ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιάννης Καλπούζος: «Θέλησα να σπάσω τη σιωπή του Βυζαντίου»

Γιάννης Καλπούζος: «Θέλησα να σπάσω τη σιωπή του Βυζαντίου»



Δεινός αφηγητής ανθρώπινων περιπετειών που τοποθετεί, κάθε φορά, σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο, στο οποίο προηγουμένως έχει καταδυθεί για να αλιεύσει τα στοιχεία εκείνα που συμβάλλουν στην πιστή αποτύπωσή του. Μα και δεινός «πλάστης» αληθοφανών χαρακτήρων. Με τους πρωταγωνιστές του να παλεύουν με τους δαίμονές τους και να βγαίνουν, μέσα από την αυτογνωσία, σοφότεροι. Με το σαγηνευτικό του «Εράν» (εκδ. Ψυχογιός) να έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα, ο Γιάννης Καλπούζος μιλάει στην «ΠτΚ».
Μας μεταφέρετε στο 766 μ.Χ. εν μέσω Εικονομαχίας, οπότε ξεκινά το περιπετειώδες ταξίδι με κατάληξη στο 798 μ.Χ. και στάσεις σε Κωνσταντινούπολη, Αθήνα και Θράκη. Τι σας έκανε να γυρίσετε σε αυτή την εποχή;
Ξεκίνησα με ένα βασικό τρίπτυχο σκέψης, ασχέτων εάν στη συνέχεια προέκυψαν και πολλά άλλα.
Πρώτον: Η εποχή προσφερόταν για να αναπτύξω το ζήτημα της εικόνας μας, το οποίο βρίσκεται στο προσκήνιο της θεματολογίας και της μυθοπλασίας. Η εικόνα μας ως προς την εξωτερική μας εμφάνιση αλλά και την άποψη που έχουμε γενικότερα για τον εαυτό μας. Με πόση φροντίδα ασχολούμαστε με τον καλλωπισμό μας; Πόση προσπάθεια καταναλώνουμε για να καθυστερήσουμε την αναπόφευκτη φθορά; Οταν, μάλιστα, την ίδια στιγμή άλλοι πεθαίνουν απ' την πείνα ή βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου ή στον δρόμο της προσφυγιάς; Κι όταν έρθει η φθορά, εξαιτίας του αμείλικτου χρόνου ή από άλλη αιτία ή όταν δεν μπορούμε να μιμηθούμε λόγω οικονομικής δυσπραγίας ή σωματότυπου τα προβαλλόμενα πρότυπα, καταστρεφόμαστε μέσα μας;
Δεύτερον: Ο Σεφέρης είχε γράψει: «Αυτές τις απέραντες χιλιετίες του Βυζαντίου τις σκεπάζει μια διπλομανταλωμένη σιωπή». Αυτή τη σιωπή στην οποία αναφέρεται ο Σεφέρης, εννοώντας ότι δε μάθαμε για τη ζωή εκείνων των ανθρώπων μέσα από την τότε σύγχρονη γραφή που εκφράζει, διαρθρώνει και μεταδίδει αισθήματα, ήθελα να σπάσω με το νέο μου μυθιστόρημα. Να μιλήσω για το Βυζάντιο, για ένα παρελθόν μυθώδες, ερωτικό, θρήσκο και θρησκόληπτο, αμφιλεγόμενο, αμαρτωλό και άγνωστο στους πολλούς.
Και τρίτον: Το ζέον ενδιαφέρον μου για τον ελληνισμό σε συνάρτηση με τη λογοτεχνία. Κατά την άποψή μου η σπουδαία λογοτεχνία γεννιέται όταν βυθίζει τις ρίζες της στη γενέθλια-ομφάλια γη. Η δική μου ψυχή διακατέχεται από πανανθρώπινες αξίες, όμως συγχρόνως είναι βαθιά ελληνική.
Η ιστορική έρευνα, γερό θεμέλιο, πάντα, των βιβλίων σας, εδώ εισχώρησε και στον σκοτεινό κόσμο της αλχημείας. Μιλήστε μας για τις οδύνες του «τοκετού».
Αυτό το ερώτημα θα μπορούσε να καλύψει σε έκταση ολόκληρη τη συνέντευξη. Προηγήθηκε κοπιώδης έρευνα ώστε να αντλήσω όλα τα στοιχεία που θα μου επέτρεπαν να αναπλάσω μια εποχή που δεν υπάρχει πια, καθώς και το άχαρο έργο της αποδελτίωσης, δηλαδή πού βρήκα τι. Ακολούθησε ο πόλεμος της γραφής με τις πάμπολλες ολονύχτιες μάχες, μια και γράφω πάντα τη νύχτα έως αργά το πρωί. Ενδεικτικά θα αναφερθώ σε ελάχιστες πτυχές του εν λόγω πολέμου, ψήγματα μπροστά στη δουλειά που γίνεται. Μάχη για τη λειτουργική ένταξη στη μυθοπλασία των πραγματολογικών στοιχείων και μάχη να τα ζω όλα ως παράπλευρη πραγματικότητα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία μου. Μάχη για τον ρυθμό του κειμένου, με τις συνηχήσεις ή την αποφυγή της κακής συνήχησης, την αναλογία περιγραφών και μυθοπλασίας, τη μη επανάληψη χαρακτηριστικών των ηρώων σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία μου. Μάχη για το αν η μια ή άλλη σκηνή ή συμπεριφορά ή περιστατικό συνάδει με τα ήθη της εποχής, εάν γίνεται χρήση προσφωνήσεων ή χειρονομιών ή λέξεων στους διαλόγους οι οποίες είναι μεταγενέστερης εποχής (οθωμανικής για παράδειγμα). Μάχη για τη σωστή έκταση ενός κωμικού ή ενός συγκινησιακού περιστατικού, μήπως πλατειάζει ή μήπως το αφηγούμαι γρήγορα και δε θα γεννηθεί το επιθυμητό συναίσθημα. Μάχη με τις χιλιάδες συνδυαστικές σκέψεις, σαν σκακιστικές κινήσεις, που απαιτούνται σε κάθε βήμα έχοντας κατά νου τι έχει γραφτεί στις προηγούμενες σελίδες και πώς θα εξελιχθούν όλα στην πορεία. Μάχη για να διατηρώ το ύφος και την ατμόσφαιρα ανά κεφάλαιο και συνολικά και πάμπολλα άλλα.
Υάκινθος, Λυγινή, Ροδανός: Γοητευτικοί και διαφορετικοί μεταξύ τους ήρωες, με κοινό τους χαρακτηριστικό την αφοσίωση. Για τη θρησκεία, τον έρωτα, το χρέος αντίστοιχα. Πώς βιώσατε τις «συνομιλίες» μαζί τους;
Οπως και για κάθε άλλον ήρωα ενδύθηκα τους ρόλους τους. Είναι άκρως γοητευτική και συγχρόνως οδυνηρή αυτή η διαδικασία. Το μεγαλύτερο στοίχημά μου ήταν να έρθει η συχώρεση του αναγνώστη προς τους εν λόγω ήρωες (επί της ουσίας στον άνθρωπο), να λυτρωθούν οι ίδιοι και φυσικά ο αναγνώστης.
Η Λυγινή απαρνιέται το παιδί της, για χάρη του μεγάλου έρωτα. Ακούγεται άκαρδο…
Συμβαίνει πολλές φορές και στην πραγματικότητα. Εκεί την οδήγησε η απόγνωση. Η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά που έκανε με τον Ιάσονα όταν την εγκατέλειψε. Το ερωτικό πάθος είναι κατακλυσμιαίο και ενίοτε καταστροφικό. Μπορεί να αλλοιώσει και να μεταλλάξει παντελώς τον άνθρωπο. Εξ ου και αποτελεί μεγαλειώδες θέμα στο βιβλίο η συχώρεση.

Η αξία της πνευματικής καλλιέργειας

Μέσω του αγγελόμορφου Ροδανού, θίγετε το θέμα της ισχύος της εικόνας. Η άλλη όψη του, ο Κιτίν: Δούλος, άσχημος, «δουλεμένος» εσωτερικά, ο οποίος «πατώντας» στη φράση «εκ του οράν το εράν», τονίζει τη σημασία του πνευματικού έρωτα. Θα λέγατε ότι στη συγκεκριμένη «εικονομαχία» η καλλιέργεια είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο;
Σαφέστατα. Μέσα από την πνευματική καλλιέργεια και τον στοχασμό θα χαμηλώσει η αλαζονεία και η αμετροέπειά μας, θα αναβαθμιστεί η αισθητική μας και θα πάψουμε να είμαστε δούλοι της εμφάνισής μας και υποχείρια των κάθε λογής επιτήδειων. Θα στραφούμε προς άλλα πρότυπα ευτυχίας και επιτυχίας, προς τους ουσιαστικούς γλυκασμούς της ζωής οι οποίοι βρίσκονται στο αγαθό της ψυχής, στις σχέσεις και στο συναίσθημα, στην απόλαυση της φύσης και στην πορεία προς την αυτογνωσία, ενώ θα κτίσουμε έναν άλλον κόσμο, καλύτερο, με τους πραγματικά άξιους στα δημόσια πράγματα και με πολιτικές που υπηρετούν τον άνθρωπο.

«Αμα συγκρούεται το φως με το σκοτάδι, πάντα κερδίζει το δεύτερο» ισχυρίζεται ο Ροδανός. Η άποψή σας;
Το σκοτάδι το νικά η σύμπλευση, η αλληλοκατανόηση, ο σεβασμός, ένα τρυφερό άγγιγμα, μια γλυκιά κουβέντα, η αγάπη, η συχώρεση, όταν καταλαγιάζει το «εγώ» κι όταν μέσω της πνευματικής καλλιέργειας φέγγουν οι πολλοί.

Μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, στίχοι, βραβεύσεις, μεταφρασμένο έργο… Ποιο το στοίχημα με τον εαυτό σας σε κάθε επόμενο βήμα; Υπάρχει κάποιος φόβος που καραδοκεί;
Το στοίχημα είναι ένα βήμα πιο πέρα, ένα ακόμη σκαλί προς την κατάκτηση του λογοτεχνικού μου οράματος, καθαρά ως γραφή κι όχι ως προς ό,τι θεωρείται ευρύτερα επιτυχία. Ο φόβος που καραδοκεί, πάντα ως προς τη συγγραφή, είναι η διασάλευση της ψυχολογίας μου.

Κορονοϊός. Απέναντι στο πρωτόγνωρο, ποια η στάση σας;
Προσπαθώ να αντιμετωπίσω την κατάσταση που βιώνουμε με νηφαλιότητα και περίσκεψη, όπως και κάθε τι πρωτόγνωρο. Μακάρι να δούμε τη δοκιμασία που υφιστάμεθα ως ευκαιρία να αναθεωρήσουμε και να επανεξετάσουμε τη στάση μας απέναντι στα ουσιαστικά της ύπαρξής μας.

Το να «ονειρεύεσαι κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη των ονείρων του κόσμου» είναι καταδίκη, όπως διαβάζουμε. Εσείς πώς ονειρεύεστε;
Μέσα από τα ξεχωριστά βήματα, με ό,τι μας υψώνει, χωρίς αυτό να σημαίνει αποκοπή απ' τον κόσμο. Πασχίζω να έχω κατά νου τη ρήση που έγραφα στο μυθιστόρημά μου «Ουρανόπετρα»: «Οπου πατώ είναι δικός μου δρόμος». Να γίνονται οι δρόμοι όλων επικοινωνία, μεταλαβιά ζωής, κι όχι δηλητήριο.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...
[08:28]  Στον κόσμο του βιβλίου: 4 προτάσεις των...
[χθες 10:24]  Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για...
[χθες 10:18]  Φάνης Παπαγεωργίου: Είμαστε το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:46:38]