ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μάρω Γαλάνη: Το τέρας θα γεννήσει άλλα τέρατα

Μάρω Γαλάνη: Το τέρας θα γεννήσει άλλα τέρατα



Τα απογεύματα αφελή έφερναν τον θάνατο κατευθείαν στο σπίτι μας. Θάνατος, με τη μορφή αριθμών. Δεν είχαν ονόματα οι νεκροί. Ακατάπαυστες ειδήσεις παρίσταναν «φυσικές» τις μετακινήσεις απ' τη ζωή στο θάνατο των ηλικιωμένων και των, με υποκείμενες παθήσεις, ανθρώπων. Ξεδιάντροπα ξεδίπλωναν τη φρίκη. Τα φορτωμένα, με φέρετρα, φορτηγά κι αμέσως μετά οι ανακοινώσεις για την πορεία της πανδημίας και τα μέτρα προστασίας. Ευθυγράμμιζαν τον φόβο. Ο κόσμος όλος χώραγε στο σαλόνι μας.

Αρχισα να ασφυκτιώ. Τα απογεύματα έγερναν προς την άνοιξη. Την άκουγα να ψιθυρίζει καντάδα απελπισμένη για ανέλπιδο έρωτα. Τις νύχτες κακοί εφιάλτες ήχου σαν αλυχτίσματα τραυματισμένων κι άρρωστων ζώων.

Η κατάσταση κρίθηκε εκτάκτου ανάγκης. Ξεκίνησαν μεγαλύτεροι περιορισμοί. Συμμορφώθηκα στα μέτρα, πώς αλλιώς; Αισθάνθηκα έντονη την έλλειψη ελευθερίας. Ο περιορισμός είχε ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του εσωτερικού μου χώρου. Εγινα πολύ μικρή εντός μου. Αδύναμη να διαπραγματευτώ τον φόβο μου, παρότι γνώριζα ότι ήμουν κι εγώ, όπως όλος ο κόσμος, στην αρχή μιας μετάβασης που θα οδηγούσε τη σκέψη όλων μας σε καινούργια νοήματα. Αυτή η αρχή αποτελεί μαζί κι εκκίνηση για τη διεύρυνση της αυτοεπίγνωσης. Αν ο εσωτερικός του χώρος δεν είναι ευρύς δεν γίνεται να αποκτήσει ο άνθρωπος «συνολικό σώμα» (φυσιολογία και συναίσθημα) το μοναδικό που επιτρέπει μια γενίκευση συνύπαρξης, σκέφτηκα.

Αρχισα τους περιπάτους. Ευτυχία της όρασής μου τα σμήνη πουλιών που φτερουγίζουν χαμηλά κάθε Δύση στον ουρανό πάνω απ' το Κάστρο. Ανέβαινα προς το δασύλλιο, κάθε απόγευμα, με ορμή και σιγουριά προς ένα μεγαλόπρεπο γεγονός. Προς τον υπαρκτό χρόνο της συνάντησης των περιπατητών, χρόνος χαμένος πριν την εποχή του κορονοϊού. Τα σώματα αντικείμενα στον περιβάλλοντα χώρο, τον ησυχασμένο, αναδείκνυαν την ακουστική, το φως, τις μυρωδιές της πόλης και της φύσης της. Αλλιώς ωραία! Αυτό ήταν αποκάλυψη κανονικότητας στη μη κανονικότητα του καιρού, που μετέτρεπε σε ζωντανό γεγονός τη δυνατότητα να διαχειριστώ την επίγνωση της ανθρώπινης θνητότητας, του πεπερασμένου των ορίων μας.

Στο μεταξύ επέστρεψε η ζωή. Αμείλικτης ομορφιάς! Κλείνει μαγικά τη ρωγμή που είχε ανοίξει ο φόβος του θανάτου. Ακαρδα όμως αποκαλύπτει νέο φόβο πως η παγκοσμιοποιημένη υγειονομική κρίση θα γεννήσει τέρατα, άλλες κρίσεις. Περίκλειστη, δυστοπική, ασώματη ζωή, γενικευμένης κρίσης, κοινωνικής και οικονομικής.

Χρόνος μεταβατικός, δεν θα παρατραβήξει. Παρηγορητική η πίστη μου. Η υπαρξιακή σκέψη της εποχής θα παράξει πολιτική σκέψη κι η νέα σκέψη τους καλούς αγώνες. Θα αναδυθεί ο άνθρωπος ως ον καινούργιο, ελεύθερο και θα χαράξει νέους δρόμους θα μάθει να μιλάει μια νέα γλώσσα σπλαχνική και δίκαιη όχι με όρους αγοράς.

ΥΓ: θα 'ρθει καιρός να ασκηθεί και κριτική πολιτική, όμως δεν είναι της παρούσης.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:54]  Π. Φαφούτης: Κλειστήκαμε μέσα για τον...
[χθες 14:35]  Ελένη Κίτσιου: Επιμένω να...
[χθες 14:37]  Πάτρα: Εφεραν βραβείο στο...
[χθες 10:30]  Χρ.Λαμπρόπουλος: Ο αξιωματικός...
[χθες 11:20]  Διονύσης Σιμόπουλος: Δεν ήθελα να...
[χθες 14:17]  Γιώργος Παπακωνσταντινόπουλος:...
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 14:23]  Γιώργος Κολοκοτσάς: Οι άνθρωποι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:41:40]