ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: «Εγκλημα και τιμωρία»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: «Εγκλημα και τιμωρία»




ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗ *



Α. 1. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη κινείται και εξαντλείται μέσα στην ιστορία (χωροχρόνο). Στη δικαιοσύνη, (για να επιτελεί την αποστολή της), πρέπει, αφήνοντας έξω τον εαυτό μας και παρατηρώντας τα πράγματα από απόσταση, χωρίς προσωπική εμπλοκή, να νοιαζόμαστε για να είμαστε ακριβείς στην αντιστοίχιση. Έγκλημα και τιμωρία. Σε μια κοινωνία εγωιστικών πλασμάτων η ύπαρξη της ανθρώπινης δικαιοσύνης είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε οι άνθρωποι να συνυπάρξουμε μέσα σε κανόνες για να μην γίνει ζούγκλα. Ο θεσμός της δικαιοσύνης αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στον ρωμαϊκό πολιτισμό, όπου τον πρώτο και τελευταίο λόγο είχε η αποτελεσματικότητα του οργανωμένου συνόλου - κράτους. Εδώ «αποκλείεται» η έννοια σχέση, που προϋποθέτει εμπλοκή.
2. Σύμφωνα με τον Lacan, ο άνθρωπος γεννιέται στον τόπο του άλλου. Τούτο ανάγει τη σχέση σε υπαρξιακή - οντολογική προϋπόθεση του ανθρώπου( βλ. σχετικά το Τριαδικό δόγμα και το κατ' εικόνα). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι νόμοι της κβαντομηχανικής «επιβεβαιώνουν» ότι τα άτομα δεν υπάρχουν και σχετίζονται, αλλά υπάρχουν σχετιζόμενα. Επομένως, υποκείμενο και αντικείμενο δεν υπάρχουν εντελώς ανεξάρτητα αλλά σχετίζονται.
3. Αρα παρ' όλο που ο δικαστής ή ο εισαγγελέας « πρέπει» να μην σχετίζεται, αυτό είναι αδύνατον υπαρξιακά. Κάθε άνθρωπος είναι φορέας αξιών. Ιδιαίτερα σε δίκες με έντονο « συγκινησιακό» φορτίο, οι αξίες αυτές επηρεάζουν έστω και υποσυνείδητα την προσωπική του στάση.
4. Βασική αρχή του δικαίου είναι ότι αυτό που κρίνει ο δικαστής δεν είναι το πρόσωπο του κατηγορουμένου αλλά η πράξη του. Αυτό εξάλλου ενδιαφέρει πρώτιστα την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Όμως, είναι μεγάλος πειρασμός ο θρόνος στον οποίο κάθονται ο δικαστής και ο εισαγγελέας. Σκεφτείτε το σκηνικό, το οποίο δεν είναι τυχαίο: Επάνω ψηλά, ο δικαστής και ο εισαγγελέας καθισμένοι σε καρέκλες ψηλές, επιβλητικές. Μπαίνουν στην αίθουσα και όλοι σηκώνονται όρθιοι. Απαγορεύεται να καθίσει οποιοσδήποτε, αν δεν καθίσουν αυτοί πρώτοι. Και από κάτω, με μεγάλη υψομετρική διαφορά, ο κατηγορούμενος. Τρεμάμενος. Και κρέμεται από μια λέξη τους. Και αυτοί έχουν όλη την εξουσία να καθορίσουν τη ζωή του. Μα, θα μου πείτε, δεν φταίει ο δικαστής και ο εισαγγελέας που ο κατηγορούμενος εγκλημάτησε. Σαφώς όχι. Μα τόσες φορές μου 'χει έρθει η σκέψη…Βλέπω έναν άγριο κατηγορούμενο και σκέφτομαι…Και αυτό ένα αθώο μωράκι γεννήθηκε. Έσκασε το πρώτο του χαμόγελο όταν βγήκε στον κόσμο. Έζησε σ' ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και η ζωή του έγινε αυτή που έγινε. Ένας άγιος ανώτατος Δικαστής, που γνώρισα κάποτε, μου χε πει: Περισσότερο και από το τι λες, δηλαδή την τιμωρία, που πρέπει να 'ναι δίκαιη, σημασία έχει ο τρόπος που το λες. Αν εκπέμπεις αγάπη για τον άνθρωπο. Δεν κρίνει ο δικαστής τον άνθρωπο, αλλά τη συγκεκριμένη πράξη του. Την πράξη στηλιτεύεις. Μεγάλος ο πειρασμός της εξουσίας, όμως, και μεγαλώνοντας σ' ένα περιβάλλον που σε «διδάσκει» πως «μετά από το Θεό ο Δικαστής», πολλές φορές παρασυρόμαστε και το παίζουμε μικροί «Θεοί». Κρίνοντας όχι πια την πράξη αλλά το πρόσωπο. Εκεί, όμως, μπαίνουμε αθέλητα στον χώρο της Θείας Δικαιοσύνης.
Β. Οι έννοιες ηθικοί - κοινωνικοί φραγμοί είναι αόριστες έννοιες και όχι δεδομένες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πριν 3.000 ή 100 χρόνια άλλοι οι «ηθικοί - κοινωνικοί φραγμοί». Υπάρχουν δικηγόροι, ιατροί, μηχανικοί κλπ. που παραβαίνουν τον κώδικα δεοντολογίας του επαγγέλματός τους; Φυσικά, πολλοί. Όπως υπάρχουν πολλοί δικηγόροι κλπ. που δεν τον παραβαίνουν. Θα μπορούσαμε, επομένως, να πούμε ότι δεν υπάρχει προτεραιότητα της κατηγορίας του είδους (εδώ δικηγόρος) έναντι του κάθε συγκεκριμένου προσώπου. Το επάγγελμα δεν είναι καθοριστικό του προσώπου αλλά το πρόσωπο καθορίζει τον τρόπο άσκησης του επαγγέλματός του. Άρα το συγκεκριμένο πρόσωπο παραβαίνει τους ηθικούς/ κοινωνικούς φραγμούς, δεν φταίει το επάγγελμα. Το συγκεκριμένο πρόσωπο φανερώνει απλώς την αλήθεια του κατά τον δημόσιο βίο του (ταύτιση του αληθεύειν με το κοινωνείν) και τότε το επάγγελμα (λειτούργημα) είναι ο χώρος αποκάλυψης της αλήθειας του.
Η απάντηση είναι ότι όποιο επάγγελμα και να κάνει εν τέλει, φανερώνει απλά την προσωπική του αλήθεια κατά την άσκηση του λειτουργήματός του. Αν προτεραιότητα βίου αποτελούν τα χρήματα (πρώτο σύμπτωμα της λέπρας το χρήμα. Σωρεύει ανυπαρξία ο φιλάργυρος και χαίρεται, όπως γράφει ο Ελύτης) και η δόξα και με την αποκάλυψη της αλήθειας σε μια δίκη θα απωλέσει χρήματα και δόξα, φυσικά (γι' αυτόν) δεν θα τηρήσει κανέναν κώδικα δεοντολογίας. Την ίδια στάση ζωής όμως θα τηρούσε το συγκεκριμένο πρόσωπο όποιο επάγγελμα και να έκανε.
Αντίθετα, αν η αλήθεια είναι ύψιστο αγαθό, τότε δεν την θυσιάζει για καμιά εφήμερη δόξα ή χρήμα. Επομένως, το καθοριστικό είναι το κάθε συγκεκριμένο πρόσωπο.

*Ο Ευάγγελος Κωστακιώτης είναι δικαστικός.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:43]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:41]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:38]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:35]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:29]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:23]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:20]  «Η απορρόφηση των νέων Τμημάτων»:...
[χθες 16:09]  Πρυτανικές Εκλογές; Η συνένωση...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:19:54]