ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Με λογισμό και μ

«Με λογισμό και μ' όνειρο»: Ο Σολωμός απέναντι στον εθνικό διχασμό



ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΔΗΜΟΓΙΑΝΝΗ

Αν όντως ενδιαφερόμασταν, επ' αφορμή των 200 χρόνων από την Ελληνική επανάσταση, να αναστοχαστούμε τίμια, πάνω σ' εκείνο το πρωταρχικό μήνυμα, που μας κληροδότησε ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, αυτό δε θα μπορούσε παρά να ήταν αποκλειστικά και μόνον ένα: ο διχασμός, η διάσπαση, καθώς και όλα τα συμπαρομαρτούντα των εθνικών μας αντιφάσεων.
Για όσους, εξάλλου, έχουν εντρυφήσει στον εθνολογικό πυρήνα της ποιητικής του, ο Σολωμός, ήταν πρώτος και κύριος, αυτός που, είτε ως εθνεγέρτης στοχαστής, είτε ως εμψυχωτής των λαϊκών ονείρων μετείχε ολόψυχα. Με άλλα λόγια, οραματίστηκε αυτούσια την ιδρυτική διαδικασία του νεοελληνικού έθνους - κράτους. Και μία τέτοια διαδικασία, τόσο κρίσιμη και νευραλγική για την εθνική ιδιοσυστασία, προϋποθέτει αναντίρρητα την κραταίωση της ενότητας, σε αντιδιαστολή με την υπέρβαση κάθε διασπαστικού διχασμού. Γιατί η πολυπόθητη επανεκκίνηση της χώρας δε θα γινόταν εφικτή, παρά μονάχα μέσα από την ανασύσταση και επανεδραίωση του χαμένου συνεκτικού μας, εθνικού πυρήνα. Γεγονός που νομοτελειακά προϋποθέτει την αποκατάσταση της απολεσθείσας είτε και διαταραχθείσας, πολυπόθητης ενότητας, τόσο στη θεσμική μορφοποίηση, όσο στη μορφική αποτύπωση της πολιτισμικής ταυτότητας.
Από την άλλη, ο ποιητής Σολωμός - παραμένοντας αταλάντευτα προσηλωμένος στην παρακαταθήκη του ρομαντικού κινήματος - δεν θα μπορούσε να μη διακρίνει είτε και να παραβλέψει τη διττή, αμφίσημη και συνάμα αντιφατική ανθρώπινη φύση. Αντιφατικότητα που διευρύνεται και ταυτόχρονα διογκώνεται εκρηκτικά, ιδίως όταν πολλαπλασιάζεται μέσα στη διχαστική δεξαμενή ενός έθνους, ανεξήγητα αυτοκαταστροφικού, σαν και το Ρωμαίικο. Γι' αυτό και ο Σολωμός αγωνιά για την ανασύνθεση του Εθνικού Ιδεώδους, ιδίως όταν η ανασύσταση αυτή καταλήγει σε μια ανερμάτιστη και ατελέσφορη διαδικασία συναρμολόγησης εθνικών σπαραγμάτων. Συναρμολόγηση που παραπέμπει, θαρρείς ευθέως, ακόμη και στα αποσπασματικά ποιήματά του Σολωμού, τα οποία εντέλει παρέμειναν μετέωρα, ημιτελή, ίσως και ατελή.
Διατρέχοντας, λοιπόν, τον παραδειγματικό και συνταγματικό άξονα του Σολωμικού έργου, ο Εθνικός διχασμός παρουσιάζεται άρρηκτα συνυφασμένος με τον ανθρώπινο εσωτερικό διχασμό. Ειδάλλως, διαφαίνεται ο μικρός και ο μεγάλος κύκλος των ιδεών και των ανθρώπινων έργων, όπως μαρτυρεί και ο ίδιος στους στοχασμούς του. Τα προαιώνια δίπολα του καλού και του κακού. Η αδούλωτη ψυχή των ελεύθερων πολιορκημένων, που αντιμάχεται με τη διχόνοια τη δολερή. Η γυναίκα της Ζάκυθος που μαραζώνει παραδομένη στα πάθη της, δίπλα στις εκπατρισμένες Μεσολογγίτισσες, που διακονεύουν λίγο ψωμί. Εν ολίγοις, η αντιφατικότητα ενός ελληνικού έθνους που καρκινοβατεί, αδύναμο είτε και αδιάφορο να περιθάλψει την ανασύνθεση κάθε απολεσθέντος Ιδεώδους, το οποίο εν-περιέχει την απόλυτη Αλήθεια (εθνικό, το αληθές).
Αυτό πάντως που φαντάζει σχεδόν κωμικοτραγικό είναι να αναλογιστούμε το προφανές. Πώς, άραγε, τολμούμε και αναγνωρίζουμε σαν εθνικό ποιητή, κάποιον που αποκάλυψε σε κάθε του ποιητική εκπνοή, τη διάσπαση και το διχασμό, που όλοι εμείς, οι επίγονοι του, υπηρετούμε ποικιλοτρόπως.
Η αλήθεια προβάλλει αδήριτη. 200 χρόνια μετά, και τα ποιήματα του φαντάζουν περισσότερο νόθα ή ορφανά, όσο ποτέ.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:37:12]