ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χρήστος Κατρούτσος:Ο δηιμιουργός από την Ήλιδα

Χρήστος Κατρούτσος:Ο δηιμιουργός από την Ήλιδα



Ο Χρήστος Κατρούτσος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα καταγόμενος από τον Δήμο Ηλιδας. Σπούδασε Θετικές Επιστήμες και απασχολήθηκε ως διευθυντής περιοδικών, υπεύθυνος διαφήμισης και αρθρογράφος σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ασχολείται, επίσης, με τις εικαστικές τέχνες έχοντας συμμετάσχει σε καταξιωμένες γκαλερί και χώρους τέχνης (Ελλάδα και εξωτερικό) σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ έχει παρουσιάσει δύο ατομικές. Είναι απόφοιτος του εργαστηρίου ποίησης του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος. Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: «Στην τήξη του Ερέβους» (Λυκόφως, 2013) και «Σπορά Για Μια Κυριακή» (Εκάτη, 2017). Δοκίμια και ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί σε γνωστούς ιστότοπους και έντυπα του χώρου.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Με πολλούς τόνους: σαν να σκαρφαλώνει στο πεντάγραμμο και να περνά στην άλλη του μεριά. Άλλοτε, σαν καταιγίδα που πλησιάζει κεραυνοβολώντας το σκοτάδι, άλλοτε να ξεπλένει ρούχο που δεν βράχηκε με έρωτα και κάποιες φορές γαλήνια, σαν τον Οδοιπόρο στον πίνακα του Φρίντριχ. Δεν μπορώ μονάχα τους ψιθύρους. Με τον καιρό σωρεύουν θρόισμα με ατολμία μήτε κραυγές είτε από χαίνουσες πληγές. Και στις δυο χροιές κρύβεται, αν γίνεται αδιάλειπτα, ένα τραυματισμένο εγώ που δεν θέλει να επουλώσει τις πληγές παρά ν' απλωθεί το αίμα του.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Ως προς την πρόθεση, παιδί του Ελύτη και του Καρούζου. Στον πρώτο, μεταξύ άλλων, αναγνωρίζω ένα σύστημα αναφοράς, αν επιτρέπεται να μιλήσω με όρους Επιστημών, συγκροτώντας έναν τρόπο ζωής με πανανθρώπινο νόημα, διαφεύγοντας από δεσποτεία νοησιαρχικής αντίληψης. Δεν γίνεται λόγος για δεσποτεία αλλά για εποπτεία όπου στο εν λόγω σύστημα, κυρίαρχοι άξονες είναι η αποκάλυψη του έρωτα, των αρωμάτων του γιασεμιού, ο σεβασμός στην ταλαιπωρημένη πλώρη. Αν και συνεπέστατος με τις αξίες του πολιτισμού του, δεν παραθεωρεί συνάμα αξίες άλλων κοσμοειδώλων καταφέρνοντας να γίνει θάλασσα, ποιητής του Αιγαίου άλλωστε, εισχωρώντας ως πλημμυρίδα και άμπωτη στην ακτογραμμή εγκόσμιας περιπέτειας και του επέκεινα. Εκεί, πέρα από το ενθάδε, συχνά βρίσκεται θαρρώ ο Καρούζος. Κι αν ο Ελύτης είναι θάλασσα, ο Καρούζος είναι πολυδαίδαλο βουνό μιας και το μεταφυσικό βάρος επισύρει τη σταύρωση. Αμφότεροι, εκφέρουν λόγο, συχνά, πέρα απ την αυτοαναφορικότητα δίχως όμως να παραβλέπουν ζητήματα της εποχής τους. Προσπαθώ σε ρηχή καθημερινότητα με υφάλους και σκοπέλους· να συρρικνώσω το φθινόπωρο που έχει απλωθεί και σ' άλλες εποχές.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Παρ' ότι λέγεται και μαρτυρείται πως ο καλλιτέχνης δημιουργεί την ώρα που μελαγχολεί, προτιμώ τη χαρμολύπη. Συνήθως δημιουργώ συνθήκες, όχι απαραίτητα για να γράψω αλλά για πλούτο βιωματικών εμπειριών. Συλλέγοντας στοιχεία απ' τη φύση, τη μουσική και περπατώντας σε γραφικά σοκάκια αφήνω κάθε έννοια πίσω. Ξέρω πως δημιουργώντας τέτοιες συνθήκες τίποτε δεν θα με βρει πισώπλατα αλλά κατάστηθα το θαύμα μέθεξης των παραπάνω υλικών. Προσκαλώ τις ιστορίες στο σπιτικό μου δίχως καταιγίδες φυλάσσοντάς τους θάλασσες βιωμάτων.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Εχουν διαπιστώσει άνθρωποι που εξομολογηθήκαμε τις έννοιες μας εσωτερικότητα και φιλοσοφική ενατένιση. Δεν ξαστόχησαν ως προς την πρόθεσή μου. Πώς άλλωστε όταν βρεθήκαμε τόσο κοντά, όταν καθένας έγινε ναός για τον άλλον. Στην εποχή μας η αυτονόμηση επιστημών από τη Φιλοσοφία, το αστικό τοπίο με συνθήκες εγκλεισμού, η έλλειψη φυσικής επαφής και η υποκατάστασή της από την καλπάζουσα τεχνολογία διαμόρφωσε συνθήκες αυτοαναφορικότητας η οποία μεταξύ άλλων, φέρει και έναν ελιτισμό στον τρόπο ζωής συλλογικοτήτων σε όλες τις διαστρωματώσεις. Συνάμα, εξοβελίστηκε το ιερό, το δίχως τεχνοκρατικά κριτήρια επαληθεύσιμο, του οποίου φορέας ήταν ο ποιητής. Υπάρχουν διανυκτερεύοντα τραύματα και αρκετές φωνές που τα σημαίνουν εύστοχα δίχως σύγκρουση με όρους συστημικούς ή αγκυλώσεις σε θεσμούς ιδωμένους στο παρόν κοσμοείδωλο. Δεν ξέρω αν τα συστημικά τείχη γκρεμιστούν —οι ουτοπίες αλλά και απελευθερωτικές ιδέες δίχως μπόλιασμα και συνεχή κριτική έγιναν δεσποτικά καθεστώτα— αλλά με όρους εκτός ισχύοντος κοσμοειδώλου, όπως η απαγκίστρωση απ' το Εγώ, θα υπάρξουν καίριες ρωγμές σε αυτά. Ισως τότε, πλησιάσουμε σε όποια ουτοπία. Αυτήν την αρματωσιά θέλω να έχω και φέρουμε πολλοί.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Με απορία… Γιατί όποιο διάδοχο σχήμα να υπακούει σε μια νευτώνεια μηχανική νεκρώνοντας το θαύμα της ζωής; Αφενός δεν μπορώ να σταθώ αδιάφορος γιατί σε διάδοχα σχήματα, στοιχεία που περιέχονται στο προηγούμενο θα απαντηθούν και στο επόμενο αν και συνήθως ιδρυτικά, θέλουν να ακυρώσουν ό, τι προηγούμενο σαν τον άτεγκτο νόμο δράσης-αντίδρασης. Αναντίρρητα μας επηρεάζουν, και καλώς, αλλά πρέπει συνεχώς να εξετάζονται κριτικά με όση δυνατή αξιολογική ουδετερότητα καθώς όσο μετέχεις στον πυρήνα τους τόσο χάνεις το άλλο, συχνά δε το μισείς καθώς ελλοχεύει η μονομέρεια ο φανατισμός, η μονόφθαλμη αντίληψη και κινδυνεύεις να γίνεις ο κανένας. Τας νίκας άνευ αίματος ποιείσθαι. Γιατί, ακόμη και τόσο αίμα που χύθηκε, ξεδίψασε μια ήττα μοναχά.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Με πυξίδα που η βελόνα της τρυπά το τέλμα μήπως ματώσει. Από κει και πέρα, δεν θα ήθελα όπως έγινε ιστορικά σε ποικίλα ρεύματα φιλοσοφικά, καλλιτεχνικά να μην αφήσω χώρο για την ανατροπή, το θαύμα, ακόμη και την αμφισβήτηση. Αλλωστε, αυτό είναι και εγγενές ποιητικό στοιχείο. Θα προτιμούσα μια κατάθεση μεν, μια μαρτυρία αλλά με αίσθηση ανολοκλήρωτου ώστε να ολοκληρώνομαι στους άλλους και εκείνοι σε εμένα. Θα προτιμούσα ν' απλωθεί κοκκίνισμα στα χείλη και στο ψέμα.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Αντέχει στον χρόνο ό,τι τον υπερβαίνει και τον μεταπλάθει σε γόνιμη κοίτη όπου ξεδιψά η πανανθρώπινη αγωνία για νόημα υπαρκτικής πληρότητας. Χρειάζεται ένας συνδυασμός νοηματικού βάθους δίχως οικειοποίηση του αληθούς και τεχνική αλλά κυρίως, χρειάζεται όλοι μαζί, προηγούμενοι, παρόντες και κατοπινοί να υπερβαίνουμε το χρόνο κι όποια πένα βουτηχτεί σ' αυτό είναι όρος και ορός να πάλλεται η καρδιά και μες στον θάνατο.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:54]  Π. Φαφούτης: Κλειστήκαμε μέσα για τον...
[χθες 14:35]  Ελένη Κίτσιου: Επιμένω να...
[χθες 14:37]  Πάτρα: Εφεραν βραβείο στο...
[χθες 10:30]  Χρ.Λαμπρόπουλος: Ο αξιωματικός...
[χθες 11:20]  Διονύσης Σιμόπουλος: Δεν ήθελα να...
[χθες 14:17]  Γιώργος Παπακωνσταντινόπουλος:...
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 14:23]  Γιώργος Κολοκοτσάς: Οι άνθρωποι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:30:24]