ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φωτεινή Τσαλίκογλου: Με ξαφνιάζει η ζωή

Φωτεινή Τσαλίκογλου: Με ξαφνιάζει η ζωή



Οι «λέξεις είναι έτοιμες να σε ξαφνιάσουν» γράφει. Οι δικές της πλέκουν νοήματα που αποτελούν μικρούς θησαυρούς σε κάθε της βιβλίο. Προκαλώντας και προσκαλώντας σε αλλεπάλληλες «εξερευνήσεις». Κι εκεί έγκειται η αξία τους. Στα βάθη που σε οδηγούν. Η συγγραφέας, καθηγήτρια ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου μιλάει στην «ΠτΚ» με αφορμή τις «Παράξενες ιστορίες της κυρίας Φι» (εκδ. Καστανιώτη).

«Οι παράξενες ιστορίες της κυρίας Φι», ως επί το πλείστον, μοιάζουν να είναι καθρέφτης στον οποίο αντανακλάται η σχέση μάνας-παιδιού, όπου έχετε συμπεριλάβει και αυτή του Πόε με τη μητέρα του αλλά και της Ρίτας Λυμπεράκη-Μαργαρίτας Καραπάνου. Ποιο το «κέντρισμα» για το βιβλίο σας;
Τριών χρονών ο μικρός Εντγκαρ Αλλαν Ποε, θα περάσει μια ολόκληρη νύχτα με τη νεκρή μητέρα του, μη γνωρίζοντας αν αυτή είναι ζωντανή η πεθαμένη. Τριών χρονών η Μαργαρίτα Καραπάνου έχει ήδη αποχωριστεί από τη μητέρα της που ζει στο Παρίσι. Μεγαλώνει στην Αθήνα μόνη με τη γιαγιά της. Η σχέση με τη μητέρα, το πρώτο αντικείμενο αγάπης στη ζωή, είναι μια σχέση κομβικής σημασίας. «Αγάπα με, για να με αγαπώ» είναι το αίτημα ενός πλάσματος που μεγαλώνει αρχικά μέσα σε ένα μητρικό σώμα, για να γίνει στη συνέχεια (αν γίνει) ένοικος μιας αγκαλιάς, προτού γίνει ένοικος ενός σπιτιού. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς οφείλει η δημιουργικότητα σπουδαίων συγγραφέων σε πρώιμες τραυματικές εμπειρίες. Σε βίαιους αποχωρισμούς από τη μητέρα. Η κυρία Φι πάντως πασχίζει να γιατρέψει τον γιο της που πάσχει από μια παρατεταμένη θλίψη.


Ποιες ψηφίδες που συνθέτουν το πορτρέτο της κυρίας Φι δανείσατε από το δικό σας;
Κι όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο! Στην πραγματικότητα η κυρία Φι αυτονομήθηκε από εμένα. Εκείνη είναι που μου δανείζει τώρα στοιχεία του χαρακτήρα της. Με παροτρύνει να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα δικά της μάτια. Συχνά αναρωτιέμαι «και τι θα έκανε τώρα η κυρία Φι;», «Tι θα έλεγε;». Και καθώς η κυρία Φι έχει μια παράδοξη και ίσως ακατανόητη πίστη στη ζωή και στους ανθρώπους, το να την ακούω, ειδικά σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, μου βγαίνει σε καλό! Πάντα πίστευα ότι οι ήρωες που πλάθουμε γνωρίζουνε πιο πολλά από εμάς. Αν πιστέψουμε τον Προυστ, είναι τα ποιο αληθινά πρόσωπα που υπάρχουν.


Σπίτι, παρατεταμένη θλίψη (από αυτή πάσχει ο γιος της κυρίας Φι), βραδύτητα (αυτή της κυρίας Φι), μοναξιά… όσα συναντάμε στο βιβλίο σας παραπέμπουν στη συνθήκη που βιώνουμε επί κορονοϊού. Σε βάζει σε σκέψεις, έχοντας εκδοθεί μήνες πριν την επέλαση του τελευταίου… Τι λέτε;
Η μελαγχολία, ο εγκλεισμός, η μοναξιά δεν περίμεναν βέβαια την πανδημία για να μας επισκεφτούν. Η πραγματικότητα όμως τώρα ξεπέρασε και την πιο άγρια φαντασία. Ακόμα και η κυρία Φι, που έχει μια πρωτόγνωρη διαθεσιμότητα στο αναπάντεχο, με τίποτα δεν θα μπορούσε να διανοηθεί αυτό που συνέβη. Κοιμηθήκαμε ένα βράδυ και το πρωί ξυπνήσαμε σ' έναν άλλο κόσμο. Με τρομάζει η επόμενη μέρα σε αυτό τον άλλο κόσμο. Με τρομάζει η προοπτική του θανάτου. Δεν μιλώ μόνο για τους νεκρούς της πανδημίας. Μιλώ για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που, θα έχουν γλυτώσει από τον ιό αλλά δεν θα μπορούν να ζήσουν. Τα 28 π.χ. εκατομμύρια ανέργων στην Αμερική αποτελούν ένα φριχτό προάγγελο της επομένης μέρας.
Η κυρία Φι μού ψιθυρίζει «Ονειρεύτηκα την πραγματικότητα, τι ανακούφιση που ένοιωσα ξυπνώντας».

Κατά πόσο πιστεύετε ότι θα μας επηρεάσει η συνειδητοποίηση της αδυναμίας ημών των «παντοδύναμων» μπροστά στην πανδημία;
Ολα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας θα ήταν μια μορφή δύναμης. «Ευλογημένο το περίφημο ψεγάδι μας μπροστά στην απεχθή τελειότητα». Ισως καταφέρουμε να στρέψουμε το βλέμμα μας στη ρωγμή. Να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον της έλλειψης, σε μια αέναη προσπάθεια υπέρβασης. Τίποτα δεν αποκλείει όμως μόλις περάσει η απειλή του ιού, να πέσουμε με τα μούτρα στην αγκαλιά της πρότερης εποχής. Να αφεθούμε και πάλι στη σαγήνη μιας πλαστικής και πλασματικής «ευχάριστης» αντι-μελαγχολικής ζωής. Ολοι μιλούν για την επιστροφή στην κανονικότητα(;). Στην ιστορία σας «Ο γιατρός Φορέ» διαβάζουμε: «Μήπως όταν μπαίνουμε στην κανονικότητα χάνουμε κάτι από τον εαυτό μας;». Πόσοι εαυτοί χωρούν στο πριν, στο τώρα και στο μετά, τελικά;
Μα ο καθένας από εμάς είναι πολλοί. Είναι το μυστικό μας. Ο Ρεμπώ δεν το υπολόγιζε όταν έλεγε «Εγώ είναι κάποιος άλλος». Στην πραγματικότητα «Εγώ είναι πολύ άλλοι».
Πολλοί είναι λοιπόν οι εαυτοί που χωρούν στο πριν, στο τώρα, στο μετά. Στη νέα εποχή θα υπάρχει χώρος για όλες τις εκδοχές τους. Ετσι τουλάχιστον μου διαμήνυσε η κυρία Φι.

Η κυρία Φι θεωρεί δώρο στη ρευστή εποχή μας το αμετάβλητο: «σήμερα σαν αύριο και σαν χθες». Υπάρχουν τρόποι να κρατάμε γερά αυτό το δώρο, στις πάσης φύσης αλλαγές;
Η ρευστή νεωτερικότητα δεν αγαπά τίποτα το σταθερό. Αναζητά το εφήμερο, το ανταλλάξιμο. Οι επιθυμίες είναι ανάγκες της στιγμής. Σβήνουν. Σαν να μην υπήρξαν. Δεν υπάρχει δέσμευση. Ολα είναι ανταλλάξιμα.

«Κανείς δεν χωράει στο βλέμμα κανενός» ισχυρίζεται ο Σωφρόνιος μιας ιστορίας σας. Ενώ σε άλλη, γράφετε ότι οι λέξεις το «μόνο που ζητάνε από σένα είναι να τις βλέπεις σαν να είναι η πρώτη σου φορά». Συνδέω δυο φράσεις για να μου πείτε τι γεμίζει και τι ξαφνιάζει το δικό σας βλέμμα.
Με ξαφνιάζει μια αιφνίδια καλοσύνη εκεί που δεν το περιμένεις. Με ξαφνιάζει η ζωή που δεν είναι ποτέ, ούτε τόσο όμορφη ούτε τόσο άσχημη όσο φανταζόμαστε, είναι όμως το μόνο που έχουμε.

«Η δύναμη της αισιοδοξίας είναι μεταδοτική σαν τον ιό της γρίπης» διαβάζουμε. Τι αντι-απαισιοδοξοτικά θα προτείνατε;
Ως αντίδοτο στην απαισιοδοξία, θα πρότεινα το χιούμορ, την ειρωνεία, τον αυτοσαρκασμό, τη λοξή ματιά στα πράγματα. Θα πρότεινα ακόμα μια κάποια οικονομία στον καταιγισμό συμβουλών, συνταγών, προτροπών των κάθε λογής ψυχοσυμβούλων. Μια θύελλα μας κυκλώνει καθημερινά έως τελικής πτώσεως.

Ζωή και έρωτας, απώλεια και φθορά, έκπληξη και θαύμα. Σε τι είδους χορό επιδίδονται τα τρία αυτά ζευγάρια, αλλάζοντας μεταξύ τους παρτενέρ;
Είναι το μυστικό του ταγκό. Το μαθαίνει ο γιος της κυρίας Φι από τη δασκάλα του χορού. «Το ταγκό δεν είναι χορός που αρκείται στα βήματα, είναι στάση ζωής. Δεν ξέρεις την επόμενη κίνηση, κάθε στιγμή είναι και μια έκπληξη».







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:58]  Κ.Λυμπέρη: Γράφω πρώτα για τον εαυτό μου
[χθες 15:30]  Πάτρα: Η Διεθνής Ολυμπιάδα...
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 10:03]  Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Η συνομιλία»...
[χθες 09:59]  Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η...
[χθες 13:04]  Μαργαρίτα Καραπάνου: Μη μαδάς τη...
[χθες 14:37]  Άννα Γαλανού: Υποστηρίζω τις...
[χθες 14:27]  Αγγελική Αυγερίου: Το άγνωστο μετά...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:51:44]