ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΣΧΟΛΕΙΟ, ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ: Η τραγικότητα του παρόντος

ΣΧΟΛΕΙΟ, ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ: Η τραγικότητα του παρόντος



ΤΗΣ ΜΙΝΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ *

* Αφιερωμένο στους Εφη Αθ., Γιώργο Αντ., Βαγγέλη Π., Δημήτρη Κ.,
μαθητές του ΓΕΛ Καστριτσίου


Το όνειρο όλων μας, όταν κάποτε ήμασταν μαθητές αλλά και εκατοντάδων τωρινών μαθητών, πραγματικότητα: τα σχολεία κλειστά! Απανταχού της γης! Για πόσο καιρό; Αγνωστο. Και ποιος δεν το ευχήθηκε κάποια στιγμή της μαθητικής του ζωής. Λευτεριά από τα σχολικά δεσμά! ΝΑΙ! Αναπάντεχη χαρά και άκρατος ενθουσιασμός! …τις πρώτες μέρες, όταν ακόμα η συνειδητοποίηση της κατάστασης ήταν ελλιπής.
Οταν τα παιδιά θεώρησαν πως ήταν ευλογία η απαλλαγή από το υποχρεωτικό πρωινό ξύπνημα, από την επτάωρη καθημερινή παραμονή στον σχολικό χώρο, από το άγχος των διαγωνισμάτων και - γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε - από τη συνύπαρξη με όχι απαραίτητα προσφιλείς καθηγητικές μορφές!
Η διαδοχή των ημερών έφερε την μεγάλη ανατροπή. Ούτε αυτό μπορούσαν να το φανταστούν. Η ολιγοήμερη «ευχάριστη» περιπέτεια, που περιελάμβανε την αναγκαστική απομάκρυνση από το σχολείο, μετατράπηκε σταθερά σε όλο και πιο θλιβερή ιστορία. Η εναλλαγή των συναισθημάτων κατακόρυφη. Πλήξη, ανία, ανησυχία. Υποχρεωτική παραμονή στο σπίτι. Ακούσια απομόνωση από φίλια πρόσωπα. Συγκρουσιακές καταστάσεις με τους γονείς. Περιορισμός «εντός, εκτός και επί τα αυτά». Και πώς να φυλακίσεις έναν έφηβο με την έκρηξη της νιότης στο σώμα και την άνοιξη του κόσμου στην ψυχή;
Και κάπως έτσι το όνειρο γίνεται εφιάλτης. Και τα παιδιά, όπως τόσες και τόσες φορές μας προέτρεψαν σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι, μαθαίνουν «τον τρόπο να μαθαίνουν»: Με σκληρά βιωματικό τρόπο κατανοούν την τραγικότητα του παρόντος. Σκιάζονται τη μυρωδιά του θανάτου που απλώθηκε στον κόσμο όλο. Φοβούνται τη ζωή που γλιστρά. Τρέμουν το «μασκοφόρο» μέλλον. Συγκλονίζονται, όπως όλοι μας, από τα στρατιωτικά φορτηγά που μεταφέρουν νεκρούς στη γείτονα Ιταλία. Αφουγκράζονται μέρα με τη μέρα τον κίνδυνο. Συνθλίβονται από τον ήλιο που δεν μπορούν να χαρούν παρά μόνο από το μπαλκόνι του σπιτιού τους, από τις έρημες γειτονιές, από τις μπάλες που τα καρτερούν, από το χέρι του εφηβικού έρωτα που δεν μπορούν να αγγίξουν.
Ποια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, ποια ταινία θρίλερ, ποιο διαδικτυακό παιχνίδι θα μπορούσε ποτέ να τα εξοικειώσει με το αναπάντεχο, το αναπότρεπτο, το απόλυτα επώδυνο;
Ποιος θα ήταν ικανός να τα κάνει να επαναπροσδιορίσουν το σημαντικό, να τα αφυπνίσει από την ψευδαίσθηση του δεδομένου και να τα ξυπνήσει από το λήθαργο της «εικονικής» πραγματικότητας;
Αδιαπραγμάτευτα, μόνο η ίδια η ζωή. Ομως αυτή τη φορά επέλεξε πολύ σκληρό τρόπο για να δείξει το πρόσωπό της και να τα ωριμάσει παρουσιάζοντας αληθινές συνθήκες μάχης και όχι ωραιοποιημένες εικόνες από απόσταση ασφαλείας…

* Η Μίνα Πετροπούλου είναι φιλόλογος και διδάκτωρ Κοινωνιολογίας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν μέσω ...
[10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής ευθύνης
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...
[χθες 12:41]  Ευτυχώς που το κατάλαβαν!
[χθες 11:47]  Ο αόρατος εφιάλτης
[χθες 10:44]  Σαν να διστάζει το κράτος να πάρει...
[χθες 09:46]  Το εγχειρίδιο επιβίωσης και η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:12:09]