ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η απάτη έχει πλάκα

Η απάτη έχει πλάκα



Θεωρούσαμε ότι υπήρχε μια γενική παραδοχή, σύμφωνα με την οποία η ερωτική αστάθεια και η αφερεγγυότητα στα αισθηματικά ζητήματα είναι κατακριτέα, πολλώ δε μάλλον εάν ραγίζει σοβαρές σχέσεις και οικογένειες. Διαβάζοντας εντούτοις τα σχόλια γύρω από τον βίο και την πολιτεία του Κώστα Βουτσά, διαπιστώνεις ότι ισχύει μια χαρά και η αντίθετη εκδοχή: Η αδυναμία στον λεγόμενο ποδόγυρο, είναι εν τέλει αξιολάτρευτη, πικάντικη και διασκεδαστική. Μπορεί μάλιστα να συμμερίζεσαι την εκδοχή ακόμα και αν είσαι εσύ το θύμα της αδυναμίας αυτής. Διερωτάσαι πώς γίνεται να ισχύουν και τα δύο. Από τη μια να θεωρείται έγκριτη η συντροφική πίστη, από την άλλη να γίνεται δημοφιλής ο μουρντάρης της παρέας. Ισως και να είναι θέμα στιλ: Οταν ο τρόπος σου είναι χαριτωμένος, σου συγχωρούνται τα πάντα. Ισως μάλιστα να συμβαίνει και το εξής: Η συμπάθεια προς το ερωτικά αφερέγγυο άτομο αποενοχοποιεί τον ερωτισμό των φερέγγυων και σταθερών, καθώς βρίσκουν το πρόσχημα που τους επιτρέπει επιτέλους να εκφράσουν εύσχημα τον καημό για την καταπίεση των ενστίκτων και των ορμών τους και να ζητήσουν μια κουτσομπολίστικη αναστολή από τις αναστολές τους.
Πόσο σοβαρά παίρνουμε τον αξιακό κώδικα που δεσμεύει τις ατομικές μας επιλογές και συμπεριφορές; Το οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό ον «άνθρωπος», υποχρεώνεται μέσα από τη συνείδηση, τους φόβους ή τις δεσμεύσεις του, να τιθασεύει τη φύση του, η οποία είναι βέβαια αντιφατική. Θέλει τη σταθερότητα, και μάλιστα με όρους αμοιβαιότητας, τον συγκινεί όμως και η ιδέα της περιπέτειας. Της δικής του, φυσικά. Οχι του συντρόφου του.
Ο μακαρίτης ο Βουτσάς τη λάτρευε τη ζωή, διαβάζουμε στα αποχαιρετιστήρια σχόλια συγκινημένων φίλων του. Να μια ωραία δικαιολογία: Τι να κάνουμε; Λατρεύω τη ζωή. Ενώ ένας άλλος άνθρωπος που χαλιναγωγεί τις ορμές του και θαυμάζει το ωραίον φιλολογικώς- ή μήπως αποφεύγει να το κοιτάει εντελώς;- διακατέχεται από έλλειμμα ζωντάνιας, συντηρητισμό, δειλία, αφέλεια.
Είχε μιλήσει για όλα αυτά το «Ενα βότσαλο στη λίμνη», που παρουσίαζε την παρασπονδία ως σκανταλιά, αποδοκιμαστέα μεν, αλλά με εφέσιμη ποινή, σε ένα πλαίσιο ευθυμίας. Η ταινία αποτύπωνε τις κωμικές συνέπειες του έρωτα στη διάνοια. Η υπακοή στο φυσικό κέλευσμα, όταν πρόκειται για πείνα, δίψα, φόβο, κάνει το ζώο άγριο και αιμοβόρο. Η υπακοή στο ερωτικό κάλεσμα, το κάνει αστείο, στα μάτια των άλλων. Ακόμα και δράματα αν προκληθούν, στο τέλος γελάμε. Κάποια στιγμή γελούν και αυτοί που τα υπέστησαν ή που τα προκάλεσαν. Πλάκα έχει η ζωή. Αλλά βλέπεις, πρέπει να ζούμε και πέρα από την πλάκα. Ετσι, και τα βότσαλα να πέφτουν, εσύ θα παραμένεις λίμνη, ακίνητη, ασάλευτη, γαλήνια και βαρετή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:30:40]