ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κώστας Λογαράς: Ενα έργο προφητικό, μια άψογη συνεργασία

Κώστας Λογαράς: Ενα έργο προφητικό, μια άψογη συνεργασία



«Η τελευταία μάσκα». Η ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση μέσα από τις σελίδες της οποίας ξεδιπλώνεται η πορεία της παράστασης που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της «Πάτρας-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006» κυκλοφόρησε πρόσφατα (εκδ. «Πικραμένος»). Το «συγγραφικό όργανό» της, όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό του ο Κώστας Λογαράς, μιλάει στην «ΠτΚ».
Πείτε μας για τη σημασία αυτής της έκδοσης, 14 χρόνια μετά τη δημιουργία της παράστασης «Η τελευταία μάσκα-Fallimento».
Το θέατρο είναι μια τέχνη που δεν καταγράφει το πέρασμά της. Το θεατρικό κείμενο παριστάνεται και, στη συνέχεια, το καλλιτεχνικό γεγονός εξαφανίζεται.
Η έκδοση λοιπόν αυτή καταγράφει το θεατρικό γεγονός, κείμενο και σκηνοθεσία, τα αλλεπάλληλα στάδια επεξεργασίας του θεατρικού κειμένου ως την τελική του μορφή. Γίνεται σαφής ο τρόπος συνεργασίας σκηνοθέτη και συγγραφέα. Κι ακόμα, διασώζει τον αντίκτυπο που είχε το έργο στο κοινό και στην κριτική. Το δε φωτογραφικό υλικό της Γιοχάνας Βέμπερ από την παράσταση μεταφέρει την ατμόσφαιρα του έργου. Ετσι φτάνει στον αναγνώστη και στον ερευνητή (αλλά και στους σπουδαστές των Θεατρικών Σχολών) η αποτύπωση του θεατρικού γεγονότος, όσο πιο ολοκληρωμένη γίνεται. Εδώ έγκειται η πρωτοτυπία τής συγκεκριμένης έκδοσης. Ο Γιάννης Πικραμένος έκανε μια από τις καλύτερες δουλειές του και τον ευχαριστώ. Ευχαριστώ επίσης τον Γιάννη Γαλανόπουλο που είχε την επιμέλεια μιας όντως απαιτητικής έκδοσης.

Διαδικασία συγγραφής: Ιδέα και προκλήσεις με τις οποίες ήρθατε αντιμέτωπος;
Η μεγαλύτερη πρόκληση της λογοτεχνικής μου πορείας ήταν η συνεργασία μου με τον Θόδωρο Τερζόπουλο, έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας. Η δε θεματική ιδέα ήταν σαγηνευτική. Η πόλη, ο μύθος της, η ανάδειξη των χαρακτηριστικών της στοιχείων υπήρξε η βάση πάνω στην οποία συζητήσαμε με τον Θόδωρο Τερζόπουλο. Ο στόχος και των δύο ήταν να αναχθεί το μερικό στο γενικό, το επί μέρους σε ένα μείζονος ενδιαφέροντος γεγονός.
Μια επίσης πρόκληση, όσον αφορά στη συγγραφή, ήταν να βρω το σημείο συγκόλλησης του παρελθόντος με το παρόν. Να διατρέξω τον μύθο της πόλης πατώντας πάνω σε μια σύγχρονη ιστορία. Ολα τελικά έδεσαν. Η άψογη συνεργασία με τον Θόδωρο Τερζόπουλο συνέβαλε ώστε να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου.

Διαδικασία επεξεργασίας, κατόπιν συζητήσεων με τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο: Πώς σταθήκατε απέναντι στο αρχικό σας δημιούργημα;
Κοιτάξτε, είμαι άνθρωπος απαιτητικός από τον εαυτό μου και τελειομανής στη γραφή μου. Αλλά και συνεργατικός όταν ο στόχος της συνεργασίας είναι η επίτευξη ενός σπουδαίου αποτελέσματος μέσα από την υπέρβαση των εαυτών μας. Η ομαδική εργασία με σαγηνεύει όταν όλα τα μέλη της ομάδας δουλεύουμε ξεπερνώντας την ατομικότητά μας. Ε, αυτό συνέβη εξ αρχής. Λειτούργησα, συνειδητά, ως «συγγραφικό όργανο», ένας «παραγωγός λόγου» που αγνοεί ποια σκηνοθετική μορφή θα πάρει τελικά το κείμενό του.
Τι προϋπέθεσε η συνεργασία μεταξύ δύο δημιουργών προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα;
Η συνεργασία μας στηρίχτηκε στην αμοιβαία εκτίμηση, κυρίως στην επιθυμία -τη λαχτάρα- και των δυο μας για την επίτευξη του κοινού μας στόχου. Τότε μόνο, σας είπα, οι άνθρωποι αφοσιώνονται, θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Και η συνεργασία γίνεται γόνιμη δημιουργία, ικανοποίηση, ζωή γεμάτη.

Συναισθήματα και σκέψεις σας όταν είδατε το κείμενό σας στη θεατρική του μορφή επί σκηνής;
Το θεατρικό κείμενο που ανεβαίνει στη σκηνή αποκτά μια τεράστια δυναμική, την οποία δεν έχει όσο βρίσκεται καταγραμμένο στο χαρτί. Γι' αυτό κιόλας ένιωσα ευλογημένος που η δραματουργική επεξεργασία του σκηνοθέτη και οι σπουδαίοι ηθοποιοί του θεάτρου «Αττις» ερμήνευσαν και ανέδειξαν τον Λόγο.
Οπου κι αν παίχτηκε το έργο, είτε στην Πάτρα είτε έναν ολόκληρο χρόνο στην Αθήνα είτε στο Βισμπάντεν της Γερμανίας (New Plays From Europe 2006) έρχονταν στη σκέψη μου οι χώροι της πόλης, ιδιαίτερες στιγμές της κοινής ζωής όλων. Ενα επιμέρους γεγονός είχε φτάσει στην Κεντρική Ευρώπη. Και πάντα, ένιωθα την παρουσία της πόλης, μια παράξενη ικανοποίηση ότι πρωταγωνιστεί εκείνη. Οτι όλο αυτό που συμβαίνει είναι κατόρθωμα αυτής κι εγώ είμαι αφομοιωμένος εντός της. Την παραγωγή είχε αναλάβει το γραφείο «EKVASIS» και η κ. Βίκυ Σταύρου είχε δουλέψει με τρόπο εξαιρετικό.
Θα επαναλαμβάνατε το εγχείρημα;
Βέβαια. Μετά χαράς.
«Ο,τι καλό πάει να γίνει/εσείς να το πετροβολάτε/και να πολεμάτε λυσσαλέα/όσα οι ίδιοι/δεν είστε ικανοί/να καταφέρετε!/Κι αυτό/που θα 'πρεπε/να είχατε αγαπήσει/απ' όλα πιο πολύ/την πόλη σας,/εσείς να τη μισείτε!». Κατάρες διά στόματος της ηρωίδας Πατρινέλας. Κατά πόσο είναι, ακόμα και σήμερα, οι Πατρινοί δέσμιοί τους;
Δεν είναι; ή μάλλον, δεν είμαστε; Αυτό είμαστε. Το σημαντικό είναι ότι τα λόγια αυτά λέγονται από το στόμα της ηρωίδας μου με πόνο βαθύ, με την οδύνη μιας ματαιωμένης αγάπης -αγάπης ωστόσο- και όχι σαν βρισιά ή μίσος. Γι' αυτό και οι «κατάρες» λειτουργούν τελικά ως «καθαρτήρια λόγια» για τον θεατή.

Οι κατάρες επεκτείνονται και σε ό,τι αφορά τους κρατούντες την τύχη της πόλης στα χέρια τους: «Μοίρα στον ήλιο δεν θα βρίσκει/και άρχοντες/ασήμαντοι οι πιο πολλοί,/ απροσδιόνυσοι και αλαζόνες,/ δίχως όραμα/θα έχουν το κουμάντο». Ελπίζετε σε οραματιστές άρχοντες;
Πολιτικούς Οραματιστές δεν γνώρισα. Εναν Οραματιστή της πόλης έζησα από κοντά κι αυτός δεν ήταν πολιτικός. Εννοώ τον Θάνο Μικρούτσικο. Είχε όραμα πολύ πιο ρεαλιστικό από πολλούς πολιτικούς και μάλιστα υπήρξε αποτελεσματικός. Πρόσφερε πολλά στην πόλη.

Καθότι η «Τελευταία μάσκα-Fallimento» εξελίσσεται εν μέσω Καρναβαλιού, περίοδο που διανύουμε, ποια η άποψή σας για τη συνδεδεμένη με την πόλη γιορτή σήμερα;
Στο θεατρικό κείμενο συνδέεται όντως η υπόθεση με την «ανατροφή» του Διόνυσου στην περιοχή τής Αχαΐας. Στόχος του έργου ήταν να αναδείξει τα στοιχεία που τρέφουν τη μυθολογία τής πόλης καθώς και τον ψυχισμό της.
Ομως στην εποχή μας οι μύθοι έχουν πεθάνει και οι θεοί δε μένουν πια εδώ. Η αποκριάτικη γιορτή είναι μια ακόμα βιομηχανική διασκέδαση. Τα στοιχεία που τρέφουν την ψυχή των ανθρώπων έχουν απαλλοτριωθεί και ξεπουλιούνται σε ένα απέραντο σούπερ-μάρκετ. Απ' αυτήν την άποψη, το έργο που ανεβάσαμε το 2006 (Η τελευταία μάσκα-Fallimento) υπήρξε προφητικό για όσα ζήσαμε στη συνέχεια και ζούμε ακόμα.

Συνέντευξη στην
ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...
[χθες 14:47]  Ε.Σαμίου: Πλασμένη πάνω στα μέτρα...
[χθες 20:30]  Βασίλης Λαδάς: Αναζητώντας την...
[χθες 10:02]  Λίλυ Εξαρχοπούλου:...
[χθες 14:26]  Ράνια Καραΐσκου: Το Ναύπλιο, η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:07:23]