ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φωτεινή Βασιλοπούλου: Το ποίημα καταφύγιο

Φωτεινή Βασιλοπούλου: Το ποίημα καταφύγιο



Η Φωτεινή Βασιλοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χρυσοκελλαριά Μεσσηνίας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο ΑΠΘ και Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, απ' όπου κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Αρχαία Ελληνική Φιλολογία. Έχει γράψει τα βιβλία: "Για μια χούφτα ζωή: Δεκαεφτά Διηγήσεις", Γαβριηλίδης, 2015, τις ποιητικές συλλογές "Πρωσικό Μπλε", Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2016, "Αμείλικτο Νερό", Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2019 και από κοινού με τον Γιώργο Γάββαρη τη συλλογή "Λάμψη Λεπιδοπτέρων, 68 Χαϊκού", Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2018. Συμμετείχε στους συλλογικούς τόμους "Τα ποιήματα του 2016", Κοινωνία των (δε)κάτων, 2017, "Ο ποιητής Ορέστης Αλεξάκης. Ακούσιος ποντοπόρος της αβύσσου", Κουκκίδα, 2018 και στη δίγλωσση (ελληνο-αγγλική) ανθολογία "Θησαυροί της άμμου: Ποίηση της ελληνικής κρίσης", εκδ. ΑΩ, 2019. Ζει στην Καλαμάτα και εργάζεται ως καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.


Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Θα ήταν αλαζονεία να θεωρήσω τον εαυτό μου επίγονο οποιουδήποτε ποιητή ή ποιήτριας τη στιγμή που αναρωτιέμαι αν μπορώ να φέρω αυτήν την ιδιότητα και δεν το λέω από σεμνότητα, αλλά με δέος μπρος στην υψηλή τέχνη της ποίησης και πλήρη επίγνωση του ιδιαίτερου πολιτισμικού φορτίου που κουβαλά ο όρος ποιητής ειδικά στην Ελλάδα. Αν μιλάμε για αναγνώσματα ή προτιμήσεις ο Όμηρος, η Σαπφώ, οι αρχαίοι λυρικοί και δραματικοί ποιητές, οι μείζονες Σολωμός, Σεφέρης, Ελύτης, Καβάφης, το δημοτικό τραγούδι. Αν μιλάμε για εκλεκτικές συγγένειες ή συνάφεια ως προς την ψυχοσύνθεση ή την ιδιοσυγκρασία, ο Ορέστης Αλεξάκης, ο Σαχτούρης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, αρκετοί σύγχρονοι.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Μα η ποίηση δεν είναι επάγγελμα, είναι μια ιδέα. Μπορείς να δηλώσεις στην εφορία επάγγελμα ποιητής; Νομίζω ότι είναι ασύμβατα τα δυο, αν όχι και απαγορευμένα στην Ελλάδα. Η σχέση μαζί της είναι σχέση πάθους. Της καταθέτεις το υστέρημά σου, της αποθέτεις το έχει σου, το χρήμα, τον χρόνο, τα αισθήματά σου. Μπορεί να μη με θρέφει υλικά, μα με θρέφει πνευματικά, ψυχικά, διανοητικά. Η ποίηση καθόλου δεν τον αδικεί τον ποιητή. Μπορεί να δώσει οντότητα ακόμα σε θλιμμένες ή και θλιβερές υπάρξεις. Το ό,τι πρέπει να βιοπορίζομαι με κάποιο τρόπο, αλλά και να αντιμετωπίζω τις προκλήσεις και να αντεπεξέρχομαι στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, είναι αλήθεια ότι δεν μου αφήνει αρκετή ενέργεια και χρόνο να της είμαι όσο θα 'πρεπε και όσο θα ήθελα αφοσιωμένη.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ρίχνουν πετραδάκια τις νύχτες στο παράθυρο. Μου χτυπούν την πόρτα. Στον δρόμο ένα φύλλο πέφτει, άγνωστοι μου πετάνε μια λέξη, έναν στίχο και μ' αφήνουν να παλεύω. Άλλες φορές δημιουργώ ατμόσφαιρα και τις προσκαλώ εγώ.
Κάθε πρωί την καρτερώ απ' τα χαράματα. / Της στήνω ξόβεργες, της τραγουδάω. / Την δελεάζω με λαλιές πουλιών. / Τόσον καιρό / ούτε μια μέρα δεν την είδα στο δάσος να πετά. / Ίσως να πέρασε νωρίς όταν κοιμόμουν. / Μα τι να κάνω; Να χάσω και τον ύπνο μου;... "Έμπνευση", Αμείλικτο Νερό.
Άλλοτε έρχονται άλλοτε όχι. Εγώ πάντως πρέπει να είμαι καθημερινά έτοιμη για την επίσκεψή τους.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Ο καθένας μας διαφέρει. Είναι μοναδικός, προσωπικός ο τρόπος που βιώνει και υπηρετεί την ποίηση. Η αρματωσιά μου; Αισθάνομαι άοπλη. Εκτεθειμένη. Φοβάμαι γυμνή και απροστάτευτη. Έτοιμη να παραδοθώ, να ομολογήσω την έλλειψη. Πρέπει να αρματωθώ διαβάζοντας, μελετώντας, συλλέγοντας υλικά ποίησης, λέξεις. Συλλέγοντας εμπειρίες και "εμπυρίες", προσωπικές και των άλλων. Κυκλοφορώντας, μετέχοντας στη ζωή. Επινοώντας. Μα μήπως και ο εκ του σύνεγγυς αγώνας, σώμα με σώμα με τους ομοτέχνους, δε δημιουργεί ένα τείχος προστασίας; Διαβάζοντάς τους, συνομιλώντας καλλιτεχνικά, ανταλλάσσοντας, διαφωνώντας, ανασυνθέτοντας; Συνανήκοντας;

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Δεν τις βιώνω κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν όντως κινούμαι σ' αυτόν τον χώρο ή σ' έναν δικό μου.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Δεν κάνω σχέδια. Ευχαρίστως υποκλίνομαι και υποκύπτω στη γοητεία του αγνώστου, του απροσδόκητου και του απρόσκλητου. Η πορεία είναι άγονη πολλές φορές, ανορθόδοξη. Πτώσεις στο κενό. Ο αγώνας μου δεν είναι έμμετρος, καθώς δε χρησιμοποιώ μέτρο, ομοιοκαταληξία. Υπάρχει ολοκλήρωση; Αν νομίζει κανείς ότι το έργο του όχι μόνο ως σύνολο, αλλά ως μεμονωμένο έργο τέλειωσε, θα πρέπει να ανησυχεί. Ιδιαίτερα εγώ που έχω μια τάση να δουλεύω ξανά και ξανά τα ποιήματά μου. Ακόμα και τα δημοσιευμένα τα ξαναπειράζω, διορθώνω πάνω στα βιβλία μου. Αν εννοείτε ολοκλήρωση την βίαιη παύση, τον τελευταίο λόγο, ευτυχώς ή δυστυχώς δεν θα τον έχω εγώ.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Σαν ένα γερό πέτρινο σπίτι. Προσφέρει καταφύγιο σ' όποιον το έχει ανάγκη. Ασφάλεια. Δε χρειάζεται αισθητικές επεμβάσεις στον χρόνο. Μετά από καιρό είναι ακόμα εκεί. Θα πρέπει να συντελεστούν κοσμογονικές αλλαγές για να καταρρεύσει. Μα και τότε πάλι θα είναι ένα όμορφο ερείπιο. Η ομορφιά και η χαμένη δόξα του θα πυρπολήσουν τον ανυποψίαστο περαστικό-αναγνώστη, θα στοιχειώνουν τις νύχτες του. Θα θελήσει να το παγιδεύσει στο φιλμ του μέλλοντος. Ένα ποίημα για ν' αντέξει στον χρόνο πρέπει να είναι αγνό και αληθινό.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...
[08:28]  Στον κόσμο του βιβλίου: 4 προτάσεις των...
[χθες 10:24]  Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για...
[χθες 10:18]  Φάνης Παπαγεωργίου: Είμαστε το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:08:18]