουργός (Δικαστής και Εισαγγελέας) έχει υποχρέωση να εξετάζει κάθε υπόθεση ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΑ και να αποφασίζει ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ με βάση το Νόμο και τη συνείδησή του, βασιζόμενος στις ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ. Ούτε σε προσωπικές ιδεοληψίες, ούτε σε συναισθηματικές φορτίσεις, ούτε σε θρησκευτικές απόψεις κ.λ.π. Πρέπει να είναι έντιμος, πράος και άφοβος.
Στο σημείο αυτό εστιάζεται ο θόρυβος των ημερών στην υπόθεση Τοπαλούδη. Εξηγούμαι: Ένας από τους αρνητικούς όρους για τη δίκαιη δικαστική κρίση είναι ο ΦΟΒΟΣ του δικαστή απέναντι στην διαμορφωμένη από τα ΜΜΕ «κοινή γνώμη». Βέβαια, δεν είναι εύκολη η πορεία «αντίθετα στο ρεύμα». Ιδίως όταν το «ρεύμα» είναι ισχυρό και έχει διαμορφωθεί από την εξοντωτική επίδραση της τηλεκατηγορίας, της τηλεανάκρισης, της τηλεδίκης και τηλεαπόφασης σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, με ισχυρή συναισθηματική δόση συμπάθειας για τα θύματα και απέχθειας για τους φερόμενους ως δράστες των αξιοποίνων πράξεων.
Όμως ο καλός δικαστής έχει τον τρόπο να διαφυλάξει την «κοινή ειρήνη» από την αναστάτωση εξαιτίας μιας άκαμπτης δικαστικής κρίσης, αλλά και να μη θυσιάσει τα δίκαια του ατόμου που προσφεύγει σ' αυτόν, προκειμένου να γίνει αρεστός στις επιθυμίες της «κοινής γνώμης» που σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται αδηφάγο πλήθος.
Η εκτροπή της Εισαγγελέως κ. Δόγκα στην δίκη Τοπαλούδη είναι εμφανής, χωρίς να αναφέρομαι στο όντως ειδεχθές έγκλημα. Ας μη ρίξω και εγώ άλλη μία πέτρα στο λιθοβολισμό της.
Να δούμε όμως το ζήτημα λίγο πιο θεσμικά και ουσιαστικά. Οι δικαστές είναι εκδικητές ή διεκπεραιωτές του θυμού; Έχει ανάγκη η Δικαιοσύνη το θέατρο; Η στάση της συγκεκριμένης Εισαγγελέως εν γένει, οι λέξεις, οι εκφράσεις και οι χειρονομίες της στη δίκη απέχουν πολύ από την επιβεβλημένη σοβαρή και ανεπηρέαστη συμπεριφορά. Ανακύπτει, όμως, το ερώτημα: Μόνο σε αυτή τη δίκη (που είχε δημοσιότητα) λειτούργησε έτσι; Σε πόσες άλλες περιπτώσεις ενδεχομένως θα καταφέρθηκε δημόσια (ως μη όφειλε) από την Εισαγγελική έδρα εναντίον των φερόμενων ως δραστών; Αυτά, δεν έπρεπε να τα γνωρίζουν οι προϊστάμενοί της; Τι βαθμούς απόδοσης τής έχουν βάλει οι Επιθεωρητές της; Ποια κριτήρια (εκτός από την επετηρίδα) τέθηκαν για την προαγωγή της;
Η μεγάλη πλειοψηφία των δικαστών στη χώρα μας κάνει καλά τη δουλειά της κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Υπάρχουν όμως εξαιρέσεις που μειώνουν και αμαυρώνουν το κύρος της Δικαιοσύνης. Σήμερα, όσοι «παροικούμεν την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουμε ότι έχουν προαχθεί σε πολύ υψηλές θέσεις δικαστές ανεπαρκείς από κάθε άποψη. Και όμως δεν «κουνιέται φύλλο».
Η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη του απλού Έλληνα πολίτη κλονίζεται. Γιατί ξέρει ότι οι κομματικά αρεστοί δικαστές προάγονται διαχρονικά από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις… Το ξέρουμε, το ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ αυτό. Θα γίνει τίποτα; ΟΧΙ. Διότι ΟΛΟΙ τους θέλουν να «χειραγωγούν» την Δικαιοσύνη. Και αυτό γίνεται (συνήθως) μέσω των μετρίων. Θα ασχοληθεί, επιτέλους κανείς;


* Ο Γιάννης Παπαναστασόπουλος είναι δικηγόρος.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:21:39]