ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Παναγιώτα Σμυρλή: Η  ευτυχία, η Μαριγώ και η Πάτρα

Παναγιώτα Σμυρλή: Η ευτυχία, η Μαριγώ και η Πάτρα



Εχει γράψει για μεγάλους και μικρούς, έχει τιμηθεί με βραβεία, ενώ στις αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Βαθύ Λευκό» (εκδ. Υδροπλάνο) με έντονο το αποτύπωμα της Ιστορίας. Η πατρινή συγγραφέας μιλά στην «ΠτΚ» για τη γέννηση του βιβλίου και των ηρώων της, θυμάται τη Σμυρνιά γιαγιά της, μοιράζεται τις σκέψεις της για την Πάτρα και τη μετα-κορονοϊού εποχή.
Ελλάδα, Ιταλία, Πολωνία, Γερμανία, στη δίνη του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου με του ήρωές σας να έρχονται αντιμέτωποι με τα θεριά του. Από ποια ανάγκη σας προέκυψε αυτό το ταξίδι στα τραγικά μονοπάτια της Ιστορίας;
Πιστεύω πως σε διαλέγουν οι ιστορίες στις οποίες θα αφιερώσεις την ενέργειά σου για να γραφτεί ένα βιβλίο παρά πως τις διαλέγεις εσύ. Κι αυτό γιατί υπάρχουν κάποια ραντεβού που σε περιμένουν. Ετσι έγινε κι εδώ. Ενώ βρισκόμουν σε ένα κατάστημα προβάροντας ρούχα, η ιδιοκτήτρια, μου αφηγήθηκε τις περιπέτειες του ζευγαριού που συγκλόνισε την Αχαΐα μετά την απελευθέρωση. Επρόκειτο για την αγάπη ενός Ιταλού αξιωματικού και μιας Πατρινής από μεγαλοαστική οικογένεια, οι οποίοι κατέληξαν στην Ιταλία δημιουργώντας σκάνδαλο, προκαλώντας ετερόκλητα συναισθήματα στην κοινωνία για πολλές δεκαετίες μετά. Αυτή υπήρξε η αφορμή, με έβαλε στο κλίμα της εποχής και δημιούργησε την ανάγκη να διεισδύσω βαθύτερα στα γεγονότα, που δεν ταυτίζονται ακριβώς με τους αυθεντικούς ήρωες, ούτε έχουν τα πραγματικά τους ονόματα για ευνόητους λόγους, αλλά παρουσιάζουν στοιχεία κοινής αποδοχής. Το βιβλίο πάτησε στα χνάρια και τον Τύπο της εποχής, είναι προϊόν έρευνας και φαντασίας, ιστορικής αλήθειας, μύθου και πραγματικότητας.
Μοιραία εντάχτηκαν και οι άλλες δυο χώρες αφού για να δομηθεί η έκταση της βίας, χρειάστηκαν μαρτυρίες από τόπους αλγεινούς στην Πολωνία καθώς και η πραγματικότητα που σκίαζε την καθημερινότητα της Γερμανίας.


«Λευκό βαθύ». Προφανώς βουτήξατε στο βυθό του χρώματος. Τι ανασύρατε για να το κάνετε τίτλο;
Το λευκό είναι το χρώμα που εμπεριέχει τα πάντα. Η αθωότητα και η παράνοια συνοδοιπόροι στον παραλογισμό. Το ταξίδι απ' το οποίο δεν επιστρέφεις ποτέ με άδεια χέρια, είναι το ταξίδι μέσα σου. Βούτηξα λοιπόν στο πιο βαθύ σημείο σα να βυθιζόμουν στον πάτο της θάλασσας, εκεί που όλα είναι ακύμαντα, αλλά εμπεριέχουν κάθε πρόθεση, κάθε ενέργεια και οπωσδήποτε ευθύνη. Λένε πως κάθε ένατο κύμα είναι πιο άγριο. Οταν αναδύθηκα, στις ράχες αυτών των κυμάτων άφησα τους ήρωές μου να ξεβραστούν.


Πολυπρόσωπη αφήγηση, με πολλά ιστορικά στοιχεία, αναφορές στη φιλοσοφία, τη μυθολογία, την τέχνη, φλας μπακ και ιστορίες που ξεπροβάλλουν η μια μέσα από την άλλη σαν ματριόσκα. Τι απαίτησε από εσάς η δημιουργία του βιβλίου σας και ποιο το μεγαλύτερο στοίχημα;
Λειτούργησα με βάση το ένστικτο, τις ιστορικές αναφορές και τη φαντασία. Οι πρωταγωνιστές φέρουν την αύρα του δημιουργού τους, τις γνώσεις και τις τάσεις που διαθέτει, τα γνωρίσματά του και τις αντιστάσεις του. Πόσες και πόσες φορές βρισκόμαστε κάπου αλλά η σκέψη μας τρέχει πέρα από τοπία και πρόσωπα. Αυτό το εμπρός πίσω χρωματίζει τις μέρες μας. Και ναι, είναι πολυπρόσωπο, αλλά δομημένο έτσι που η μια περιπέτεια να λειτουργεί αυτόνομα, αλλά ταυτόχρονα να παρεισφρέει και μέσα στις άλλες, να γεννιέται και να ανασταίνεται απ' αυτές. Επίσης, προσπάθησα να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στην Ιστορία και την εξέλιξη της ροής του μυθιστορήματος.


Μυρτώ-Τζουλιάνο, Εσθα-Χανς, Μπριγκίτε-Στέφεν. Ο δεύτερος με το όπλο και ο τελευταίος με την επιστήμη συγκρούονται με το καλό μέσα τους και την εντός τους. Οι -Ελληνίδα και Γερμανίδα- ηρωίδες διακατέχονται από ψυχικό σθένος, ενισχυμένο από τον έρωτα. Το δεύτερο ζευγάρι σηκώνει το δικό του σταυρό. Είναι και η Ρεβέκκα κι ο Οττο, ο Βολφ… Ποια υλικά ζυμώσατε για να τους πλάσετε και ποια αντλήσατε από εσάς;
Ολοι οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι απ' το ίδιο υλικό. Φως και σκιά μέσα μας. Το θέμα είναι πού θα εστιάσουμε την προσοχή μας, πού θα διοχετεύσουμε τις γνώσεις και κυρίως σε ποια κατεύθυνση θα οδηγήσουμε τα ένστικτά μας. Τα ζευγάρια αυτά ούτε επικά είναι, ούτε ξεκομμένα από την πραγματικότητα. Ερωτευμένα, όπως σε όλους τους καιρούς, σκεπτόμενα, απατημένα όχι μονάχα από τους συντρόφους αλλά και από ιδεολογίες. Τα στοιχεία, λοιπόν, που χρειάστηκαν για να πλαστούν οι ήρωες είναι αυτά που ενυπάρχουν μέσα μας.


Στο βιβλίο σας συναντάμε και το «Σπασμένο ρόδι» -αναφορά στο διήγημά σας που τιμήθηκε με το Πανευρωπαϊκό βραβείο διηγήματος. Ποιος κρίκος τα συνδέει;
Οταν έγραφα το μυθιστόρημα έγινε ο διαγωνισμός. Απομόνωσα ένα μέρος και τοποθετώντας αρχή και τέλος, το έστειλα στο Μόναχο. Πήρε το πρώτο βραβείο κι αυτό μού έδωσε δύναμη να συνεχίσω, σκεπτόμενη, πως έχει ήδη κριθεί ένα αντιπροσωπευτικό του τμήμα.
«Πού είναι η ευτυχία γιαγιά;» ρωτούσε η Μυρτώ. «Στο μυαλό μας κόρη μου, εκεί που γεννιούνται οι επιθυμίες» η απάντηση της ενορατικής Σμυρνιάς. Τη δική σας, ποιες στιγμές τη συνθέτουν;
Η ευτυχία είναι στιγμές. Την αναζητώ στο άνθος μιας μοναχικής παπαρούνας, στα μάτια των παιδιών, σ' ένα χαμόγελο, στην ανάγνωση ενός βιβλίου. Βρίσκεται μέσα στη συντροφική αγκαλιά, σ΄ ένα ευχαριστώ κι ένα συγνώμη. Στη λάμψη του ήλιου και στο δοξαστικό του βασίλεμα, στις τρίλιες ενός πουλιού και στο άκουσμα μιας μελωδίας. Στη λέξη μάνα που έχω την ευτυχία να λέω ακόμα αλλά και να την ακούω από τα δικά μου παιδιά. Στο τσούγκρισμα των ποτηριών της υγείας σ΄ ένα τραπέζι φίλων της καρδιάς.

Ηταν κι η δική σας γιαγιά Σμυρνιά. Τι κρατάτε απ' αυτή ως πολύτιμη κληρονομιά;
Η γιαγιά Μαριγώ ήταν αφράτη και γλυκιά σαν καραμελίτσα. Ακουγα προσεκτικά τις ιστορίες που μου έλεγε. «Τι να τις κάνω τις ιστορίες σου γιαγιά;» «Να τις κρατήσεις στην καρδιά σου να μη λησμονηθούν,» «Για πόσο;» «Ξέρουν αυτές, θα φανερωθούν όταν πρέπει». Κι έτσι έγινε. Εχω από εκείνη λευκούς ατραντέδες πλεγμένους με κουβαρίστρα που μένουν αναλλοίωτοι στην επέλαση των καιρών, αλλά κυρίως την ευχή της. Την οποία κρατώ σαν φυλαχτό.


Ως φόντο στην επί ελληνικού εδάφους ιστορία σας, αναβιώνετε την Πάτρα της εποχής. Πώς θα θέλατε να δείτε τη σύγχρονη;
Είναι σημαντικό το νότιο πάρκο που έδωσε μια ανάσα. Κι άλλα πράγματα έγιναν κι άλλα περιμένουν τη σειρά τους. Ομως οι πόλεις είναι το σύνολο των πολιτών. Λείπει η δόνηση της χαράς. Οι ευκαιρίες για εργασία, αφού χωρίς αυτή όλα χωλαίνουν. Απουσιάζει ο ενθουσιασμός. Η τέχνη πάντα παρούσα, έστω και ασθμαίνοντας προσπαθεί. Ισως θα έπρεπε να υπάρξει κάποια στήριξη διότι ο υποσιτισμός δεν είναι μόνο διατροφικός αλλά και πνευματικός.

Ο πόλεμος, τότε, ήταν ορατός. Τον αόρατο του σήμερα πώς τον βιώσατε/βιώνετε και τι βλέπετε να αφήνει πίσω του;
Ολα όσα ξέραμε και θεωρούσαμε αυτονόητα, κατέρρευσαν με εκκωφαντικό θόρυβο. Πέρασα από διάφορες καταστάσεις. Του φόβου, του θυμού, του εκνευρισμού, της θλίψης, της αποδοχής, της ελπίδας. Με αυτή τη σειρά. Πιστεύω πως όλοι μας κάναμε μια κουβέντα με τον εαυτό μας και επαναπροσδιορίσαμε διάφορα. Ωστόσο, η οικονομική δυσπραγία που είναι αναπόφευκτη θα επηρεάσει τις ζωές μας. Χρειάζεται χρόνος για να ξαναβρούμε τα πατήματά μας, να ανοίξουμε την αγκαλιά μ' εμπιστοσύνη, χωρίς την αίσθηση πως κάπου κάτι υπάρχει που συνωμοτεί εναντίον μας ή επιβουλεύεται την υγειά μας. Ομως, κι αυτό θα περάσει.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...
[χθες 08:28]  Στον κόσμο του βιβλίου: 4...
[χθες 10:24]  Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για...
[χθες 10:18]  Φάνης Παπαγεωργίου: Είμαστε το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:32:15]