ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Άννα Γαλανού: Υποστηρίζω τις επιλογές μου, δεν κοιτάζω πίσω

Άννα Γαλανού: Υποστηρίζω τις επιλογές μου, δεν κοιτάζω πίσω



Εποχή μεσοπολέμου, κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα και μια ηρωίδα που παλεύει με τις αντιξοότητες αλλά και τα συναισθήματά της. Η Αννα Γαλανού μιλάει για τη Μαργκώ της, τα κοινά τους στοιχεία, την τύχη και την ανθρώπινη επέμβαση, την έμπνευση, ενώ μοιράζεται την εμπειρία της από την καραντίνα κι εξηγεί γιατί δε θα έγραφε για τον σημερινό εχθρό.

Με τη «Μαργκώ» σας (εκδ. Διόπτρα), το ταξίδι ξεκινάει από τη Σμύρνη για να συνεχιστεί σε Αλεξάνδρεια, Παρίσι, Αθήνα, καλύπτοντας την περίοδο 1889-1933. Από πού και πώς πιάσατε το νήμα -από την εποχή ή η ηρωίδα σας;
Τα θεωρώ αλληλένδετα. Το βιβλίο εστιάζεται κυρίως στην περίοδο του μεσοπολέμου, μια εποχή με την οποία εδώ και πολύ καιρό ήθελα να ασχοληθώ. Η Μαργκώ από την άλλη, ήταν ένα πρόσωπο που επίσης γυρόφερνε πολλά χρόνια στην σκέψη μου και κατά σύμπτωση είχε ζήσει την ίδια περίοδο που είχα κατά νου. Εκείνο που έμενε, ήταν να σκεφτώ μια δυνατή ιστορία ώστε να συνδέσω πρόσωπο και εποχή.

Την πλοκή πλαισιώνουν ιστορικά στοιχεία που αφορούν τον κάθε τόπο αποτυπώνοντας το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής. Τι σας ελκύει στην έρευνα που απαιτούν τα βιβλία σας;
Ανέκαθεν η ιστορία τσιγκλούσε τη φαντασία μου και ομολογώ πως μέχρι και σήμερα τα περισσότερα βιβλία που διαβάζω είναι ιστορικού περιεχομένου. Για μένα αποτελούν πεδίο γνώσης, έρευνας και φωτίζουν απερπάτητους δρόμους του μυαλού μου. Για να περιγράψω μια συγκεκριμένη εποχή, χρειάζεται πολλή μελέτη, κούραση και πολύς χρόνος. Μου αρέσει όμως αυτό και είναι απίστευτο πόσα πράγματα ανακαλύπτω διαβάζοντας και ξεσκαλίζοντας μια άλλη πτυχή της ιστορίας, που δυστυχώς δεν υπάρχει σε κανένα σχολικό εγχειρίδιο.

Υπήρξε κάτι, κατά τη διάρκεια της συγγραφής, που σας ταλαιπώρησε ή ενδεχομένως σας έκανε να χάσετε τον ύπνο σας;
Ναι, υπήρξε και αυτό ήταν ο επίλογος του βιβλίου. Θεωρώ ότι έκανα την καλύτερη επιλογή. Πάντα δίνω προοπτικές, πάντα αφήνω πόρτες ανοικτές στην ελπίδα, στη δικαίωση και στην αγάπη.

Η Μαργκώ στα δεκάξι της παίρνει μια απόφαση που τη σημαδεύει ανεξίτηλα, για χάρη της μητέρας της, ενώ βιώνει στο πετσί της την κακία και τη σκληρότητα των ανθρώπων, ούσα αρχικά «πολύ αθώο κορίτσι και, δυστυχώς, ευκολόπιστο». Είναι, όμως, αγωνίστρια. Ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές σας;
Αν εννοείτε προσωπικά, σαφώς και είμαι αγωνίστρια, σαφώς και δεν τα βάζω κάτω, ούτε συμμορφώνομαι σε ανόητα «πρέπει» για να γίνω αρεστή. Ο συμβιβασμός δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Υποστηρίζω με σθένος τις επιλογές μου, τις οποίες πριν πάρω, σκέφτομαι πάρα πολύ. Δεν γυρνώ ποτέ να κοιτάξω πίσω. Ανέκαθεν ανήκω σ' εκείνους που λατρεύουν να βλέπουν την ανατολή και απλά φωτογραφίζουν το ηλιοβασίλεμα.

Πάθος, έρωτας, αγάπη. Επικίνδυνο τρίπτυχο για την ηρωίδα σας…
Ενας ιστός συναισθημάτων από τον οποίο δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει. Ολα αυτά που αισθάνεται είναι ανθρώπινες αδυναμίες που όμως την εμποδίζουν να δει καθαρά, να κάνει τους διαχωρισμούς και τις διακρίσεις που πρέπει. Ετσι όμως συνέβαινε ανέκαθεν κι έτσι θα γίνεται πάντα. Η καρδιά πολλές φορές μάς κάνει περίεργα παιχνίδια, μας μπουρδουκλώνει με τις επιλογές της και πόσω μάλλον τη Μαργκώ που για πρώτη φορά συναντιέται με τον έρωτα. Πιστεύει αφελώς πως έρωτας και αγάπη είναι το ίδιο πράγμα. Κυριεύεται από πάθος, ερωτεύεται τον λάθος άντρα και πολύ σύντομα θα κληθεί να αναμετρηθεί με τις αντοχές της αλλά και με την ίδια της τη ζωή.

«Ολα γίνονται για κάποιο λόγο έλεγαν στη Σμύρνη» διαβάζουμε, ενώ στο βιβλίο σας είναι σαφής ο ρόλος της τύχης. Η προσωπική σας εμπειρία τι λέει;
Συν Αθηνά και χείρα κίνει, με άλλα λόγια κούνα και τα χέρια σου, μην περιμένεις να πέσει μόνο του το μήλο κάτω. Αυτή είναι η πεποίθησή μου. Η τύχη, το μοιραίο, είναι καμιά φορά αναπόφευκτο, σε γενικές όμως γραμμές, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ώστε, όσο γίνεται, να αλλάζουμε τη φορά των πραγμάτων.

«Δεν έχω καθόλου έμπνευση» ομολογεί κάποια στιγμή, κάτω από συναισθηματική πίεση, η ηρωίδα σας. Στα χρόνια που γράφετε, σας συνέβη κάτι αντίστοιχο; Σας απασχολεί μήπως συμβεί στο μέλλον;
Φυσικά και μου έχει συμβεί, θα ήταν παράξενο αν ήμουν μια μηχανή ιδεών και να γράφω συνέχεια. Κάνω τα διαλείμματά μου, βγαίνω με τους φίλους μου, ακούω μουσική, πάω ταξίδια, μαγειρεύω και τότε δεν σκέφτομαι κανένα βιβλίο. Και ξαφνικά, μια μέρα, αρχίζει το σφίξιμο στο στομάχι. Από το πουθενά εμφανίζεται ένα πρόσωπο στο μυαλό μου κι ύστερα κι άλλο… και τότε ξέρω ότι έχει αρχίσει να τραβιέται το παραβάν και αδημονώ να μου αποκαλύψει τι κρύβει από πίσω του. Στο δεύτερο ερώτημά σας απαντώ όχι, δεν με απασχολεί. Οσο έχω έμπνευση θα γράφω…
Πάμε στα σημερινά. Πώς βιώσατε τον εγκλεισμό και τις αλλαγές που επέφερε η πανδημία και τι σκέφτεστε για όσα είναι μπροστά;
Προσωπικά δεν είμαι άνθρωπος του έξω, έτσι δεν άλλαξαν και πολλά στο πρόγραμμά μου. Η λέξη όμως «απαγορεύεται», κάτι μου κάνει. Ενοχλεί το θυμικό μου, όμως, παρ' όλα αυτά ήταν η μόνη ενδεδειγμένη και σωστή απόφαση. Θεωρώ πως, για πολύ καιρό, τίποτα δεν θα είναι ίδιο πια. Οταν στερείσαι την αγκαλιά, στερείσαι όλο τον κόσμο, γιατί, για μένα η αγκαλιά είναι το σημαντικότερο πράγμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Με την απόσταση, λοιπόν, από την μια και την οικονομική ένδεια από την άλλη, που μοιραία θα επέλθει σ' ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, φαίνεται πως τα πράγματα δεν θα είναι ούτε καλά, ούτε εύκολα.

Περνάει από το μυαλό σας να πλάσετε κάποια ιστορία στο μέλλον
γύρω από αυτόν τον αόρατο εχθρό;
Στην τριλογία (σ.σ. «Οι δρόμοι της καταιγίδας») περιέγραψα την πανούκλα του 1592 στον Χάνδακα (Ηράκλειο) που αποδεκάτισε το 1/3 του πληθυσμού της πόλης. Ηταν μια άσχημη εμπειρία, ομολογώ, τα σχετικά κείμενα που διάβασα και αναφέρονταν στις πανδημίες που υπήρξαν στο παρελθόν. Εύχομαι να σταματήσει εδώ το κακό. Δεν θα ήθελα να γράψω γι' αυτό το θέμα, ειλικρινά όχι. Προτιμώ να περιγράφω τη ζωή με τα πάνω και τα κάτω της, τον αγώνα που δίνουμε για να την κάνουμε καλύτερη και όχι το θανατικό. Είναι δύσκολο τόσο για μένα, όσο και για τους αναγνώστες. Το εισέπραξα στις παρουσίες της τριλογίας, όταν έβλεπα την αντίδρασή τους κάθε φορά που αναφερόμουν στην πανούκλα του 16ου αιώνα.

Για τους επόμενους μήνες, φτάνει και το καλοκαίρι, υπάρχουν σχέδια;
Με γνώμονα ότι δεν κάνω ποτέ σχέδια και με την υποσημείωση, να είμαστε πρώτα καλά, θα ολοκληρώσω ένα ιστορικό βιβλίο που γράφω εδώ και αρκετό καιρό, το οποίο μου απορροφά μεγάλη ενέργεια. Ισως καταφέρω να ξεκλέψω λίγο χρόνο, να κλείσω λάπτοπ και τηλέφωνο και να ξεκουραστώ. Ιδωμεν.









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:37]  Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς...
[χθες 21:02]  Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το...
[χθες 19:21]  Τσαλίκογλου-Επτακοίλη: Βούτηξαν...
[χθες 18:06]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 18:23]  Μιχάλης Σιγάλας: Με ενδιαφέρει το...
[χθες 19:03]  Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να...
[χθες 19:22]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:33:29]