ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ρομπέρτο Γκαρθία: Διασώζοντας το αυθεντικό στην ποίηση

Ρομπέρτο Γκαρθία: Διασώζοντας το αυθεντικό στην ποίηση



Ο Ρομπέρτο Γκαρθία ντε Μέσα γεννήθηκε στη Σάντα Κρουθ της Τενερίφης το 1973.
Διαθέτει πτυχίο Νομικής, Ισπανικής Φιλολογίας και είναι διδάκτορας της Ισπανικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα. Είναι ποιητής, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, θεατρικός παραγωγός, αφηγητής, δοκιμιογράφος, πανεπιστημιακός ερευνητής, επιμελητής εκθέσεων, εικαστικός καλλιτέχνης και μουσικός.
Η πορεία του χαρακτηρίζεται από πειραματισμούς σε διάφορους τομείς. Αποτέλεσμα αυτού του διεπιστημονικού οράματος είναι το εκτενές έργο του. Εχει δημοσιεύσει πενήντα τέσσερα βιβλία, εμφανίζεται σε πολλές ανθολογίες της ισπανικής λογοτεχνίας και έχει συμμετάσχει σε διάφορες διεθνείς συναντήσεις και συνέδρια ποίησης, θεάτρου, διηγήματος και έρευνας της λογοτεχνίας και της τέχνης.
Εργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Ορισμένα από τα ποιητικά του κείμενα, σύντομα διηγήματα και θεατρικά κείμενα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά σε δέκα χώρες. Το 2006 εκδόθηκαν συγκεντρωμένα όλα τα μέχρι τότε δημοσιευμένα και αδημοσίευτα έργα του σε ποίηση και θέατρο, σε 11 τόμους. Η παραγωγή του ολοκληρώνεται με τη σκηνική, πλαστική και μουσική δημιουργία. Το 2015 ίδρυσε τη δική του θεατρική ομάδα. Είναι πλήρες μέλος του Ινστιτούτου Κανάριων Σπουδών και ακαδημαϊκός της Ακαδημίας Σκηνικών Τεχνών της Ισπανίας. Στα Εληνικά παρουσιάστηκε το 2014.

Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Θα έλεγα ότι πρόκειται να υποφέρει πολύ, καλό θα ήταν να το φροντίσουν, ότι το συντροφεύει η σκιά άλλων κόσμων… Στην ουσία δεν έχω αλλάξει ως προς τον τρόπο που αφαιρούμαι από την πραγματικότητα. Και εξακολουθώ να έχω την ίδια φαντασία, τον ίδιο ενθουσιασμό για δημιουργία και είμαι ο ίδιος ανόητος ιδεαλιστής και υπερασπιστής χαμένων υποθέσεων. Δεν υπάρχει γιατρειά!

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Με φόβο. Με ανησυχία. Σαν να ήμουν έτοιμος να σπάσω το κρύσταλλο ενός καθρέφτη. Με προσοχή για να μην σπάσω αυτό το κρύσταλλο. Η ποίηση εμπεριέχει την ευθραυστότητα του κόσμου.
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Είναι πολλοί, αλλά αν έπρεπε να επιλέξω έναν δημιουργό, που ο θαυμασμός μου για κείνον παρέμεινε ανέπαφος κατά την πνευματική μου, ας το πούμε, εξέλιξη, αυτός θα ήταν ο Αντονέν Αρτό.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Λοιπόν, το πιο σημαντικό πάντα είναι να κάνεις την ποίηση που θέλεις να κάνεις παρά τις δυσκολίες. Το να επιβιώσεις ιδεολογικά και ποιητικά είναι πιο δύσκολο σε αυτή την κοινωνία την τόσο άθλια από το να επιβιώσεις οικονομικά. Το χρήμα όπως έρχεται έτσι και φεύγει. Την ποίηση όμως πρέπει να την αγαπάς όπως αγαπάς αληθινά κάποιον. Το αυθεντικό, ο στοχασμός, η ευαισθησία και η αγάπη διασώζονται στην ποίηση. Αυτό είναι που σώζει τη ζωή μου κάθε μέρα. Αυτό που δίνει κάποιο νόημα στα πάντα, ειδικά, στις χειρότερες στιγμές.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ιστορίες, στιγμές, εικόνες, κινήσεις, ήχοι… Ολα έρχονται με πολύ διαφορετικούς τρόπους: Σε όνειρα με τα μάτια κλειστά, με τα μάτια ανοιχτά, ήχοι που σε σύρουν σε άλλα μέρη, πιθανότητες, πάντοτε αξιολογώ ασυνήθιστες πιθανότητες, υποθέσεις αδύνατες… Η αληθοφάνεια δεν με ενδιέφερε ποτέ ιδιαίτερα… Αυτό που με σαγηνεύει είναι η δύναμη της φαντασίας. Το να εξερευνώ τις κρυφές εντάσεις, τα μυστήρια, τις άβολες περιοχές, τις καταστάσεις κατά τις οποίες μπαίνουμε αληθινά σε δοκιμασία. Και η αμφιβολία. Η αμφιβολία καθορίζει βαθιά την ανθρώπινη ύπαρξη. Χωρίς αυτή, είμαστε τόσο λίγοι. Γιατί η αμφιβολία μας δίνει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε σε βάθος και διεξοδικά πάνω σε κάτι. Αλλωστε, στην κοινωνία στην οποία ζούμε, ανταμείβεται περισσότερο η λήψη γρήγορων αποφάσεων χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, ακόμα κι αν αυτές είναι μη αποτελεσματικές. Οποιος δεν αμφιβάλλει, πετυχαίνει. Οποιος αμφιβάλλει, δεν τον καλοβλέπουν. Οποιος δεν αμφισβητεί τα πράγματα, καταλήγει να αποδέχεται όλες τις εφαρμογές του κινητού που σε κατασκοπεύουν κάθε δευτερόλεπτο και τις 24 ώρες της ημέρας. Οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας που χειρίζονται ήδη ένα ικανό μέρος του κόσμου μάς υποχρεώνουν να μην σκεφτόμαστε ή μάλλον να δρούμε χωρίς να σκεφτόμαστε, χωρίς να αμφιβάλλουμε. Οι πολιτικοί θέλουν να μην σκέφτεσαι και πολύ την ώρα που δίνεις την ψήφο σου. Η διαφήμιση επιχειρεί πάντα να δελεάσει αυτή την πιο συναισθηματική πλευρά σου, τη μη σκεπτόμενη. Η φιλοσοφία έχει πάψει να είναι κάτι το σημαντικό στα προγράμματα σπουδών… H παγκόσμια σκέψη έχει κατεβάσει το επίπεδο της εάν το συγκρίνουμε με άλλες ιστορικές περιόδους. Εχουμε βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη, γιατί χάνουμε καθημερινά ένα κομμάτι της ιστορίας, της κληρονομιάς των προγόνων μας κι αυτό μας αφήνει αδιάφορους. Μεταβαλλόμαστε σε όντα χωρίς ιστορική προοπτική και με μια προσωπική ταυτότητα πολύ περιορισμένη.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Ειλικρινά, δεν το γνωρίζω. Προτιμώ να το κρίνουν οι αναγνώστες, δεν έχω ούτε την ικανότητα ούτε την επαρκή αντικειμενικότητα ακόμα και να το σκεφτώ. Κάνω αυτό που μπορώ. Και μόνο να αφοσιώνεσαι σε αυτό είναι μία τρέλα. Είναι ο χρόνος σου, είναι η ζωή σου, είναι το μέλλον σου, είναι ό,τι σπαταλάς, ό,τι εγκατέλειψες για να το κάνεις.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Οι αντιπαραθέσεις είναι απαραίτητες. Οι διαμάχες, οι κριτικές μας κολλάνε στον τοίχο, μας υποχρεώνουν να κάνουμε αυτοκριτική ή να πάρουμε θέση, μας υποχρεώνουν σε στοχασμό. Είναι θεμελιώδες να κάνεις την αυτοκριτική σου. Κι ακόμα πιο σημαντικό, να έχουμε βαθιά συνειδητότητα ότι δεν είμαστε τίποτα, τίποτα μέσα στο σύμπαν. Αλλά είναι πολύ υγιές να συνδιαλέγεσαι και μάλιστα με πάθος. Tα πάθη κινούν τον κόσμο με ή χωρίς σημείο στήριξης.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Ειλικρινά δεν ξέρω αυτό που μου επιφυλάσσει το μέλλον. Εξακολουθώ όμως να σκέφτομαι πως προτιμώ να συνθέσουν αυτό το πορτρέτο οι αναγνώστες εάν το επιθυμούν. Εγώ είμαι μέσα στην πάλη, μου είναι δύσκολο να δω πέρα από αυτό που συμβαίνει στο ποιητικό πεδίο της μάχης στο οποίο βρίσκομαι.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Ως κενό διάστημα.
Γράαφει ο Αντωνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:03]  Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Η συνομιλία»...
[χθες 09:59]  Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η...
[χθες 13:04]  Μαργαρίτα Καραπάνου: Μη μαδάς τη...
[χθες 14:37]  Άννα Γαλανού: Υποστηρίζω τις...
[χθες 14:27]  Αγγελική Αυγερίου: Το άγνωστο μετά...
[χθες 10:01]  Μαργαρίτα Καραπάνου: Μη μαδάς τη...
[χθες 17:16]  Παναγιώτα Σμυρλή: Η ευτυχία, η...
[χθες 16:00]  Οι Υποτροφίες της HELMEPA για το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:23:17]