ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Α, ο Σπύρος



Yπάρχουν άνθρωποι που χρειάζεται να φύγουν από τη ζωή για να μάθει ο κόσμος που τους ξέρει πώς λέγονται. Τον Σπύρο Γεωργίου, ως Σπύρο Γεωργίου τον ήξεραν πολύ λιγότεροι από όσους τον ήξεραν ως Σπύρο Τσιπία. Κάποιοι τον ήξεραν ως "Τσουπία», λόγω παραφθοράς του προσωνυμίου. Γενικά ήταν γνωστό ότι δεν λεγόταν Τσιπίας ή Τσουπίας αλλά κάπως αλλιώς. Ορισμένοι μπορεί και να τον είχαν ρωτήσει πώς πραγματικά λεγόταν και μπορεί να είχαν συγκρατήσει το πραγματικό επώνυμο, μπορεί και όχι. Φεύγοντας από τα μπαρ κατά κανόνα ο εγκέφαλος διαγράφει ορισμένες προσλαμβάνουσες. Αλλωστε δεν είχε και πολλή σημασία: Η ψυχαγωγία χαρακτηρίζεται από εγωκεντρισμό και αλαζονεία. Τα μπαρ μας εκπαιδεύουν στην κολακευτική ψευδαίσθηση ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Περάστε, καθήστε, ακουμπήστε, σερβιριστείτε, λερώστε, σπάστε, φωνάξτε, ντουμανιάστε, τρικλίστε, παραφερθείτε. Σας ευχαριστούμε πολύ που μας προτιμήσατε. Συνεπώς, δεν έχει σημασία αν Τσιπίας ή Τσουπίας ή Γεωργίου. Ο Σπύρος, ντε. Α, ο Σπύρος.
Α, ο Σπύρος, έφυγε από τη ζωή και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μάθουμε πώς λεγόταν, κάτι που για τον ίδιο δεν έχει καμία σημασία και καμία αξία. Αυτό που δεν θα μάθουμε, όπως και σχεδόν ποτέ δεν το μαθαίνεις για τους ανθρώπους πίσω από τις μπάρες ή στα κατώφλια των κλαμπ και των μπιστρό, είναι τι σκέφτονταν. Καθώς διασκεδάζεις, χαλαρώνεις, ξεφαντώνεις ή ξεχνιέσαι με κάποια ποτά και κάποια τσιγάρα, με ομιλίες ή χωρίς, θα ενδιαφερθείς για τον περιποιητή μόνο για την εκδοχή του ως καθρέπτη σου. Του μιλάς και σε βλέπεις. Του μιλάς και περιμένεις να συμφωνήσει. Του μιλάς και δικαιώνεσαι ακούγοντας τα λόγια σου και συμφωνώντας με τον εαυτό σου. Αν γίνεις εξομολογητικός, θα πάρεις κατανόηση και συγκατάβασης. Ο άνθρωπος πίσω από τη μπάρα είναι ένα είδος ΑΤΜ: Πατάς τον κωδικό σου και συμπεριφέρεται με τάχιστη, κινηματογραφική προσαρμογή στις απαιτήσεις σου, τις αναμονές σου, τις προδιαγραφές σου. Δεν ψεύδεται, δεν υποκρίνεται, είναι και του ίδιου η ανάγκη. Θέλει να κάνει τον πελάτη ευτυχισμένο, είναι ένα είδος βραχνού αγγέλου που εκπέμπει στη συχνότητα που θες και σε γεμίζει με κρίνα, γέλια, αφηγήσεις ή σιγάσεις. Είναι η στίξη σου: Προσθέτει θαυμαστικά ή αποσιωπητικά στις φράσεις σου, ακόμα και αν δεν έχεις βγάλει λέξη όλο το βράδυ. Είναι ο άνθρωπος που σε ακούει όταν σιωπάς.
Μάθαμε λοιπόν πώς λέγεται. Μα δεν θυμόμαστε τι είπε, τι σκεφτόταν, τι αισθανόταν και τι ήταν. Κλείνοντας πίσω σου η πόρτα των μπαρ, νεκρώνονται οι μουσικές απότομα και σβήνουν φωνές και πρόσωπα. Οπως ο πλούσιος μπον βιβέρ σε εκείνη την ταινία του Τσάπλιν, θυμόμαστε τον κόσμο όταν πίνουμε και τον ξεχνάμε μόλις συνερχόμαστε. Ποιά είναι η αλήθεια μας και ποιά δεν είναι; Ο πραγματικός εαυτός του Σπύρου είναι εκείνος που θυμόμαστε ή ο δικός του; Ο ίδιος ποιόν εαυτό ήθελε να έχει; Να μια ερώτηση που δεν του κάναμε, η ερώτηση που σε όποιον κι αν την κάνεις, μηδέ του εαυτού σου εξαιρουμένου, θα ακούσεις μεγαλοπρεπείς μπαρούφες, γιατί το να Είσαι δεν έχει και πολύ μεγάλο νόημα, εξ ου και συνέχεια προσπαθείς να αποδράσεις από αυτό, λέγοντας, χειρονομώντας, τραγουδώντας, τρέχοντας, κλαίγοντας, γελώντας. Μuch ado about nothing. Το είπε άλλος πρώτος αυτό. Και αυτό, αυτός το είπε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:37:46]