ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αραγε, τι τιμάμε τη Μεγάλη Δευτέρα;

Αραγε, τι τιμάμε τη Μεγάλη Δευτέρα;



Από σήμερα, η «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» στο πλαίσιο του εορτασμού της Μεγάλης Εβδομάδας προτείνει στους αναγνώστες της λόγους θεολογικούς, ποίηση και έργα τέχνης που συνδέονται με το «αντικείμενο» κάθε ημέρας, ενόψει της Ανάστασης.

Ο Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος, ιεροκήρυκος της Ι.Μ. Πατρών και Δρ. Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών μάς αναλύει το μήνυμα της ημέρας:
«Αυτές τις ημέρες βρισκόμαστε σε ψυχοσωματική ταραχή η οποία προέρχεται από την απειλή του κορονοϊού. Η όλη κατάσταση εντείνεται από την έλλειψη λειτουργικής ζωής και συμμετοχής στην προσευχή της Εκκλησίας. Κι αυτό διότι δεν έχει ο λαός τη δυνατότητα προσέλευσης στους Ορθόδοξους Ιερούς Ναούς, και μάλιστα κατ' αυτή την κορυφαία περίοδο των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Δεν πρέπει όμως να λησμονήσουμε τα Θεανθρώπινα γεγονότα των ημερών αυτών και να μην εντρυφήσουμε σε αυτά.
Ο ύμνος που κυριαρχεί στις ακολουθίες των πρώτων ημερών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας είναι το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…». Αυτός ο Νυμφίος είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, ο οποίος έλαβε την ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη θεία Του φύση «ατρέπτως, ασυγχύτως και αδιαιρέτως», σύμφωνα με την Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενική Σύνοδο. Ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, ως τέλειος Θεός που ήταν και τέλειος άνθρωπος που έγινε, δηλαδή ως Θεάνθρωπος Κύριος, έσωσε και λύτρωσε την ανθρώπινη φύση δίνοντας στον κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα και τη δύναμη να σώζεται και να θεώνεται κατά χάριν.
Τον Σαρκωθέντα Λόγο του Θεού Πατρός τον ονομάζουμε Νυμφίο, διότι έχει την νύμφη του με την οποία συνήψε μυστικούς γάμους. Και η νύμφη Του είναι η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία, η οποία δεν είναι κάτι αόριστο, αλλά είναι αυτό το Σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου που κεφαλή του έχει τον ίδιο τον Χριστό και μέλη του τους ανθρώπους που είναι βαπτισμένοι στο όνομα του Τριαδικού Θεού.
Εφόσον ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας, συνεπάγεται ότι είναι και Νυμφίος κάθε ψυχής, κάθε ανθρώπου που αποτελεί μέλος του σώματος της Εκκλησίας.
Ερχεται λοιπόν ο Νυμφίος, όχι ο ξένος αλλά ο δικός μου, ο Νυμφίος της κάθε ψυχής «εν τω μέσω της νυκτός». Ποια είναι αυτή η νύχτα; Είναι η νύχτα του μίσους, του ψεύδους, των παθών, της αμαρτίας, της αγνωσίας και της αποστασίας γενικότερα.
Ο άνθρωπος, αν και γνώρισε το Ιστορικό Πρόσωπο, τον Θεάνθρωπο Κύριο, και διδάχθηκε την υπ' Αυτού αποκαλυφθείσα αλήθεια, εν τούτοις επιλέγει να παραμένει στο σκοτάδι της αμαρτίας, της παρακοής δηλαδή στο θέλημα του Θεού, και στο σκοτάδι της απιστίας, της μη αποδοχής δηλαδή της σαρκωμένης και εσταυρωμένης αγάπης του Θεανθρώπου Κυρίου. Απομακρύνεται από το φως και βυθίζεται στο σκοτάδι της αγνωσίας, δεν θέλει να γνωρίσει ποιος είναι ο Θεός και ποιο το θέλημά Του και γι' αυτό δεν αφιερώνει καθόλου χρόνο στη μελέτης της Αγίας Γραφής και των ερμηνευτών της, των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Τείνει ο άνθρωπος «ευήκοον ους», για να ακούσει θεωρίες και θελήματα φιλοσόφων, υλιστών, άθεων υπαρξιστών κ.λπ. και κλείνει τα αυτιά του σε ό,τι αφορά τον Θεό και το θέλημά Του. Έτσι, συνεχίζει την ανούσια ζωή του μέσα στο σκοτάδι της απάτης του κόσμου τούτου.
Σ' αυτό το σκοτάδι έρχεται ο Νυμφίος Χριστός και «μακάριος ο δούλος όν ευρήσει γρηγορούντα». Ευτυχισμένος, δηλαδή, αυτός τον οποίο θα βρει ο Νυμφίος «εν εγρηγόρσει». Αυτός που θα έχει κατανοήσει ότι βρίσκεται στο σκοτάδι και θα επιζητεί τον τρόπο να ακολουθήσει το φως. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου. Ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ' έξει το φως της ζωής.» Οποιος, λοιπόν, Τον ακολουθήσει θα φωτιστεί με το άκτιστο φως και θα κατανοήσει ποιος είναι ο ίδιος, ποιος είναι ο πλησίον του, ποια είναι η κοινωνία γύρω του, ποιος είναι ο Δημιουργός του, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του κ.ό.κ. Και τον Χριστό τον ακολουθούμε με την οντολογική πίστη και την εν Χριστώ εκκλησιαστική ζωή.
«Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Ας επιζητήσουμε να έλθει και στην δική μας ψυχή ως Νυμφίος, να μας ειρηνεύσει, να μας αγιάσει και να μας οδηγήσει στην έξοδο από το προσωπικό μας σκοτάδι, αλλά και από το σκοτάδι που αυτές τις ημέρες βιώνουμε ως κοινωνία και ως έθνος».

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Το πέρασμά σου
Στη ζήση αυτή που τη μισούμε,
στη γης αυτή που μας μισεί
κι όσο να πιούμε δε σε σβηούμε,
πόνε πικρέ και πόνε αψύ,
που μας κρατάς και σε κρατούμε·
σ' αυτήν τη μαύρη γης και ζήση,
που περπατούσαμε τυφλά
κι ανθός για μας δεν είχε ανθίσει
κι ούτε σε δέντρον αψηλά
κρυμμένο αηδόνι κελαηδήσει,
ήρθες Εσύ μιαν άγιαν ώρα,
όραμα θείο και ξαφνικό,
και γέμισε ήλιο, ανθόν, οπώρα,
κελαηδισμόν παθητικό
όλ' η καρδιά μας, όλ' η χώρα.
Αχ! τόσο λίγο να βαστάξει
τούτ' η γιορτή κι η Πασκαλιά!...
Έφυγες κι έχουμε ρημάξει
ξανά και πάλι. Η Πασκαλιά
γιατ' έτσι λίγο να βαστάξει!
* Από την Έντυπη Έκδοση.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:29:07]