ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πηνελόπη Γιώσα: «Το ποίημα που αντέχει είναι ηλεκτροπληξία»

Πηνελόπη Γιώσα: «Το ποίημα που αντέχει είναι ηλεκτροπληξία»



Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην όμορφη πόλη των Ιωαννίνων. Ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια, παρέα με εξωσχολικά βιβλία, κόμικς, μουσική και βιντεοκασέτες με κινούμενα σχέδια. Δεν ήμουν παιδί της αλάνας κι η ώρα της γυμναστικής στο σχολείο δεν ήταν η καλύτερή μου. Απολάμβανα να γράφω εκθέσεις και να ακούω τη μαμά τα βράδια να μου διαβάζει τους μύθους του Αισώπου. Τα καλοκαίρια τα περνούσαμε στη Νικιάνα της Λευκάδας, στο χωριό μας τη Χρυσοβίτσα και στη λεγόμενη χωραφιά του παππού Μπασούνα από την Αμερική, όπου αργότερα χτίσαμε το σπίτι μας. Κάτω από την κουμπλιά της χωραφιάς, πάρκαρε ο μπαμπάς το αυτοκίνητο κι εγώ καμωνόμουν τον ταξιτζή, περιστρέφοντας το σκληρό δερμάτινο τιμόνι κι αλλάζοντας ταχύτητες. Φανταζόμουν πως έκανα ταξίδια και σκαρφιζόμουν περιπέτειες στο δρόμο με τους φανταστικούς συνεπιβάτες μου. Από τότε δεν άλλαξαν πολλά. Συνέχισα να κάνω ταξίδια και να θέλω να έχω μαζί μου συνεπιβάτες.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Δύσκολο να σας απαντήσω, καθώς η ποιητική φωνή στην οποία αναφέρεστε δεν είναι παρά ηχώ του ίδιου μου του εαυτού. Οσο κι αν προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική, δεν θα μπορέσω να απομονώσω το εξωτερικό ερέθισμα από την ενδότερη ανάγκη και διεργασια που προηγήθηκε του στίχου.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Δεν θα με χαρακτήριζα επίγονο κάποιων συγκεκριμένων ποιητών. Ο εν λόγω ορισμός προϋποθέτει τη διαδοχή και τη συνέχιση του έργου κάποιου άλλου. Μια τέτοια σκυταλοδρομία στον χώρο της ποίησης θα αναιρούσε τον λόγο ύπαρξης νέων ποιητικών φωνών και θα συντηρούσε το κατεστημένο. Κι αυτό είναι απευκταίο σε κάθε είδος τέχνης, μιας και το ζητούμενο είναι ο σπόρος ανανέωσης, η γόνιμη ανατροπή και η εξέλιξη. Επιρροές έχουμε όλοι όσοι γράφουμε ποιήματα, αλλά και πάλι δεν θα ήθελα να τις κατονομάσω γιατί αυτές συνεχώς αλλάζουν και ανανεώνονται.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι ποιητές δεν βιοπορίζονται από την ποίηση, αν και υπάρχει μερίδα ποιητών που αμείβονται χρηματικά, παραδείγματος χάριν για να διδάξουν τα μυστικά της γραφής. Καθώς ανήκω στην πρώτη κατηγορία, αυτομάτως αυτό σημαίνει πως η ποίηση μοιράζεται τα πρωτεία της με τις βιοτικές ανάγκες. Κάτι τέτοιο φαντάζει θλιβερό, όμως δεν ειναι πάντοτε έτσι. Οι καθημερινές έγνοιες και ανάγκες αποτελούν την πρώτη ύλη για το ποίημα. Είναι αυτές που χαλκεύουν ποιήματα ειλικρινή και στέρεα. Αυτό τουλάχιστον ισχύει στη δική μου περίπτωση. Βλέπω τα τετριμμένα και ασήμαντα ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ποίηση.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Συνήθως έρχονται απρόσκλητες, σαν άλογα δίχως χαλινό. Ποδοβολούν στο στέρνο μου κι ενστικτωδώς καλπάζουνε πάνω στη λευκή σελίδα. Αρκεί μια λέξη, μια θύμηση, μια μελωδία, ενίοτε κι ένα φευγαλέο στιγμιότυπο στον δρόμο για τη δουλειά. Τους καλύτερους στίχους τους σκαρφίζομαι όταν βρίσκομαι εν κινήσει ή όταν πιάνω στεριά τα πρωινά μετά την καταβύθιση στο υποσυνείδητο. Συχνά έχω την αίσθηση πως κάποιος μου τους ψιθύρισε στο αυτί όταν κοιμόμουν...
Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Θαρρώ πως η αρματωσιά του κάθε ποιητή είναι πρωτίστως η ψυχή του και δευτερευόντως τα βιώματα και αναγνώσματά του. Αν δεχθούμε το αληθές της παραπάνω παραδοχής, τότε αναπόφευκτα τα εφόδια γραφής του κάθε δημιουργού είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα. Κι αυτή είναι η μαγεία της ποίησης˙ δεν επαναλαμβάνεται, ενώ θα λέγαμε πως οι θεματικές των ποιημάτων είναι σχεδόν πάντοτε οι ίδιες, με τον έρωτα, τον θάνατο και τη μοναξιά να κυριαρχούν στις ποιητικές συλλογές.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Ούσα στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια, αναπόφευκτα απέχω από κάθε είδους παραλογοτεχνικές «ομάδες» και «παρέες» δημοσιοσχετισμού και αντίστοιχες διαμάχες.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Η ποίηση έχει διάρκεια, διαδρομή κι αυτονομία συνάμα. Από τη στιγμή που τα ποιήματα παίρνουν σάρκα κι οστά και μοιράζονται με το αναγνωστικό κοινό, χειραφετούνται από τον δημιουργό κι ακολουθούν τη δική τους πορεία, χωρίς να περιορίζονται σε πλάνα και σχεδιασμούς του ποιητή. Ετσι, κάθε είδους στοχοθεσία είναι σχεδόν μάταιη στον χώρο της ποίησης και συνάμα περιοριστική, αφού το ζητούμενο είναι η αυθυπαρξία των στίχων. Αλλωστε, ο ποιητικός οίστρος είναι δώρημα άνωθεν καταβαίνον και δεν εξαρτάται ούτε καθορίζεται από εμάς και τα σχέδιά μας.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Ισως να το έβρισκα στο συρτάρι του γραφείου κάποιου φοιτητή της Φιλολογίας ή στα αρχεία κάποιου μεσήλικα άνδρα που θα λέει πως κάποτε η γιαγιά του σκάρωνε στίχους και ποιήματα.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Το ποίημα που «αντέχει τον χρόνο» είναι ηλεκτροπληξία. Κίνηση σπασμωδική των ποιητών για να ξεφύγουν απ' τον εαυτό τους. Είναι μετάγγιση αίματος στο χαρτί, θαρραλέα δρασκελιά για να διαβείς μέσα από τον ρου της ιστορίας αλώβητος. Σήματα SOS ναυαγών που εγκλωβίστηκαν σε νοικοκυρόσπιτα κι ασφυκτιούν στης σάρκας τα ερημονήσια. Νιαούρισμα παραπονιάρικο γάτας χωλής, γάβγισμα σκύλου που δεν δαγκώνει, μόνο ξέρει να γλείφει τις πληγές του. Ευφάνταστο κηδειόχαρτο που ξορκίζει τ' άφευκτο και διασκεδάζει φορτωμένες συνειδήσεις...
Η Πηνελόπη Γιώσα γεννήθηκε στην πόλη των Ιωαννίνων όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Νομική και είναι Λέκτορας στη Νομική Σχολή του Πόρτσμουθ στη Μ. Βρετανία. Είναι γνώστρια της αγγλικής, γαλλικής, τουρκικής κι αλβανικής γλώσσας. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Ενδόμυχα» κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Ηριδανός και η δεύτερη ποιητική της συλλογή «Ανάδοχοι Καιροί» κυκλοφορεί από το Γενάρη του 2017 από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Ποιήματα και μεταφράσεις της από τα Αγγλικά, Γαλλικά και Τουρκικά έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά «Πόρφυρας», «Δίοδος», «Οροπέδιο», «Εμβόλιμον», «Παρέμβαση», καθώς και σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...
[χθες 14:47]  Ε.Σαμίου: Πλασμένη πάνω στα μέτρα...
[χθες 20:30]  Βασίλης Λαδάς: Αναζητώντας την...
[χθες 10:02]  Λίλυ Εξαρχοπούλου:...
[χθες 14:26]  Ράνια Καραΐσκου: Το Ναύπλιο, η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:07:31]