ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


R.Someck: Η ποίησή μου συλλέγει υλικά του πεζοδρομίου

R.Someck: Η ποίησή μου συλλέγει υλικά του πεζοδρομίου



Ο Ισραηλινός ποιητής Ronny γεννήθηκε στη Βαγδάτη και ήρθε στο Ισραήλ ως μικρό παιδί. Σπούδασε εβραϊκή λογοτεχνία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και σχέδιο στην Avni Academy of Art.
Σήμερα διδάσκει λογοτεχνία και εποπτεύει εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Βρίσκεται στην 120η θέση της Blue and White list των ισραηλινών νομοθετικών εκλογών του 2020. Λογοτεχνική πορεία: Ο Someck δημοσίευσε έντεκα ποιητικά βιβλία και έγραψε δύο παιδικά βιβλία μαζί με την κόρη του Shirly (The Laughter Button and Monkey Tough, Monkey Bluff), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 41 γλώσσες. Επιλογές ποιημάτων του έχουν μεταφραστεί στα αραβικά, γαλλικά (με τον εξόριστο Ιρακινό ποιητή - A.K. El-Janabi), καταλανικά, αλβανικά, ιταλικά, σλαβικά, κροατικά, γίντις, νεπάλ, ολλανδικά, δανικά, ισπανικά, πορτογαλικά και αγγλικά.


Γράφετε μόνο στα εβραϊκά;
Γράφω στα εβραϊκά. Τα εβραϊκά είναι η γλώσσα που συνδυάζει πολλά επίπεδα μαζί. Από τη μια πλευρά, έχουμε τη Βίβλο και από την άλλη, έχουμε τη στρατιωτική αργκό. Επίσης, παίρνουμε λέξεις από τις κουλτούρες διαφόρων μεταναστών που ήρθαν στον Ισραήλ. Φυσικά, επηρεαζόμαστε κι από τους γείτονές μας τους Αραβες. Αλλά ακόμα κι αν έρθει αυτή τη βδομάδα ο Βασιλιάς Δαβίδ στην Ιερουσαλήμ, θα καταλάβει τη γλώσσα. Η δουλειά του ποιητή είναι ίσως να γίνει ο ταξιδιωτικός οδηγός του Δαβίδ.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Η λίστα είναι μεγάλη, αλλά θα εστιάσω στον Allen Ginsberg. To 1993, ήμουν καλεσμένος σε ένα μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός που έλαβε χώρα στην πόλη Λοτζ. Το ρολόι της πόλης σταμάτησε να λειτουργεί τη δεκαετία του '50. Στους δρόμους, μπορούσε κανείς να μυρίσει τη βότκα από μίλια μακριά, η οποία πουλιόταν μέσα σε τενεκεδένια κουτάκια που τα είχαν σε ψυγεία, δίπλα από τα κουτιά με την κόκα κόλα. Η ποσότητα αλκοόλ ήταν τεράστια. Εκεί γνώρισα τον Allen Ginsberg, σε μία τραπεζαρία. Εκείνος ζήτησε μία σαλάτα και, όπως όλοι μας, πήρε ένα σωρό πατάτες. Λίγες ώρες μετά, πήγαμε για διάβασμα σε ένα μουσείο. Στο τέλος, του είπα ότι είναι το άγρυπνο μάτι του δικού μου αμερικανικού ονείρου, γι' αυτό και ήταν παράξενο που τον γνώρισα κάτω από τον πολωνικό ουρανό. Χαμογέλασε και μου έδωσε την πολωνική έκδοση των ποιημάτων του. Πάνω από την αφιέρωση, ζωγράφισε ένα πρόσωπο και έγραψε τη λέξη τίγρη μέσα.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Για μένα, η ποίηση είναι το ψωμί και το βούτυρο. Για το ψωμί, χρειάζεται να εργαστώ. Διδάσκω δημιουργική γραφή και είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι στον χώρο, όπου νέα ποιήματα γεννιούνται από νέους ποιητές.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες για τις οποίες γράφετε;
Κάποτε με ρώτησαν αν θα ήθελα να διαβάζω τις σκέψεις κάποιου και ποιος θα ήταν αυτός. Απάντησα ότι θα ήθελα να διαβάζω τις σκέψεις του Alexei Leonov, του πρώτου αστροναύτη που αιωρήθηκε στο διάστημα. Τα ποιήματά μου είναι ένα είδος άνωσης. Η επιθυμία να γράφω και να ζωγραφίζω όχι με μολύβι, ούτε με πινέλο, αλλά με έναν σωλήνα όπλου. Οποιος αναζητεί τη μυρωδιά της πυρίτιδας, θα την ψάξει αλλού. Η ποίησή μου δεν κατοικεί σε ρετιρέ. Συλλέγει υλικά του πεζοδρομίου που ονομάζονται ζωή. Τα ποιήματα είναι ένα είδος στριπτίζ και μερικές φορές νιώθω ότι το κεφάλι μου είναι τόσο διάφανο όσο ένα ενυδρείο, έτσι ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να δουν όλους τους ξιφίες και τα χρυσόψαρα που κολυμπούν εκεί.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Υπάρχει μία ιστορία για μία γάτα που κυνηγούσε ένα ποντίκι. Το ποντίκι βρήκε μία τρύπα και μπήκε μέσα. Μετά από λίγο, το ποντίκι το γάβγισμα ενός σκύλου και σκέφτηκε: Αν άκουσα γάβγισμα, τότε θα πρέπει να έτρεξε μακριά η γάτα. Ετσι, βγήκε από την τρύπα, άνοιξε τα μάτια του και είδε τη γάτα. «Ξέρω», είπε στη γάτα, «ότι θα με φας για βραδινό, αλλά πες μου πώς άκουσα το γάβγισμα ενός σκύλου;» Η γάτα χαμογέλασε και απάντησε: «Σήμερα δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα χωρίς δύο γλώσσες». Από καιρό σε καιρό, σκέφτομαι σαν τη γάτα. Το πρώτο όνομα των δύο μου γλωσσών είναι η ανατολική ατμόσφαιρα και το δεύτερο η δυτική. Αυτή είναι η ιδέα πίσω από την ποίησή μου. Ο George Orwell, στην ιστορία του «Πυροβολώντας έναν ελέφαντα», περιγράφει τον ήρωά του με ιδιαίτερο τρόπο. Εγραψε: «Φοράει μια μάσκα και το κεφάλι του μεγαλώνει για να ταιριάζει μέσα σ' αυτή». Η μάσκα μου λέγεται Βαγδάτη. Εκεί γεννήθηκα. Ενας Γερμανός γιατρός βοήθησε για να έρθω σε αυτόν τον κόσμο σε ένα εβραϊκό νοσοκομείο και η νταντά μου ήταν έναν αραβικό κορίτσι. Οι γονείς μου με έφεραν στο Ισραήλ όταν ήμουν μωρό και το «μαύρο κουτί» των αναμνήσεών μου είναι άδειο. Αλλά έμαθα από τους γονείς μου ιστορίες για την καφετέρια δίπλα στον Τίγρη, για τη μυρωδιά των φρούτων στην αγορά της Shugra, για τραγουδιστές όπως ο Farid Al-Atrash και ο Mohamed Abdel Wahab. Οι γονείς μου μιλούσαν σπαστά εβραϊκά και με έπαιρναν στην καφετέρια όπου παιζόταν η μουσική ενός Αιγύπτιου τραγουδιστή με το όνομα Um Kulthum και σερβίριζαν μαύρο καφέ, όπως στο μαγαζί δίπλα στον Τίγρη. Νιώθω πλέον ότι έχω ανάγκη να ζω με δύο κουλτούρες. Προσπαθώ να χτίσω γέφυρες μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Ο ποιητής που ζει στο Ισραήλ είναι σαν τον πιανίστα που βλέπουμε σε καουμπόικες ταινίες. Τοποθετεί το πιάνο στη γωνία του σαλούν, εκεί όπου μυρίζει πάντα πυρίτιδα. Γνωρίζει ότι το σαλούν δεν είναι αίθουσα συναυλιών, αλλά ίσως αυτό να είναι το σωστό σημείο. Για την ασφάλειά του, λέει: «Μην με πυροβολήσετε, είμαι απλώς ο πιανίστας».

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει τη δική σας ποιητική διαδρομή;
Ο ποιητής είναι κυνηγός. Κι όταν με ρωτάνε πού πάω, τους απαντώ: «Οταν επιστρέψω, θα ξέρω πού ήμουν».

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Στην καρδιά των αναγνωστών.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Καθώς ο χρόνος κυλά, θα ξέρω ότι τα ποιήματα βαστούν ακόμα μόνα τους.

Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...
[χθες 08:28]  Στον κόσμο του βιβλίου: 4...
[χθες 10:24]  Κρις Κάρτερ: Μιλά στην «ΠτΚ» για...
[χθες 10:18]  Φάνης Παπαγεωργίου: Είμαστε το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:02:09]