ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΠΛΩΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ: Οταν χάνεις την αίσθηση του πολιτικού μέτρου, καταλήγεις να μετράς τη θάλασσα με τη μεζούρα

ΠΛΩΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ: Οταν χάνεις την αίσθηση του πολιτικού μέτρου, καταλήγεις να μετράς τη θάλασσα με τη μεζούρα



ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΨΗΜΙΤΗ *


Ξεκινώντας από τον τίτλο του ενθέματος της εφημερίδας Πελοπόννησος: «Πλωτό φράγμα στο Αιγαίο. Αναγκαίο κακό; Επιτακτική εθνική ανάγκη; Ή μήπως ακραίο ρατσιστικό σημάδι, που παραπέμπει σε τακτικές Όρμπαν και Σαλβίνι;», θα απαντήσω θετικά και στα τρία ερωτήματα. Υπό την προϋπόθεση να διαυγάσουμε ικανοποιητικά τα αντίστοιχα ιδεολογικά σημεία αναφοράς.
Υπό το πρίσμα αυτό, κατά πρώτον, το πλωτό φράγμα στο Αιγαίο εμφανίζεται από την ελληνική κυβέρνηση ως ένα αναγκαίο κακό, εννοώντας ότι είναι αναγκαίο επειδή ο μηδενισμός των προσφυγικών ροών υποτίθεται ότι θα λύσει όλα τα προβλήματα, ενώ είναι κακό επειδή τσαλακώνει λίγο το καθωσπρέπει προφίλ της, αφού σπιλώνει σοβαρά την έμμονη τους τελευταίους μήνες προσπάθειά της να εμπεδώσει για τον εαυτό της στη διεθνή και εγχώρια πολιτική σκηνή την εικόνα ενός σύγχρονου και αξιόπιστου παίκτη.
Έτσι, εμφανίζει τον εαυτό της «αναγκασμένο» εν τέλει να υιοθετήσει απάνθρωπα μέτρα αποτροπής της θαλάσσιας μετακίνησης στα νησιά του Αιγαίου (ας μη ξεχνάμε ότι πλωτά ή ποντισμένα φράγματα χρησιμοποιήθηκαν ως ασπίδα στρατηγικά ευαίσθητων λιμανιών στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων), προκειμένου να βάλει τέλος σε μια κατάσταση που προεκλογικά εμφάνιζε ως εύκολα αντιμετωπίσιμη.
Κατά δεύτερον, το πλωτό φράγμα είναι επιτακτική εθνική ανάγκη για μια εθνική πολιτική αντίληψη που ταυτίζει το εθνικό με το εθνικιστικό και το σοβινιστικό και, εξ αυτού, θεωρεί ότι η χώρα περιβάλλεται από εχθρούς και υφίσταται διαρκείς εισβολές και καταπατήσεις που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά της. Το αφήγημα της «αμυνόμενης χώρας» που οφείλει να περιχαρακωθεί απέναντι σε μια πληθώρα θανάσιμων κινδύνων φαίνεται, στο σημερινό κλίμα της αυξημένης ξενοφοβίας, να εξυπηρετεί αυτό το αδελφικό κλείσιμο ματιού στο πιο αντιδραστικό (και εσχάτως, πολιτικά ορφανό) ακροατήριο της ελληνικής ακροδεξιάς.
Όμως, η επίκληση της υπεράσπισης της πατρίδας πόρρω απέχει από την πρακτική να τοποθετείς μπάρες πάνω στη θάλασσα. Είναι απλό, αν κάποιος από τους διαπρύσιους υποστηρικτές του φράγματος αναρωτιέται - έστω και ρητορικά - «μα, είμαι ρατσιστής επειδή αγαπάω την πατρίδα μου;», η απάντηση είναι: «όχι γι' αυτό, είσαι ρατσιστής γιατί μισείς όλους τους άλλους (και θεωρείσαι ανώτερος από αυτούς)!».
Κατά τρίτον, το φράγμα είναι ακραίο ρατσιστικό σημάδι, που παραπέμπει σε τακτικές Όρμπαν και Σαλβίνι, για μια πολιτική αντίληψη των πραγμάτων που, πέρα από την υπεράσπιση της ανθρωπιστικής μεταχείρισης, διαβλέπει με ανησυχία στην προσφυγική κρίση μια «ευκαιρία» αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων για την προώθηση των πιο απομονωτικών σχεδίων στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Με άλλα λόγια, αντί το προσφυγικό να καταστεί αυτό που στην ουσία είναι, δηλαδή ένα διεθνές και παγκόσμιο ζήτημα με πολλαπλές ευθύνες στη δημιουργία του και πολλαπλές υπευθυνότητες στην επιχείρηση στης επίλυσής του, χρησιμοποιείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, προκειμένου να επανέλθουμε σε μια πολιτική πλήρους εθνικού απομονωτισμού που ίσχυε πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα, ως κεντρικός παίκτης, οφείλει να εργαστεί για να αναστρέψει το ταχύτερο δυνατό την κρατούσα εξέλιξη των πραγμάτων και να επαναφέρει στην ατζέντα της ΕΕ και των διακρατικών σχέσεων το προσφυγικό ζήτημα ως πρόβλημα ευρωπαϊκό, παγκόσμιο και οικουμενικά ανθρώπινο. Το τυράκι των 'επιδοτήσεων' της ΕΕ για το προσφυγικό δεν πρέπει πλέον να μας εγκλωβίζει στη φάκα μιας εξατομικευμένα εθνικής (και εθνικιστικής) απόπειρας διαχείρισης του προσφυγικού.
Η ελευθερία και η συνύπαρξη/συνεργασία είναι αναμφισβήτητα από τις σπουδαιότερες ανθρώπινες ανάγκες. Το κακό είναι ότι, όταν αυτές παραβιάζονται από κάποια πλευρά, συχνά παρατηρείται η αυτόματη τάση να τις παραβιάζουν και οι άλλες πλευρές, αντί να τις υπερασπίζονται. Υπάρχει δηλαδή μια κομφορμιστική τάση να στήνεται ένα ντόμινο εθνικιστικών αδιαλλαξιών και σοβινισμών που επιθυμούν να οχυρώνουν την κάθε χώρα στο όνομα της εθνικής καθαρότητας και ασφάλειας (κατά περίεργο τρόπο η ασφάλεια σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο συναρτάται με την καθαρότητα!).
Η χώρα πρέπει να τολμήσει το αντίθετο: να υπερασπιστεί ανοιχτά την ελευθερία (μετακίνησης, επιλογής, ένταξης) και τη συνύπαρξη/συνεργασία (κρατών, λαών, πολιτισμών, θρησκειών, γλωσσών). Και το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται σε αυτό είναι ένα πλωτό (ή άλλου τύπου) φράγμα στο Αιγαίο (ή αλλού)!

·Ο Μιχάλης Ψημίτης είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πρόεδρος στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 17:38]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Ο...
[χθες 17:33]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Το...
[χθες 17:28]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία:...
[χθες 17:22]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Το...
[χθες 17:15]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Να...
[χθες 17:10]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία:...
[χθες 17:04]  Κορονοϊός και Ψυχική υγεία: «Εάν...
[χθες 17:00]  Συζητήσεις της Κυριακής: Τι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:26:42]