ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ν.Μυλόπουλος:Τα εύθραυστα αντικλείδια της ποίησης

Ν.Μυλόπουλος:Τα εύθραυστα αντικλείδια της ποίησης



Ο Νίκος Μυλόπουλος (1951) σπούδασε, ζει και εργάζεται ως Χειρουργός Οφθαλμίατρος στη Θεσσαλονίκη. Είναι διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ κι έχει διατελέσει Πρόεδρος της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Οφθαλμολογικών Εταιρειών και της Ελληνικής Εταιρείας Γλαυκώματος. Εχει εκδώσει 10 ποιητικές συλλογές: Παράκτιος πια ο έρωτας (2002), Δυο παράθυρα με κιμωλία (2005), Οι εραστές πάντα σιωπούν (2007), Ξημερώνει στο γέλιο σου (2011), Όνειρα σε συνέχειες (2012), Τέλος της περιπλάνησης (2015), Οι εφτά καινούργιες μέρες (2015), Οπως η θάλασσα με το αύριο (2016), Εγχείρημα φωτός (2018), Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου (2019). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περισσότερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Για το έργο του έχουν γράψει οι: Κ. Θ. Ριζάκης (Εμβόλιμον, 2019), Μ. Πολίτου, Αλ. Μπακονίκα, Β.Τασιόπουλος, Δ. Μήττα, Ξ. Ζαχοπούλου. Ως μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, ποιήματά του συμπεριλαμβάνονται στην «Ανθολογία» της ΕΛΘ (2016), στη «Θεσσαλονίκη Των Ποιητων» (2019), στο «Ανθολόγιο ελληνικών ποιημάτων» του Γ. Θεοχάρη κ.ά., ενώ συμμετείχε στην 8η Λογοτεχνική Σκηνή του Γ. Κορδομενίδη (Θεσ/νίκη, Δεκ. 2019, παρουσίαση από τον Δήμο Χλωπτσιούδη).
Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Διαβάζοντας στίχους μου θεωρώ ότι καταγράφεται μια φραστική, συνειδητή, ειρηνική επανάσταση, ενάντια στη φθορά του συμβατικού και της κανονικότητας όπου ο στίχος οφείλει να αμφισβητεί και να αμφιβάλλει.
Ο ποιητής δεν είναι ρεπόρτερ που παρουσιάζει γεγονότα. Είναι ο διακόπτης εκείνος που ανάβει συνειδήσεις και συγκινεί τις ψυχές. Είναι αυτός που καλεί για ενδοσκόπηση, ένα σκάψιμο συνεχές για ανεύρεση και διάδοση πνευματικής τροφής πριν τον ανούσιο θάνατο από ομώνυμη ασιτία. Θεωρώ ακόμη ότι οι στίχοι μου είναι μια τεράστια αρμαθιά από εύθραυστα αντικλείδια που επιτρέπουν ν' ανοίξουμε πόρτες μοναδικές και μονάκριβες που ως τώρα προσπερνούσαμε απλά και μόνο γιατί ήταν κλειδωμένες.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Χωρίς να ακουστεί διόλου εγωιστικό θα έλεγα ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου επίγονο, με την αυστηρή έννοια, κάποιου ή κάποιων ποιητών κι αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο όρος επίγονος φέρει μια ιδιαίτερη βαρύτητα που δεν θα την άντεχα. Δεύτερον, είχα την «τύχη» ν' αρχίσω να γράφω σε ώριμη ηλικία και μάλιστα προερχόμενος από ένα διαφορετικό επιστημονικό χώρο. Άρα δεν διδάχθηκα και δεν επηρεάστηκα τόσο όπως συμβαίνει σε άλλους που οι σπουδές και η ενασχόλησή τους είναι συναφείς προς το αντικείμενο της ποίησης. Εχοντας βιώσει πολλές και ποίκιλες εμπειρίες και κουβαλώντας στην πλάτη μου αρκετά χρόνια, ένιωσα μια ατίθαση ανάγκη να ξεκινήσω το γράψιμο. Διαβάζοντας με πάθος πολλές και πολλούς Ελληνες κυρίως ποιητές και έχοντας μιαν ενθάρρυνση και μια ώθηση ψυχολογική, εξέδωσα το 2002 την πρώτη μου ποιητική με τίτλο «Παράκτιος πια ο έρωτας». Ταυτόχρονα γνώρισα από κοντά και συνομίλησα με θεσσαλονικείς ποιητές και ποιήτριες που ανήκουν στην 1η και 2η μεταπολεμική γενιά και στη συνέχεια νεότερους. Μου αρέσουν πάρα πολύ και με συγκινεί πρωτίστως η γραφή των κοινωνικών ποιητών Λειβαδίτη και Αναγνωστάκη, καθώς επίσης ο Σαχτούρης ο Σινόπουλος και πολλοί Θεσσαλονικείς της 2ης μεταπολεμικής γενιάς, αποφεύγοντας για ευνόητους λόγους να τους ονοματίσω. Και βέβαια ο Καβάφης και οι δύο Νομπελίστες ποιητές μας αποτελούν τεράστιο εθνικό πλούτο στην πολιτιστική μας κληρονομιά.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Εννοείται πως δεν τίθεται θέμα επαγγελματικής αποκατάστασης. Εχοντας διανύσει μια επιτυχημένη 25ετή επαγγελματική διαδρομή στην Ιατρική, ξεκίνησα κάποια στιγμή κάτω από έντονες συναισθηματικές συνθήκες να γράφω. Χωρίς να υπάρχει κάποια άμεση σχέση μεταξύ ποίησης και ιατρικής, θεωρώ ότι υφίσταται μια αλληλοεπίδραση μιας κι οι δύο επιχειρούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο, η ιατρική πρωτίστως το σώμα (και όχι μόνο) η δε ποίηση ιδιαίτερα την ψυχή με διαφορετικούς μηχανισμούς και τρόπους. Και όπως έχω ξαναπεί η ιατρική «δεν μιλιέται» και η ποίηση «δεν γράφεται».

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ερχόμενος κάθε μέρα σε επαφή με ερεθίσματα που παρακάμπτουν την επιφάνεια και αγγίζουν το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων δεν βρίσκω άλλον τρόπο να λειτουργήσω πέρα πέραν της ποίησης. Καθώς οι σκέψεις αποτελούν την αιώνια φυλακή μας, ο στίχος είναι ο μόνιμος και μόνος δρόμος διαφυγής και απόδρασης. Είναι ένας κόσμος ξεχωριστός ατέλειωτων βουβών διαλόγων, μια γλώσσα αόρατη, ένας προσωπικός κώδικας σιωπής, μιας σιωπής επώδυνης, φορές αφόρητης, στην προσδοκώμενη πορεία προς το φως. Η ποίηση στο σύνολό της οφείλει να είναι ένα εγχείρημα διαδραστικό ανάμεσα στην Τέχνη και τον Ανθρωπο και παράλληλα μια ιδεολογία συγκρουσιακή, μια ζωηρή και μόνιμη εστία αντίστασης σε μια κοινωνία που χάνει τα ηθικά και ανθρώπινα χαρακτηριστικά της σ' έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένο ψυχρό και ψυχικά αδιάφορο.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Οι ποιητές είναι οι ευαίσθητοι δέκτες βασικών και πρωταρχικών εννοιών και ερεθισμάτων όπως η ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας και ο χρόνος. Τα δικά μου ερεθίσματα είναι το φως, ο έρωτας, η εικόνα κι ο ήχος, η απώλεια, μνήμη, όχι μόνο η διαπίστωση του αιτίου αλλά η ανάλυση κι η κατανόηση του αιτιατού και προπάντων ο χρόνος. Ο χρόνος. Αυτή η απόλυτη σχετικότητα, οι στιγμές, η μνήμη κι η ευθύνη. Η κατάργηση των «κλασικών» όρων όπως παρελθόν, παρόν και μέλλον. Δεν μπορείς ποτέ να σκεφτείς το παρόν μιας και είναι ήδη παρελθόν ενώ μια ευρύτερη διάσταση του είναι το μέλλον. Είναι όλα όσα προφταίνουμε να σκεφτούμε και κυρίως το μεγαλύτερο ανεκπλήρωτο με την ασύλληπτη γοητεία του αγνώστου. Ενα δεύτερο χαρακτηριστικό της ποίησης μου είναι ότι από την 3η συλλογή, έχω ήδη εκδώσει δέκα, γράφω στο πρώτο πληθυντικό, επιχειρώντας να εκφράσω το συλλογικό υποκείμενο μέσα από έναν διάλογο με τον αναγνώστη. Η διαδικασία αυτή ευελπιστεί στην αυτοβελτίωση των ατόμων ώστε σταδιακά να δημιουργηθεί μια καλύτερη, πιο ανθρώπινη, πιο ευαίσθητη και πιο δίκαιη κοινωνία.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείται;
Ο στόχος μου στην προσπάθεια για ολοκλήρωση αποβλέπει στην επικοινωνία με περισσότερους ανθρώπους, λιγότερα γράφοντας λόγια ώσπου να πετύχω συναντίληψη των ψυχών μέσα από τη σιωπή.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 10:03]  Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Η συνομιλία»...
[χθες 09:59]  Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η...
[χθες 13:04]  Μαργαρίτα Καραπάνου: Μη μαδάς τη...
[χθες 14:37]  Άννα Γαλανού: Υποστηρίζω τις...
[χθες 14:27]  Αγγελική Αυγερίου: Το άγνωστο μετά...
[χθες 10:01]  Μαργαρίτα Καραπάνου: Μη μαδάς τη...
[χθες 17:16]  Παναγιώτα Σμυρλή: Η ευτυχία, η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:11:18]